Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Of het nu was omdat we wan­hopig op zoek waren naar een manier om de leegte die onze Israelis­che vrien­den had­den achterge­laten op te vullen of omdat we gewoon behoefte had­den aan een beetje reur­ing, we zijn van­daag de motor­fi­ets opge­spron­gen. Strikt genomen waren het denk ik motorscoot­ers, maar ze gin­gen in elk geval hard. We had­den het met Tsvi en Nohar al een aan­tal keer gehad over het idee om scoot­ers te huren en met z’n vieren ergens heen te rij­den, maar toen we het duo een­maal een keer op de fiets had­den zien stun­te­len, hebben we het idee verder maar laten varen. Maar nu waren ze weg en grepen we dus maar onze kans.

Aan­vanke­lijk onwen­nig (want nooit eerder gedaan), maar gaan­der­weg steeds soe­peler stu­ur­den we onze motorscoot­ers weg van Hoi An en in noordelijke richt­ing, Danang tege­moet. Wetende dat we ergens onder­weg een van de weinige bezienswaardighe­den van de streek, te weten de ‘Mar­ble Moun­tains’ zouden tegenkomen, leek ons dat wel een leuk ritje. We hebben ervan genoten, al von­den we het zo nu en dan best span­nend. Met een beschei­den 50 kmh zoef­den we over het gladde asfalt van de boule­vard langs ‘China beach’. Onder­weg genoten we van een drankje ergens half bij iemand thuis (maar in haar winkeltje) en maak­ten we snel een enkele foto van de marmer­ber­gen (die niet zo heel bezienswaardig bleken).

Om onszelf te belo­nen voor onze bravoure hebben we nog een aan­tal maat­pakken besteld. Hier in Hoi An wemelt het van de kleer­mak­ers en voor tussen de 40 en 70 euro kun je hier dan ook gemakke­lijk een pak laten aan­meten. Voor mij zijn het twee pakken gewor­den (mor­gen ga ik ze door­passen) en voor Judica een man­tel­pak, twee jurken een rokje en een paar shorts; alles voor een appel en een ei.

Tussen de bedri­jven door hebben we overi­gens ook nog even aan het strand gele­gen, wat gebakken rijst gegeten, vriend­jes gemaakt met lan­goesten die in ‘death tub’ hun laat­ste maaltijd afwachten, overal zand van­daan geveegd, ‘92 ben­zine getankt (bestaat dat nog?), veel fruit­shakes gedronken, bana­nen­pan­nenkoeken veror­berd, een praatje gemaakt met een beveilig­ings­beambte die net als wij even een stop maakte vlak­bij een reusachtige marmeren boedha, enzoverder enzovoorts. Een bewogen dag dus; en een­tje met uitzicht op meer. Mor­gen door­passen, een biertje drinken met onze Ned­er­landse reisgenoten in Hanoi en zo nog wat meer. Wij verve­len ons niet…