Er stond eigenlijk niet zoveel op het programma. Tassen weer eens helemaal inpakken met schone was en verder wachten en hangen.
Vanmorgen zijn we allebei even in ons uppie oppad gegaan. We reizen alweer een week met andere mensen en echt even tijd voor jezelf was er niet. Ik heb heerlijk rondgekuierd, verse ananas gehaald voor het ontbijt, langs het water gelopen, me laten betasten wegens witte huid en bij elke winkel gehoord dat ze niets in mijn maat hebben of gewoon ronduit me uitlachen. Kortom, het was heerlijk even alleen.

Net na de middag zijn we dan weer samen ergens wat gaan drinken en op zoek gegaan naar toch nog een toeristische activiteit in de stad. We kwamen uit op een park met een berg(je). Geen westerse toerist te zien en gewoon normale prijzen. Het echte Vietnam proef je toch beter op die plekken waar mensen kaarten, drinken en eten. Voor de laatste keer naar ons favo ’ fried rice’ restaurant om onze buik vol te eten.

Onderweg naar huis werden we bestormd door kinderen van 4–6 jaar die allemaal ‘hello’ tegen ons wilden zeggen en ons de hand wilden schudden. Soms voel je je net een beroemdheid als je hier rondloopt. Mensen lachen, zwaaien, kinderen lopen mee en vrouwtjes willen soms graag hun huidskleur vergelijken. Eigenlijk hilarisch.

In het hotel mochten we zowaar nog even douchen, dus nu zitten we achter de computer in de lobby omdathet wireless het neit doet te wachten tot we zo naar het andere hotel lopen waar we in de bus stappen. We hebben een geweldige deal, voor 25 dollar pp een open busticket van hier naar Saigon, maar dan kun je onderweg uitstappen.

Vannacht rijden we in een slaapbus (met alleen maar bedden) naar Hue. Daar kunnen we de tassen afgeven en ‘s middags rond een uurtje of 1 vertrekken we vanaf daar naar Hoi An. Onze Israelische vrienden zijn daar vandaag al heengevlogen en wachten ons in het hotel op. Hoi An is een strand bestemming… zouik dan eindelijk mijn bikini uit kunnen graven?
Allez… eerst maar eens die tas naar de opstapplek sjouwen en dan terwijl de bus mij wiegt dromen van een luchtbed op de zee…

Vanochtend hebben we in detail naar de mogelijkheden gevraagd. Dat wil zeggen, onze tolk Lo. Een taxibusje was geen probleem en zou om 1 uur ‘s middags kunnen arriveren. Ook een gids kon voor die tijd geregeld worden en de prijs leek redelijk. Tot die tijd zouden we dan nog naar wat aapjes en schildpadden kunnen gaan kijken. Het klonk allemaal goed.

De aapjes bleken leuke beestjes te zijn. Ze werden – à la Pieterburen – opgevangen en gecoacht om terug te keren naar een wild bestaan. In het opvangcentrum waren allerlei soorten slingerapen opgevangen. Leuk en prettig te weten dat men zich hier actief inspant om bedreigde diersoorten op te vangen. De schildpadden waren wat sloom vanochtend, maar ook het aanzien wel waard. Na een kleine donatie kregen we wat voer om een paar grotere exemplaren in de vijver te voeren. Ze hadden aanvankelijk barweinig interesse en moesten echt een beetje op gang geholpen worden. Het voer moest bijna letterlijk hun bekjes in drijven wilden ze toehappen.

Maar toen! Teruggekomen van de schildpadden en goed getafeld wachtte ons een verrassing. Ofschoon we vanochtend niets geboekt hadden, bleek de taxi ons al op te wachten. Dat zou op zich geen probleem geweest zijn, als we niet even tevoren hadden besloten de toer te laten schieten vanwege het weer en de algehele loomheid die over ons was gekomen. Het annuleren van een reeds gearriveerde taxi bleek een groot drama. Er moest bijna een uur over gesproken, geruziet en gediscussieerd worden, zowel in het Engels als in het Vietnamees. De taxichauffeur wilde geld zien, maar waarvoor? Er was nog geen dienst geleverd. Enfin, een heel gedoe met als einde (mede dankzij het kordate ingrijpen van onze Israelische vriendin) een taxichauffeur die met de staart tussen zijn poten afdroop.

