Mijn richtingsgevoel is jammer genoeg niet erg betrouwbaar, dus de vuurtoren ben ik straal voorbij gelopen. Maar het pad zelf was ook al leuk. Er is maar één verhard pad op het eiland en dat was dit pad. Het grootste deel van het pad is gemaakt met stortbeton. Buiten het dorp is men echter begonnen in het vers gestorte beton eenvoudige tekeningen te maken, soms met kleuren en schelpen. Heel leuk om naar te kijken tijdens het wandelen. De omgeving is tropisch en op zich al mooi.

Na een paar minuten wandelen kom ik bij een groot honkbalveld. Het is zondagmiddag en er vindt een wedstrijd plaats. Ik schuif aan op de verassend grote tribune. Honkbal is de nationale sport en is kennelijk zo groot dat men er zelfs op een minuscuul eilandje nog een stadion voor wil bouwen. Fascinerend, ook om te zien hoe goed de jongens zijn. In Kentucky hebben we ook een wedstrijd bijgewoond, maar de Legends daar zouden eenvoudigweg worden afgeslacht door de jonge gasten hier op het eiland.

Na een paar minuten heb ik het wel gezien met de wedstrijd – een groot honkballiefhebber zal ik wel nooit worden – en besluit ik terug te wandelen, op zoek naar de vuurtoren. Ook nu vind ik de goede afslag weer niet. Ik besluit mijn geluk te beproeven en een zijpad richting de oostkant van het eiland in te slaan. Aanvankelijk is dat pad nog tamelijk breed, maar al gauw gaat het over van een bospaadje naar een smal spoor. Teruggaan is natuurlijk geen optie (te trots), dus ik baan mij dapper verder een weg door de woesternij.

Net op het moment dat ik de oceaan in het vizier krijg, begint het te stortregenen. Toen ik in de jungle liep, kon ik door het dak van palmbladeren en bananenbomen de lucht nauwelijks zien; hij was onderwijl echter behoorlijk betrokken. Ik zocht een palmboom om onder te schuilen, maar met weinig effect. De regen kletterde dwars door het bladerdak heen. Na een paar minuten was ik doorweekt.

Na nog een kwartiertje wandelen door de jungle kwam ik een meisje tegen, net nadat ik de Love & Peace farm was gepasseerd. Ik biechte haar op dat ik verdwaald was en ze was vriendelijk genoeg me gerust te stellen en de weg terug te wijzen. Wat verderop stuitte ik op een paar hutjes aan het strand. Een mooi, maar afgelegen lodge. Iemand op het strand wist me te vertellen dat er aan de andere kant van het terrein een pad was dat door de jungle naar het honkbalveld leidde.

Het pad bleek nauwelijks meer dan een uitgesleten spoor, maar bracht me evengoed wel terug naar het honkbalveld. Vanaf daar was het eenvoudig via de weg met de tekeningen het dorp weer te vinden. Later keek ik op de kaart van het eiland en ontdekte ik dat ik zowat het hele eiland had rondgelopen. Tot mijn verbazing bleek het junglepad op de kaart ook echt aangegeven te zijn. Een even opmerkelijk als ook onthutsend gegeven. Alles bij elkaar een mooi, natte wandeling, zonder vuurtoren, maar met bijzondere uitzichten.

Als we compleet zijn en de zon bijna onder is klimmen we op de boot. We krijgen allemaal een reserve zaklamp en zien nog net de zon ondergaan. De schemering wordt steeds donkerder en de spanning stijgt. We duiken met Brandon, een leuke instructeur die een geweldige briefing geeft waar we nog enthousiaster van worden. In de Caribean is een speciaal fenomeen te zien genaamd ‘string of pearls’,  luminiscerende plantjes of dieren die in het water zweven. Je kunt ze alleen in het donker zien en het blijkt een spektakel. We gaan dus tijdens de duik allemaal onze lampen uitdoen en als het goed gaat ook nog een stukje onder water zwemmen. Omdat er geen maan is hebben we hoop dat al het luminiscerende  erg goed zichtbaar is onder water. ‘s Middags hebben ze ook op de locatie gedoken en de verwachting is dat de visibility ook uitstekend is. Alle reden om zo snel mogelijk het water in te willen, maar een nachtduik als het licht is gaat niet dus moeten we nog even geduld oefenen.

