Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

De afgelopen week was het weer eens tijd voor een nieuwe dosis stress. De vakantie is bijna begonnen en om te voorkomen dat wij in een diep rustig dal van ontspan­ning vallen heeft Camelot, voor wie wij dit paleisje in ‘s-Gravendeel bewo­nen actie ondernomen.

Afgelopen vri­jdag was voor mij (Judica) de laat­ste werkdag voor de vakantie, het was ker­stont­bijt voor alle leer­jaren op school en ontzettend gezel­lig. Tussendoor heb ik even mijn email gecheckt waar­bij een mailtje stond wat ver­melde dat wij per 12 jan­u­ari geacht wor­den de won­ing te ver­laten (Wat is er gebeurt met, het wordt de komende twee jaar nog niet ges­loopt?). Flink balen dus! Michiel heeft er direct achter­aan gebeld en nog voor­dat ik thuiskwam leek er al een oploss­ing ter zijn. Een pand, woon­huis let­ter­lijk om de hoek, op hemels­breed 100 m. afs­tand van ons huidige huisje. IDEAAL dachten wij. Als dat niet zou lukken was er altijd nog een goede mogelijkheid om bij Michiels moeder te kun­nen bli­jven, ontzettend fijn zo een vangnet… maar zelf­s­tandig heeft de voorkeur.

Na veel bellen met organ­isatie C. kwam er een addertje naar boven. Het begon met het feit dat wij naar Ams­ter­dam moesten komen om weer het con­tract te onderteke­nen (een dag reizen.…), daar­naast zouden wij ook admin­is­tratieve kosten a €75 p moeten betalen voor de ver­huiz­ing  (dat betek­end dus gewoon even 150 euro lap­pen). We had­den snel door dat we ze eigen­lijk een groot plezier deden. Het betr­e­f­fende huis stond al leeg en C. beloofd de eigenaren dat ze er altijd direct iemand inzetten. Als wij daarheen zouden ver­huizen zouden we moeten proberen om dit huis nog bewoond eruit te laten zien. Nadat we dit alle­maal had­den geho­ord besloten we dat we dan maar beter bij Michiels moeder kon­den gaan zit­ten.
Ook ik kan makke­lijk zeggen dat een won­ing 2 jaar beschik­baar is, de bewon­ers er na 2 maan­den uitschop­pen en dan geld vra­gen voor een nieuwe won­ing. Niet zo non profit van de organ­isatie en Michiel kan niet tegen onrecht dus… we zouden 9 jan­u­ari ver­huizen naar schoonmoeder.

Het ver­haal gaat verder, gis­teren wor­den wij gebeld door organ­isatie C. met het bericht dat wij natu­urlijk zon­der de admin­is­tratieve kosten kun­nen ver­huizen omdat we er pas 2 maan­den zit­ten en dat de sleu­tel en het con­tract direct per aangetek­ende post wor­den ver­stu­urd. Dus nadat we iedereen een oproep hebben gedaan om te helpen met ver­huizen is het niet eens zo direct nodig. We ver­huizen vol­gende week naar een huis met mini kroon­luchter en gordi­j­nen en zijn ontzettend benieuwd…we hebben het nog niet eens van bin­nen gezien. De sleu­tel komt zo en dan moet ik toch echt even kijken!

Omwille van de zelf­s­tandigheid ver­huizen wij pas zater­dag 13 feb­ru­ari… dus wie wil helpen, wees welkom!

Dit week­end hebben we geen span­nende din­gen onder­nomen, het enige wat we echt aan de voor­berei­d­ing van de werel­dreis hebben gedaan is het halen van een inter­na­tion­aal rijbe­wijs zodat we in Aus­tralie daad­w­erke­lijk een camper kun­nen huren. Van­daag zouden we iets aan de web­site gaan doen (met we bedoel ik hij) maar er is niets veranderd.

Het was wel de eerste echt koude dag van het jaar en met dat heer­lijke zon­netje kon­den we het niet weer­staan en zijn we lekker gaan wnade­len. Het excuus dat we hier­voor had­den (anders moesten we andere zeer ver­ant­wo­orde din­gen doen) was dat we sowieso onze jassen en vesten moesten testen. In Rus­land zal het ontzettend koud zijn en we moeten weten of we wel een beetje goed voor­bereid zijn. Con­clusie, de jassen en vesten zijn geweldig, alleen de hand­schoe­nen laten wind door en we hebben geen goede mut­sen .  Dat zijn nog rede­nen om te gaan shop­pen… dus ik ben weer eens erg erg blij!