Daarna maar wat gewandeld. Een pup die ons al eerder had gevolgd, volgde ons mee dieper het park in. We noemden hem Trotzky en hebben hem veelvuldig geknuffeld. Het werd een wat luie middag die alleen door een klauterpartij naar een uitkijktoren nog wat zweetdruppels te voorschijn wist te toveren. Niet onaangenaam, overigens wel heel mooi.

Met onze Israelische vrienden en het gemixte Britse/Vietnamese stel zijn we al sinds vanmorgen vroeg op pad. We hebben met zijn 6-en een auto met chauffeur gehuurd (naja, de chauffeur hoort er gratis bij en no way dat wij hier gaan rijden). We zijn begonnen met nog een prachtige boottocht langs rijstvelden en door grotten. Daarna zouden we naar warm water bronnen gaan (de eerste kans om mijn bikini te gebruiken) maar uiteindelijk hadden we het gevoel dat we werden afgezet. De prijs voor de boot naar de bronnen was 50 000 pp (2,5 euro) en de toegang tot de bronnen nog een keer 100000 pp. Het paste simpelweg niet in ons budget. We zijn met de boot weggegaan en hebben heerlijk gewandeld en zijn naar een grot geweest. Het was geweldig om lekker te lopen met zijn allen tussen de rijstvelden.

Onderweg kwamen we wat locals tegen die mijn arm beetpakten en verbaasd waren over hoe wit ik was. Mijn kuiten werden gevoeld terwijl gevraagd werd wat ik at dat ik zo wit was en zo goed doorvoed. Het is zo raar maar mensen kijken me aan en vinden me prachtig omdat ik er uitzie zoals zij niet kunnen terwijl wij in het westen graag slank en bruin zijn .

Na de trip zijn de doorgereden naar het natuurpark en onderweg gestopt voor weer een heerlijke maaltijd. Dat goed doorvoedde van me zal nog wel even blijven.

Doordat we nog ‘bij’ moesten schrijven van de afgelopen dagen zijn we helemaal niet toegekomen aan gewone beschouwingen, hoe is het hier. Hoe zijn de mensen? Hoe is het landschap? En vooral heel Nederlands, wat voor weer is het?

Vietnam is een prachtig land en de bevolking is erg vriendelijk. We merken alleen dat op de plekken waar buitenlandse toeristen komen, zoals vandaag, dat mensen daar erg op geld belust zijn. Ze proberen je niet perse op te lichten maar doen hun best om iets te verdienen. Zo was onze roeister vandaag druk bezig om ons ook haar (erg mooi) geborduurde werkjes te verkopen. Waar we gisteren waren met de boottocht was dit niet het geval. Eigenlijk leidt dit tot de conclusie dat wij als blanke toeristen de vriendelijkheid en gastvrijheid verpesten doordat ze weten dat ze er iets aan kunnen verdienen. Wij werden vandaag ronduit om een fooi gevraagd en we gaven evenveel als gisteren, maar ze keek bijna teleurgesteld en vond het duidelijk te weinig. Toch zijn de mensen hartelijk, de lokale bevolking legt graag contact, vind onze huid prachtig en wil er graag aanzitten en houdt toch een prettige afstand. Als ze kunnen zullen ze je helpen maar soms zeggen ze ook gewoon ‘yes’ als ze je niet begrijpen (ze willen geen gezichtsverlies lijden).

Het eten in Vietnam is geweldig, helemaal niet scherp, super vers (die kip op je bord liep vanmorgen nog rond) en we hebben dan op een paar kleine incidenten na nog geen noemenswaardige buikklachten gehad. Het landschap is in een woord magnifiek en heel onherkenbaar, in ieder geval voor mij. De rijstvelden die onder water staan zijn een schril contrast met de bergen die uit het niets omhoog schieten.

Het weer is tot nu to goed, vochtig, maar niet heel erg warm. Heerlijk voor  een topje zonder dat je verbrand of constant loopt te puffen. Eigenlijk ideaal als je nog iets wilt doen. Ze zeggen dat het in het zuiden warmer wordt en in Saigon gewoon heet is. We zullen zien.

