Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Een gewone zater­dag. Voor som­mi­gen dan, want onze zater­dag was, zoals veel dagen tegen­wo­ordig, bepaald niet nor­maal. Sinds we halver­wege 2008 aan onze werel­dreis­plan­nen begonnen zijn, is elke dag bij­zon­der. Deze zater­dag was dus een werel­dreisza­ter­dag. Werelds.

Deze week­endse werkdag hebben we vanachter het beeld­scherm onze reis geregeld. Details, weliswaar, maar geen onbe­lan­grijke zaken. Judica heeft con­tact gelegd met optie 3 op onze lijst met poten­tiële Moskovi­tis­che logeer­adressen. Ons hotel in Peking is inmid­dels geregeld en voor een klein prob­leem dat we voorza­gen met het opladen van Judica’s cam­era hebben we ook een ele­gante oplossing/gadget gevonden.

Wat een kleine wereld is het toch. Alles kan vanuit de luie stoel wor­den geregeld. Alleen het eigen­lijke reizen moet – hoe armoedig! – nog steeds buiten gedaan wor­den. Dat betekent dus afzien, vieze voeten kri­j­gen en pas ‘s avonds vanuit de luie stoel vanaf de foto’s de dag beleven. Hmm. Wat doet een mens zichzelf aan

Oh, en van­daag heb ik mijn Min­iMe opgeschoond en reisklaar gemaakt. Te laat nu om nog terug te komen op mijn besliss­ing om een mini-laptop mee te nemen naar het verre Oosten (waar­van­daan het klein­nood waarschi­jn­lijk ook komt). Sinds van­daag draait daar Win­dows 7 op en dat bevalt uit­stek­end! Alles werkt snel en soe­pel en ziet er alle­maal heel gelikt uit. Alleen die kleine toet­sjes bli­jven wen­nen. Elk vijfde woord dat ik probeer op het scherm te kri­j­gen, raken mijn vingers in de knoop: don’t mini me!

We vertrekken, wij gaan echt op deze reis. Op de een of andere manier lijkt het zo onwerke­lijk, want ons leven nu bestaat uit s nor­male din­gen als werk, vrien­den, bood­schap­pen, bood­schap­pen en andere din­gen. Maar over 40 dagen zal dit niet meer zo zijn. We zijn ges­pan­nen en opge­won­den, de span­ning wordt steeds reëeler. Ik zou graag denken deze reis me wat meer inzicht geeft in de zin van het leven en het gevoel van duidelijkheid over wat en hoe ik het wil in mijn leven.

Hier in Ned­er­land is er een TV-show, ‘Gren­zeloos Ver­liefd’, die gaat over de Ned­er­landse mensen die ver­liefd wor­den op buiten­lan­der en besluiten om daarheen te ver­huizen en alles achter te laten. Deze mensen, vooral vrouwen, ver­huizen vaak naar een land waar de lev­ens­stan­daard op zijn minst gezegd lager is dan nor­maal. Naja, lev­ens­stan­daard, luxe din­gen. Ik bewon­der dat … maar het leven daar is en lijkt zoveel sim­peler. Als je in een klein dorp woont, waarom zou je dan een mobiel moeten hebben? Je kunt er ook gewoon heen lopen. Laat staan dat videochat­ten via inter­net is uit te leggen. Je betaald geld om met iemand te kun­nen com­mu­niceren bij wie je ook langs kunt gaan.  Het leven lijkt meer puur daar.

Ik hoop dat we op onze reis opnieuew in con­tact komen met dat wat puur is, min­der afgestompt en  … omdat het een of andere manier lijkt het alsof we al leven in een werke­lijkheid die dicht­bij  de werke­lijkheid van ‘the Matrix’ komt. Ja we hebben nog een aan­tal keuzes, maar de belan­grijk­ste besluiten wor­den gedaan door bedri­jven en over­he­den die door­dron­gen zijn met poli­tieke spel­let­jes en eigen­be­lang… ten koste van alles. Ik heb van­daag de film Avatar gezien, die zeer goed was. De film schudde me wakker. In kinder­boeken en per­fecte werelden het is altijd mens die de natuur of eits anders moois aanvalt.en het zijn altijd de “anderen” die deze natuur red­den en helpen te over­leven. Dat moet iets zeggen over ons … we leren kinderen dat de natuur is goed, maar de meeste kinderen van deze tijd kri­j­gen nauwelijks echte natuur te zien. Argh … Ik ben aan het door­draaien en zal proberen om mijn herse­nen te stop­pen. Deze web­site gaat over de reisvoor­berei­din­gen en natu­urlijk niet over mijn filosofis­che wan­del­gan­gen.  Ik hoop dat deze reis mij zal leren om mijn leven te her­waarderen en help me beslis­sen waar en hoe ik wil het leven van toen op.

Het nieuwe jaar is begin­nen en de reis voelt nu ook dichter­bij dan vorige week. Gis­teren was het bar en boos weer, maar een aan­tal super­me­nsen hebben muts en hand­sh­coenen uit de kast getrokken en zijn ons komen helpen om ons vorige anti kraak pand leeg te ruimen en de spullen naar de opslag te bren­gen. Het ging, met name door de inzet van iedereen, eigen­lijk ontzettend goed en afgezien dan wat spier­pijn is het hele­maal super gegaan.

We kwa­men ‘s mid­dags terug.…en mijn lief kwam op het geweldige idee iets meer gas te geven dan nodig.… en daar gle­den we. We schoven door en draaien.. rustig en langzaam maar niet te stop­pen 180 graden op de weg tot we met een deun tegen de stoeprand tot stil­stand komen. Een flinke deuk in de velg… maar je we moeten toch nog door de APK.

Van­daag zit­ten we dan weer bin­nen en doen andere belan­grijke din­gen… belastingdienst…website en onze spieren wat laten ontspan­nen. Mor­gen weer aan de slag…nog 6 weken werken en dat is waar ik nu nog van kan geni­eten.

Afgelopen week­end hebben we maar weer eens ver­huisd. Het ver­plaat­sen van spullen, het liefst in dozen, is een hobby van ons aan het wor­den. De afgelopen maan­den hebben we al zo vaak met aller­hande ingepakte rot­zooi lopen zeulen dat ik me bij mijn belastin­gaangifte van­mid­dag echt even afvroeg of ik mijn beroep niet naar ‘ver­huizer’ zou moeten laten veranderen.

Onze huis­raad staat nu ver­spreid over het land. Een deel nog hier in ‘s-Gravendeel en een groter deel opges­la­gen in een oude koel­cel in Den Bom­mel (een dor­pje met in het hart een bronzen beeld van heer Ollivier B. Bom­mel). Onze koel­cel heeft num­mer 29. Het­zelfde num­mer als ons huis hier in ‘s-Gravendeel en ook de dag waarop Judica en ik geboren zijn. Een fijn toeval.

Nu ga ik een avond­maaltijd berei­den op ons anti-kraak kook­s­tel. Wat ons huis miss­chien noodged­won­gen aan smaak moet ont­beren, probeer ik dan nog in de maaltijd te bren­gen. Meestal met niet al teveel resul­taat. Even­goed waardeer ik in deze koude, barre dagen ons (tijdelijke) dak des te meer.