Aanvankelijk onwennig (want nooit eerder gedaan), maar gaanderweg steeds soepeler stuurden we onze motorscooters weg van Hoi An en in noordelijke richting, Danang tegemoet. Wetende dat we ergens onderweg een van de weinige bezienswaardigheden van de streek, te weten de ‘Marble Mountains’ zouden tegenkomen, leek ons dat wel een leuk ritje. We hebben ervan genoten, al vonden we het zo nu en dan best spannend. Met een bescheiden 50 kmh zoefden we over het gladde asfalt van de boulevard langs ‘China beach’. Onderweg genoten we van een drankje ergens half bij iemand thuis (maar in haar winkeltje) en maakten we snel een enkele foto van de marmerbergen (die niet zo heel bezienswaardig bleken).

Om onszelf te belonen voor onze bravoure hebben we nog een aantal maatpakken besteld. Hier in Hoi An wemelt het van de kleermakers en voor tussen de 40 en 70 euro kun je hier dan ook gemakkelijk een pak laten aanmeten. Voor mij zijn het twee pakken geworden (morgen ga ik ze doorpassen) en voor Judica een mantelpak, twee jurken een rokje en een paar shorts; alles voor een appel en een ei.

Tussen de bedrijven door hebben we overigens ook nog even aan het strand gelegen, wat gebakken rijst gegeten, vriendjes gemaakt met langoesten die in ‘death tub’ hun laatste maaltijd afwachten, overal zand vandaan geveegd, ‘92 benzine getankt (bestaat dat nog?), veel fruitshakes gedronken, bananenpannenkoeken verorberd, een praatje gemaakt met een beveiligingsbeambte die net als wij even een stop maakte vlakbij een reusachtige marmeren boedha, enzoverder enzovoorts. Een bewogen dag dus; en eentje met uitzicht op meer. Morgen doorpassen, een biertje drinken met onze Nederlandse reisgenoten in Hanoi en zo nog wat meer. Wij vervelen ons niet…

Vanochtend zijn we op een tour naar dé attractie van Hoi An geweest: My Son, een oud tempelcomplex van de Cham, een uit India afkomstig Hindoestaans volk. De tempels schijnen vergelijkbaar te zijn met het bekende Ankhor in Cambodja, alleen is het complex een stuk kleiner. Jammer genoeg hebben de Amerikanen (in hun bruutheid) een groot deel van My Son kapotgebombardeerd, maar wat er nog van over was, was zeker indrukwekkend. Allemaal bakstenen gebouwen, vol met prachtige decoraties (en mos).

Overigens was ons tripje naar My Son nogal matineus: op aanraden van de Lonely Planet zijn we al om 5 uur ‘s ochtends vertrokken, zodat we de grote meute touristen voor konden zijn. Dat was een succes. We maren uiteindelijk maar met een man of 30 op het complex en dat was precies genoeg om zo nu en dan nog eens een foto zonder een tourist erop te kunnen maken.

Gisteren zijn we naar het strand geweest, op de fiets. Ofschoon Hoi An als badplaats door het leven gaat, is het goud en azuur nog zeker een half uurtje fietsen weg. Mooi strand, veel palmbomen en een bruinblauwe zee. Heel schoon, maar niet het azuur van de boekjes. Overigens is het inmiddels behoorlijk warm geworden (goddank is onze airconditioner gisteren gerepareerd) en zijn we, alle smeerpraktijken ten spijt, behoorlijk verbrand.

Het eten is hier trouwens prima. Het stadje is sfeervol en gezellig en de mensen hier zijn veel warmer en gezelliger (al vallen ze je nog steeds veel lastig met aankoopsuggesties). We hebben besloten hier nog maar een tijdje te blijven. Onze Israelische vrienden gaan overmorgen weg, dus morgen is onze laatste dag. Dat zal jammer zijn. Voor ons nog een paar daagjes rustig Hoi An.