Als we in het water liggen krijgen we om onze rechterhand een lamp en een reservelamp in een zak en dan is het tijd, we gaan onder. Het laatste beetje licht sijpelt langzaam weg zodat we rustig aan het donker kunnen wennen.  Nachtduiken blijft bijzonder en wonderlijk genoeg wordt er nu minder gestoot dan tijdens een duik waar je elkaar wel kunt zien. We zien erg veel kreeften en bijzondere vissen en dan komt het moment om te gaan zitten in het zand en gaan de lampen uit. Na een halve minuut lichten er overal om ons heen een soort korte slingers op met dikkere balletjes. Je kunt het niet vastpakken het zweeft in het water en met je lamp zie je het niet maar het is magisch. Het voelt alsof je in een totaal andere wereld terecht bent gekomen. Als je je handen onder water heen en weer wappert zie je ook plankton wat door de beweging energie krijgt en dan kortstondig oplicht. Het is het mooiste wat ik ooit in mijn leven heb gezien. We zwemmen een stuk en het is betoverend. Met elke beweging die we maken trekken we strepen van fonkelende onderwatersterren. We wanen ons in een andere wereld, bijna een LSD-trip (of althans, zo stellen we ons dat voor). Michiel en ik zwemmen hand in hand door het heelal en maken samen sterren met onze handen en voeten. Dit is waanzinnig!

Als Brandon zijn lamp weer aan doet ben ik teleurgesteld.… de magie is direct weg. Ik probeer nog achterom te kijken maar het lijkt verdwenen.

Bovengekomen klimmen we op de boot die met een kleine lantaarn verlicht wordt. Als we met grote snelheid terugvaren gaat de lamp weer uit en zien we de echte sterren. Hier op het water is geen lichtvervuiling (wat ook helpt is dat de electriciteit weer eens is uitgevallen op het eiland) en het lijkt een goed einde van de duik. De spetters die opvliegen door de snelheid van de boot zijn ook luminiscerend… Het herinnert me nog weer aan die prachtige onderwaterwereld. Ik hoop dat ik zoiets moois nog een keer kan zien, al zal het niet op onze huwelijkreis zijn.

Helaas met een grote groep op pad, het was toch wel luxe op Koh Tao met max 4 pers. per DM. Enfin, onder water is het heerlijk en ik houd afstand van de minder ervaren duikers om te voorkomen dat ik door hun vinnen geraakt wordt. We zien mooie dingen, de duik is goed maar niet echt specatulair… trumpetfish, cowfish en een grote langoeste.

Na een kort interval op het land, waarbij ik puppy ‘Gypsy’ vertroetel vertrekken we weer. Als we in het water liggen en afdalen tikt Michiel me aan, onder ons zwemt een prachtige verpleegsterhaai (nurseshark) en ze blijft ons de hele duik volgen. Ik merk dat ik bijna dezelfde gevoelens voor de haai krijg als ik voor puppies heb. Het verbaast me, want de haai kan ik beter niet aanraken (ivm bacterien van land waartegen ze geen weerstand heeft) en ze luistert ook niet echt. We komen nog een Lionfish tegen; hier zijn lionfish niet zo gewenst, ze eten alle vissen op en halen zo hele riffen leeg totdat er alleen lionfish zijn. Er hangt dan ook een bordje: save the ocean, eat a lionfish. het is een niet inheems vissoort die geen natuurlijke vijanden heeft. Gary (onze DM) verteld ons dat hij probeert om de verpleegsterhaaien de lionfish te laten eten. Vaak nemen ze een speer mee zodat ze de lionfish kunnen doden en voeren ze ze dan aan de haaien (of laten ze achter). Ik kreeg bijna de slappe lach onder water toen Gary probeerde om de verpleegsterhaai met geluid ertoe te bewegen de lionfish op te eten.