We vermaken ons beide ontzettend goed, het gezelschap, de tochten, het landschap en de bevolking zijn verwonderlijk, vermakelijk en eindeloos.

Nadat iedereen was opgefrost zijn we opz oek gegaan naar iets ‘authentieks’ te eten. Het werd een klein straatstalletje waar een andere Vietnamese gast voor ons bestelde. Dat gaat dan in de trant van ‘doe maar 2 kipgerechten, 2 rundvleesgerechten, 1 varkengerecht, groente en rijst.  De meeste vietnamesen lijken in Hanoi op straat te eten, zo voelt het iig wel. Dit zijn geen restaurantjes maar mini klein plastic krukjes (als je mazzel hebt een stoel) en kleine plastic tafeltjes, dit alles in kinderformaat. Het eten kwam en de tafel was overladen. Zo lekker hadden we nog niet gegeten in Vietnam. Niet scherp, heerlijk gekruid en zo gevarieerd. Smullen dus. De rest van de avodn is doorgebracht op het dakterras om nog na te genieten.

Vanmorgen ging de wekker. We hadden een bus richting Ninh Binh geboekt. Een dorpje twee uur rijden vanuit Hanoi naar het zuiden wat een prachtige omgeving heeft. We hadden 5 dollar pp betaald, hier een behoorlijk bedrag zodat we met een tourbus zouden gaan, de Israeli’s gingen ook mee. Vervolgens komt er een jongen die ons ‘ophaalt’ en zegt dat we op de taxi moeten stappen , dat we naar het busstation gaan en dat daar kaartjes voor de bus worden gekocht. Niet wat we hadden afgesproken, die kaartjes kosten namelijk nog geen 2 euro pp.

Onze reisgenote Nohar heeft zoals we zeggen haar op haar tanden en zei duidelijk, nee, of we gaan met de tour bus of we halen ons geld terug. We zijnt eruggelopen naar het hotel en hebben aangegeven dat dit niet de overeenkomst was. De manager van het tourbusbedrijf kwam later om ons te helpen, maar we waren dat bedrijf natuurlijk al zat. De jongens die ons op een taxi hadden willen zetten hadden gewoon de tour te vol geboekt en dachten ons op een bus te kunnen zetten en de rest van eht geld in eigen zak te steken. Alles tourbussen waren tegen die tijd de stad al uit. Uitiendelijk hebben we ons geld terug gevraagd en gekregen. De heren uit ons hotel waren zo vriendelijk ons te helpen met het regelen van een betrouwbare taxi naar het busstation waar we voor 45000 dong pp (nog geen 2 euro) zelf kaartjes kochten.

Busstations zijn niet vergelijkbaar, er zijn geen bussen met nummers oid. De bestemmingen staan er wel op aangegeven maar welke je dan moet hebben. Op het moment dat we naar buiten liepen werden we omringt door mensen die ons in hun bus wilden krijgen, na een halve ronde over het terrein hebben we zelf een vrouw aangeschoten en haar man heeft ons geholpen. De bus was prima en binnen 2 uur waren we in Ninh Binh.

In de bus zat nog een Engelsman die hier tijdelijk woont met vietnamese vriendin ook op weg naar Ninh Binh. We zijn nu dus weer met 6 man en hebben zelfs een tolk .

De rest van de dag hebben we lekker gegeten en we zijn nu net terug van een trip naar een soort van Nationaal natuurreservaat waar we 2 uur zijn rondgeroeid. Die vrouwen die roeien hebben het zwaar! Het was een toeristische trekpleister, maar met name voor de Vietnamesen zelf. Terwijl we voeren zijn we wel 100 keer gefotografeerd. De tocht voer langs hoge bergen en door verschillende grotten, het was ontettend mooi en heerlijk ontspannen. Aan het einde hebben we nog een paar keer een roeiwedstrijdje gehouden met andere bootjes en… Nohar en ik hebben staand op de boot een ‘serenade’ gebracht wat de Vietnamesen helemaal het einde vonden.  Een heerlijke aankomstdag in Ninh Binh en het vooruitzicht van avondeten maakt  me zo blij!