Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Gis­ter­namid­dag zijn we met onze reisgenoot­jes teruggekomen in Hanoi. De twee Aus­tralis­che meis­jes gin­gen naar hun eigen hotel en het Israelis­che stel kwam met ons en het andere NLse stel mee. Kamers genoeg en na aankomst zijn we eerst lekker neergestreken op ons dak­ter­ras voor een heer­lijk biertje. Het is grap­pig, je ont­moet mensen en trekt er een paar dagen erg inten­sief mee op en dat creeert direct een band. Niet een band die nooit meer breekt, maar wij hebben samen de Ha Long Bay gezien.

Nadat iedereen was opge­frost zijn we opz oek gegaan naar iets ‘authen­tieks’ te eten. Het werd een klein straat­stal­letje waar een andere Viet­namese gast voor ons bestelde. Dat gaat dan in de trant van ‘doe maar 2 kipgerechten, 2 rund­vleesgerechten, 1 varken­gerecht, groente en rijst.  De meeste viet­name­sen lijken in Hanoi op straat te eten, zo voelt het iig wel. Dit zijn geen restau­ran­t­jes maar mini klein plas­tic kruk­jes (als je mazzel hebt een stoel) en kleine plas­tic tafelt­jes, dit alles in kinder­for­maat. Het eten kwam en de tafel was over­laden. Zo lekker had­den we nog niet gegeten in Viet­nam. Niet scherp, heer­lijk gekruid en zo gevarieerd. Smullen dus. De rest van de avodn is doorge­bracht op het dak­ter­ras om nog na te genieten.

Van­mor­gen ging de wekker. We had­den een bus richt­ing Ninh Binh geboekt. Een dor­pje twee uur rij­den vanuit Hanoi naar het zuiden wat een prachtige omgev­ing heeft. We had­den 5 dol­lar pp betaald, hier een behoor­lijk bedrag zodat we met een tour­bus zouden gaan, de Israeli’s gin­gen ook mee. Ver­vol­gens komt er een jon­gen die ons ‘ophaalt’ en zegt dat we op de taxi moeten stap­pen , dat we naar het bussta­tion gaan en dat daar kaart­jes voor de bus wor­den gekocht. Niet wat we had­den afge­spro­ken, die kaart­jes kosten namelijk nog geen 2 euro pp.

Onze reisgenote Nohar heeft zoals we zeggen haar op haar tanden en zei duidelijk, nee, of we gaan met de tour bus of we halen ons geld terug. We zijnt eruggelopen naar het hotel en hebben aangegeven dat dit niet de overeenkomst was. De man­ager van het tour­bus­bedrijf kwam later om ons te helpen, maar we waren dat bedrijf natu­urlijk al zat. De jon­gens die ons op een taxi had­den willen zetten had­den gewoon de tour te vol geboekt en dachten ons op een bus te kun­nen zetten en de rest van eht geld in eigen zak te steken. Alles tour­bussen waren tegen die tijd de stad al uit. Uitien­delijk hebben we ons geld terug gevraagd en gekre­gen. De heren uit ons hotel waren zo vrien­delijk ons te helpen met het rege­len van een betrouw­bare taxi naar het bussta­tion waar we voor 45000 dong pp (nog geen 2 euro) zelf kaart­jes kochten.

Bussta­tions zijn niet vergelijk­baar, er zijn geen bussen met num­mers oid. De bestem­min­gen staan er wel op aangegeven maar welke je dan moet hebben. Op het moment dat we naar buiten liepen wer­den we omringt door mensen die ons in hun bus wilden kri­j­gen, na een halve ronde over het ter­rein hebben we zelf een vrouw aangeschoten en haar man heeft ons geholpen. De bus was prima en bin­nen 2 uur waren we in Ninh Binh.

In de bus zat nog een Engels­man die hier tijdelijk woont met viet­namese vriendin ook op weg naar Ninh Binh. We zijn nu dus weer met 6 man en hebben zelfs een tolk .

De rest van de dag hebben we lekker gegeten en we zijn nu net terug van een trip naar een soort van Nation­aal natu­ur­reser­vaat waar we 2 uur zijn rondgeroeid. Die vrouwen die roeien hebben het zwaar! Het was een toeris­tis­che trek­pleis­ter, maar met name voor de Viet­name­sen zelf. Ter­wijl we voeren zijn we wel 100 keer gefo­tografeerd. De tocht voer langs hoge bergen en door ver­schil­lende grot­ten, het was ontet­tend mooi en heer­lijk ontspan­nen. Aan het einde hebben we nog een paar keer een roei­wed­stri­jdje gehouden met andere boot­jes en… Nohar en ik hebben staand op de boot een ‘ser­e­nade’ gebracht wat de Viet­name­sen hele­maal het einde von­den.  Een heer­lijke aankom­stdag in Ninh Binh en het vooruitzicht van avon­de­ten maakt  me zo blij!