Verder nog prachtige roggen gezien en vanavond nog een nachtduik. Nu zitten we heerlijk ontspannen op ons balkon met zeezicht. Het leven is goed, en dan te bedenken dat we over een week alweer thuis zijn. Dus nu nog maar extra genieten en aan mijn kleurtje werken.

We verschenen zoals afgesproken om kwart over 8 bij de duikshop om onze uitrusting te verzamelen en gebrieft te worden over de eerste duik. We gingen duiken met een klein bootje, niet ver van de kust aan de andere kant van het eiland. De duikplek zelf, zo werd verteld, bestond hoofdzakelijk uit zandbodem, maar er werden op die plaats vaak hamerhaaien gezien en de hoop was dan ook die te zien. Na een tochtje van een kwartiertje in het duikbootje, dat zoals alle boten hier een waar snelheidsmonster bleek, kwamen we aan op de beloofde plek.

Aantuigen maar. We waren van Thailand gewend vanaf een grote boot te duiken met ruim voldoende plaats voor iedereen. Op het kleine bootje moesten we inschikken en om beurten onze uitrusting aantrekken. Eenmaal allemaal in het water begon ons avontuur. Zoals voorspeld was er vooral zand te zien. Na een tijdje rondzwemmen vonden we een plekje waar we rustig in het zand gingen zitten, wachtend op de haaien. Na een minuutje of 10 hadden we nog geen haai gezien en besloten we wat verder te zwemmen. Ook daar helaas geen haai. Onverichter zaken gingen we terug aan boord.

Eenmaal terug aan land konden we ons gaan voorbereiden op een tweede duik. Ditmaal niet op zoek naar haaien, maar naar dolfijnen. Eenmaal op de plaats van de duik bleken we ook met de dolfijnen geen geluk te hebben. We konden ze wel horen, maar niet zien. Gelukkig was er meer dan voldoende moois te zien: zo kwamen we een verpleegsterhaai tegen, een grote pijlstaartrog en allerlei exotische vissen, sommige met rare snuiten, andere met hoorntjes.

Na afloop zijn Judica en ik wat gaan eten bij een restaurantje op een koele plek, prozaïsch ‘Cool Spot’ gedoopt. We kregen een verrassend grote sandwich met aardappelfrites. We aten onze buiten goed vol. De mijne was zelfs zo vol dat ik er niet helemaal gerust op was. Hij stond op knappen. Eenmaal terug op de kamer heb ik maar wat rust gehouden en uiteindelijk met een pilletje ingegrepen: ik denk dat ik een beetje te weinig gedronken had en verstopt geraakt was. De rest van de dag heb ik weinig meer gedaan: Judica heeft nog gezellig op een terrasje wat zitten kletsen met een Duitse en wat gesnackt. Tegen het einde van de avond voelde mijn buik een stuk beter en kon ik rustig gaan dromen over de vissen van de volgende dag.

De afgelopen dagen zijn we bezig geweest met onze PADI Dive Master training. Niet elke dag betekent dat hard studeren en werken, sommige dagen zijn vooral ook leuk en niet zozeer instructief. Eergisteren heb ik bijvoorbeeld een nachtduik gemaakt. Judica was moe (van het stappen de avond tevoren), dus ik ging alleen. Het is bijzonder om vlak voor zonsondergang van een boot het water in te springen. Eén grote stap en je komt in de schemerende onderwaterwereld terecht.

Onder de deskundige leiding van Ed en Jorrit hebben we een uurtje onderwater doorgebracht. Na onze afsprong werd het al snel donker. Binnen vijftien minuten was het enige licht onderwater dat van onze zaklantaarns. De meeste vissen gaan slapen als het donker wordt, maar andere worden juist actief. We hebben een aantal heel actieve roggen gezien en ook nog twee schattige kogelvissen.