Weer een weekje  verder en het afgelopen week­end zijn we weer druk aan de slag geweest. Naast dat Michiel druk bezig is geweest met de web­site heb ik mij gis­teren gestort op de ver­schil­lende visum aan­vra­gen. We laten dat alle­maal wel rege­len zodat we niet weken bezig zijn met op en neer reizen naar ambas­sades en con­sulaten. Alsnog moet je alle stapels papieren zelf invullen. Het is echt een stapel, en dan hoeven we alleen maar visums voor Rus­land, Mon­golie, China en Viet­nam ( de andere kun­nen we aan de grens kopen of via inter­net rege­len). Dan denk je, voila, vul 4x een for­mulier in, plak er wat pasfoto’s op, stop het in een envelop en ver­stuur het geheel. GRRRRR Was het maar zo simpel!

De helft moet je op inter­net invullen en ver­vol­gens printen. We hebben een uitn­odig­ing nodig om Rus­land in te komen, die moet apart geregeld wor­den. Daar­naas thebben de russen besloten (naja, het is niet geheel onre­delijk) dat we een bewijs moeten hebben dat we in Rus­land verzek­erd zijn. Dit moet een polis­blad zijn waar op staat dat we in Rus­land verzek­erd zijn of wereld­dekking hebben. Dit moest nog van de verzek­er­aar komen omdat we niets hebben waar het anders op staat. STRESS!!! We waren even aan het reke­nen met de tijd die je moet reke­nen voor elk visum, kerst meegenomen… en het blijkt dat er toch wel erg weinig tijd overbli­jft. De aan­vraag moet er dus zo snel mogelijk uit.

We kwa­men nog net 1 pas­foto per per­soon tekort… maar alles is inge­vuld, de pasfoto’s zijn gemaakt en als het meezit kri­j­gen we mor­gen de Rus­land verk­lar­ing met de post. Goed geregeld… maar wat een gedoe. Je bent een halve dat bezig met alles invullen. Maar we mogen zeker weten niet kla­gen, want … we gaan 8 maan­den op reis en we hoeven niet eens zelf langs al die ambassades.

We mogen zo alle lan­den gewoon in en mogen de bewi­jzen daar­van meen­e­men in onze paspoorten! geweldig!

Gis­ter­avond zaten we in de auto naar een rege­nachtig zwem­bad ver ver van hier (al moeten we toegeven dat bijna alles ver van hier is). Het plan was om opnieuw een proef­duik te doen in een gecon­troleerde omgev­ing.  Samen met nog 2 andere onder­varen mensen zouden wij de genoe­gens van het gewichteloos zijn nog­maals ervaren.

Het was geweldig (mijn beschei­den mening), voor Michiel was het nog meer wen­nen dan voor mij. Ondanks mijn oms­tu­imige natuur wordt ik altijd erg rustig van duiken. Miss­chien komt het door de per­slucht, is dat pure zuurstof? Het zou de euforie die ik onder water heb ervaren wel verk­laren. Heer­lijk kalm zwem ik een beetje rrond­jes en maak me zelfs niet zo druk over het gebrek aan com­mu­ni­catiemogelijkhe­den. Ik moet mijn mond houden en het zit me niet eens dwars.

Enfin, na 45 minuten in het bad, met name onder water, te hebben rondge­dob­berd. met een fris­bee te hebben overge­gooid en mij ver­baasd te hebben over wat er alle­maal nog dri­jft in zo een zwem­bad. Hebben we besloten dat we graag ergens op reis onze PADI Open Water willen gaan halen. Het lijkt ons hele­maal geweldig om in Thai­land en Aus­tralie de onder­wa­ter­w­ereld te verken­nen. Een kleine stap van de rand van het zwem­bad tot erin zorgt voor grote veran­derin­gen over wat we gaan bek­ijken. Er is net een hele nieuwe wereld openge­gaan voor ons. Blub blub blub