Het is ongelofelijk hoe moe we beide zijn, dus we doen het heerlijk rustig aan.

Vandaag was dan de bedoeling om de motorfietsen te verkopen. Van de dame bij de receptie kregen we de straat door waar de meeste motorbike shops (het heet hier een motorbike) zaten. Wij op onze brommers erheen. We werden erg telerugesteld, vanwege de Saigonese nummerplaten was het hoogste bod wat we kregen 3,5 miljoen dong (175 dollar).

We hadden juist gehoopt dat het in een grotere stad makkelijker zou zijn om ze voor een goede prijs te verkopen…
Omdat de motorbikes vies waren hebben we ze nog laten wassen en even naar de accu laten kijken van Michiel, helaas, die is er niet echt beter op geworden.

Het idee was om dan maar ergens in een toeristenstraat in een kroeg te gaan zitten met de brommers voor de deur met briefjes erop. Alleen hadden we geen papier. Op zoek naar papier kwamen we in gesprek met een NL meisje die vrienden had die ze misschien wilde kopen. We hadden zelf bedacht om 450 dollar voor beide te vragen (in Saigon hadden we ze voor $420 kunnen terug verkopen). Ze hapten toe aangezien ze naar Saigon zouden rijden en zij ze daar ook konden verkopen. We hadden de prijs al genoemd, dus konden niet opeens omhoog gaan.
De heren hadden nog nooit een brommer gereden en vonden het net zo spannend als wij twee weken geleden. Uiteindelijk hebben we afgesproken samen te gaan eten zodat wij Sylvia nog even uit konden zwaaien.

We zijn nu net terug van het etentje, het was ontzettend gezellig en we hebben er dus $450 voor gekregen. We waren bang dat we het in dong betaald zouden krijgen (op zich erg logisch) en waren aangenaam verrast met de dollars omdat we die in alle landen om kunnen wisselen.

De zelfstandigheid en flexibiliteit zijn we nu de brommers verkocht zijn kwijt maar ook de verantwoordelijkheid en dat is ook wel weer fijn. Morgen nog een dagje relaxen in Hue en een bus naar Savanhakhet (Laos) boeken en dan gaan we weer op pad. Wat zijn we toch een mazzelaars!

Vandaag is mijn verjaardag en ondanks dat ik zo ver van huis ben was het geweldig om zoveel lieve sms jes,donaties, e-cards en berichtjes te ontvangen. Hartverwarmend dat jullie zo meeleven en meedenken.

Het blijft toch een beetje raar om je verjaardag in het buitenland te vieren. Op een of andere manier voelt het niet echt. In Nederland heb ik meestal het geluk dat mijn verjaardag met een groot feest eindigt (koninginnenacht).

Morgen is ook hier een nationale feestdag. Het is 35 jaar geleden dat het zuiden werd ‘bevrijd’. Waarbij bevrijd betekend dat ze ook communistisch zijn geworden en de oorlog hebben verloren. Geen idee hoe ze dat gaan vieren maar we zullen het wel merken.

Allereeerst werd ik trouwens verwend met twee paar nieuwe oorbellen, zelf uitgezocht maar elegant en simpel.Verder zijn we van Dong Ha terug gereden naar Hue. Het was ongeveer 70 km dus we waren er al om half elf. Het is een grotere stad met meer kans om de brommers fatsoenlijk te verkopen.
De laatste keer in Hoi An hebben we een leuke Nederlandse meid ontmoet (psychologe, doet ons erg denken aan Michelle). Die had voor ons al een hotel geboekt zodat we direct konden inchecken.

We zijn met zijn drieen op de brommers naar een strand in de buuurt gereden, het was uitgestorven en heerlijk rustig. Dus hebben we wat in de zee gedobberd en uitgerust.

Als verjaardagsdiner zijn we naar een Italiaan geweest waar ze helaas geen tortolinni hadden maar ik heb genoten van een cocktail en spaghetti carbonara. Waar een mens naar kan verlangen na teveel rijst .
Het is nu bijna tien uur lokale tijd en we zijn beide uitgeblust. Michiel voelt zich niet zo goed en is verslaafd aan zijn huidige boek. Onaanspreekbaar dus… maar het is heerlijk ontspannen.

Voor jullie daar, ik hoop dat jullie een geweldige koninginnenacht mogen hebben (heb begrepen dat er weer veel wordt gespeculeerd of dit de laatste koninginnedag is) en morgen ofwel veel spullen mogen kopen of verkopen.

Bedankt nogmaals voor de vele attenties, ik word er stil van en dat gebeurd niet zo snel!