Vanochtend hebben we ons klaargemaakt voor de laatste etappe: een weekje paradijs op Little Corn. Omdat we in het kleine vliegtuigje maar weinig bagage konden meenemen, hadden we besloten reistassen te maken en de grote backpacks in het hotel in Managua achter te laten. Opgelucht met zulke kleine rugzakken op pad te kunnen togen we rond half twaalf richting het vliegveld.

De ‘terminal’ voor nationale vluchten bleek zich direct naast die voor de internationale vluchten te bevinden. Waar echter de grote jongens allemaal glimmende gecomputeriseerde balies hebben, bleek La Costeña zich nog altijd van de goede oude traditionele methodes te bedienen. Gelukkig waren we op tijd, zodat we niet in een ellenlange rij terechtkwamen, maar al na een half uurtje ingecheckt konden worden.

Dat inchecken was een amusant gebeuren. Uiteraard moesten we onze bagage afgeven, die keurig werd gewogen en gelabeld (maar niet met een barcode, natuurlijk). Daarna moesten we tot onze verrassing ook zelf op de weegschaal! Kennelijk telt elke kilo. We kregen keurig onze retourtickets uitgereikt, samen met onze boarding pass, een moment van grote hilariteit volgde. Want wat bleek, de boarding pass was niet een of andere computergegenereerde voucher, maar een groot stuk blauw karton met daarop de naam van onze bestemming en een volgnummer: Judica 7 en ik nummer 8. Echt fantastisch en goed voor het milieu. Bovendien raak je die enorme passen ook niet eenvoudig kwijt.

In het foodcourt van de internationale terminal aten we een broodje bij Subways om vervolgens onszelf richting het wachtende vliegtuig te begeven. Eerst nog even door een poortje (dat volgens mij een dummy was en gewoon voor iedereen piepte) om vervolgens bij de ‘gate’ te wachten tot we mochten boarden. Na een uurtje werd onze vlucht omgeroepen en mochten we door de poort naar het vliegtuig.

En daar stond ie dan: een glimmende, tamelijk nieuw ogende Cessna 208 Grand Caravan. Een naam overigens de lading goed dekt, want de kabine bleek van binnen werkelijk niets groter dan een flinke caravan te zijn. Maar erg mooi van binnen. We konden direct in de cockpit kijken (feitelijk gewoon de voorste twee stoelen) en zagen er allemaal vertrouwenswekkende hitec computerschermen.

Taxiën en opstijgen bleek heel eenvoudig. Geen ellenlang manouvreren, maar gewoon gaan met die… caravan. Omdat we vrij langzaam hoogte wonnen en sowieso niet erg hoog konden vliegen, hadden we een prachtig uitzicht op het Nicaragua onder ons. De vlucht duurde niet langer dan anderhalf uur, maar was erg de moeite waard.

Leuk om te zien hoe de piloot en copiloot om beurten hun handen van de knoppen af haalden om zich uit te rekken (soms ook tegelijkertijd) en hoe het vliegtuigje feitelijk zichzelf leek te vliegen. De piloot bleek een ware knoppofiel. Een van onze medepassagiers moest na een uurtje vliegen plots naar de toilet. Hij stond op om naar achteren te lopen, maar had zich duidelijk niet gerealiseerd dat de Grand Caravan geen boordtoilet heeft. Hij pakte daarop uit zijn bagage een plastic zakje en liet daarin zijn ongemak maar wegvloeien. Tot hilariteit en verbazing van de rest van de andere 10 passagiers, overigens.

Na ruim een uur vliegen kwam Big Corn, het grootste van de twee Corn Islands, in zicht. Ook de landing bleek een peulenschilletje en was voorbij voor we er erg in hadden. Waar de terminal in Managua al wat kleinschalig was, bleek de ontvangsthal op Big Corn meer een hutje met een paar deftige meneren (voor zover je die op een Caraïbisch eiland hebt, overigens).

Onze bagage bleek zich op het volgende vliegtuig te bevinden, dat overigens vlak na ons landde en was snel weer in ons bezit. Met hulp van een de vele taxichauffeurs buiten vonden we snel de pier. We hadden overigens dikke pret met hem, omdat we een van zijn rivalen hadden afgetroef. De beste man, met een dikke pens en een felrood t-shirt, probeerde ons tamelijk met de vleiende woorden ‘you are my people’ in zijn taxi te lokken. Hij keek daarbij vervaarlijk naar de andere chauffeurs. We liepen een eindje met hem mee, om hem vervolgens af te troeven door op het laatste moment toch met een ander mee te gaan. Judica, ik en de taxichauffeur hadden er grote schik om. Wat een nare vent, die rooie.

Bij de pier aangekomen was het niet meteen duidelijk welke boot we moesten hebben richting Little Corn. Er lag een grote boot, tamelijk gerieflijk ogend, waarvan we hoopten dat die het zou zijn. Het bleek echter een klein motorbootje, zonder dak. Een uur na de aangegeven tijd vertrok de boot eindelijk. In de tussentijd maakte we het ene na het andere Caraïbische schouwspel mee. Op de boot ontmoetten we ook een duikmeesteres in opleiding die ons morgen mee uit duiken gaat nemen. Ze was al wat aangeschoten en luidruchtig, maar bleek best aardig.

De bootrit was snel. Ofschoon het schuitje er niet naar uitzag, bleek het een heuse speedboot. We stuiterden over de golven, terwijl op de achtergrond de zon langzaam in de Caribean verdween. Net na zonsondergang landden we op de pier van Little Corn om na vijf minuutjes lopen ook onze kamer in te kunnen stappen. Een mooie kamer met uitzicht op de zee.

Bij het avondeten kwamen we onze nieuwe duikmeesteres weer tegen om later bij een kroegje hier niet ver vandaan ook nog wat oude bekenden uit Granada tegen het lijf te lopen. Het is ons al duidelijk: Little Corn is klein, iedereen kent hier iedereen en het motto luidt hier ‘tranquilo’ — rustig aan!

Reizen in Nicaragua is niet moeilijk, maar lijkt in weinig op reizen in Nederland. Treinen zijn er niet evenmin als echte snelwegen. Bijna iedereen reist daarom met de ‘chickenbus’. We hebben nog niet meegemaakt dat er daadwerkelijk kippen op de bus zaten, maar dat het gebeurt is zeker. Chickenbussen zijn oude Canadese/Amerikaanse schoolbussen (van die gele) die in leven worden gehouden met veel inventiviteit en ducttape.

De chickenbus is een groot avontuur. Het begint al met instappen. De bussen rijden vaste routes, maar je kunt aan een bus vaak niet zien waar hij heen gaat. Rondom de bussen lopen dan ook mannetjes die je proberen in een bus te krijgen. Je hoeft enkel je bestemming te noemen om in razend tempo een bus in gewerkt te worden. Onze grote backpacks verdwenen meestal op het dak van de bus.

Of de bussen volgens een bepaalde dienstregeling rijden, is ons nooit duidelijk geworden. Ze rijden in elk geval vaak en snel. De bus vertrekt zodra hij vol is. Tot die tijd lopen allerlei handelaren in en uit de bus om hun waren te verkopen: drankjes, snacks, batterijen, noem het maar op. Als de bus dan eenmaal vertrekt, begint het avontuur pas echt.

Eenmaal een paar minuten onderweg komt eerst de conducteur langs. Op de bus zitten altijd twee mannetjes (en soms ook hun familie): de bestuurder (die vaak wat sullig uit zijn ogen kijkt) en de conducteur. Die laatste is een lenige man die goed met geld overweg kan. Hij haalt bij iedereen razendsnel het bustarief op. Wat dat tarief is, is overigens een mysterie: je noemt je bestemming en hij noemt het bedrag. Het is nooit veel, maar ook nooit duidelijk. Voor een ritje van Rivas naar Managua (ongeveer 2 uur) betaalden we bijvoorbeeld 55 Cordoba (iets minder dan 2 euro).

De chickenbus heeft twee soorten haltes: die met een wachthuisje (uiterst zelfzaam) en willekeurige plekken op straat waar mensen op de wachten. Zodra de conducteur het vermoeden heeft dat er weleens mensen zouden willen opstappen, zwaait hij de deur open en begint luidkeels de bestemming van de bus te roepen. Soms doet de sullige chauffeur ook een duit in het zakje door aan de claxon te trekken. Wie er dan mee wil met de bus, hoeft slechts te zwaaien: de bus maakt dan een noodstop en laat (vol of niet vol) de nieuwe passagiers vriendelijk binnen. Eventuele bagage wordt vaak al rijdend op het dak gehesen. Als een vuistregel kun je stellen dat als je de conducteur niet kunt vinden, hij wel op het dak zal zitten. Je wacht dan gewoon bij de achterdeur tot je hem met een grote zwaai weer terug de bus in ziet komen.

Behalve passagiers stappen er onderweg ook allerhande colporteurs de bus op. Onderweg wordt je van je natje en droogje voorzien door dametjes en iele mannetjes met eten en drinken: ze reizen een paar minuten mee om dan verderop weer uit te stappen. Maar er gebeurt meer. Zo kwam er eens een net geklede vrouw de bus binnen en begon luidkeels en druk gebarend een verhaal. We verstonden er weinig van en begrepen pas wat ze verkocht toen ze boekjes begon uit te delen. Ze verkocht kennelijk een dieet. Iedereen mocht gratis het boekje inzien, maar wie het wilde houden moest betalen.

Op de zelfde manier werden we ook op een preek getrakteerd. Een getuige van Jehova begon ergens halverwege de reis ineens een donderpreek. Hij deelde onderwijl zaadjes uit en later ook envelopjes. Eenmaal klaar met de preek kwam hij weer bij iedereen langs om de envelopjes op te halen. Kennelijk was het de bedoeling dat de mensen de zaadjes in de envelop deden en er wat geld bij zouden steken om de zaadjes snel te doen ontkiemen (en de getuige aan een leuke dag te helpen). Tot onze verbazing gaf bijna iedereen royaal.

De meest aandoenlijke colporteur was nog wel een jongetje van een jaar of 12 die met een kleine gitaar haastig een plekje in het gangpad zocht en met een honingzoet stemgeluid traditionele liedjes begon te zingen. Na een minuut of vijf ging hij haastig met zijn hand langs om muntjes bij mensen op te halen: ook nu werd weer gul gegeven.

Behalve de chickenbussen zijn er nog wat kleinschaligere vervoersopties. Zo zijn er natuurlijk de taxi’s die je voor een appel en een ei rondrijden. Op lokale trajecten rijden ook micro-busses: volkswagenbusjes zonder kippen, maar verder eigenlijk kleine chickenbussen. In de steden zie je daarnaast nog vaak fietstaxi’s, motortaxi’s en andere geïmproviseerde mini-taxi’s. Altijd goedkoop en zelden veilig.

Vandaag gaan we vliegen. Binnen Nicaragua worden door één maatschappij vluchten vanaf Managua naar een aantal binnenlandse bestemmingen aangeboden. Er wordt gevlogen met oude landbouwvliegtuigjes van Cesna. Wij vliegen op die manier naar de Corn Islands aan de Caraïbische kust. Heel benieuwd naar de outfits van de stewardessen op die vlucht.

Overigens staat ons wel een luxe weekje te wachten. We verblijven in een hutje op het strand van het kleinste van de twee maïseilanden: Little Corn. Het eiland is slechts een paar vierkante kilometer lang en is verboden terrein voor auto’s. Stroom is er soms en zon altijd. We zijn van plan elke dag te gaan duiken en het prachtige onderwaterleven te genieten. Er zouden dolfijnen moeten zijn, hamerhaaien, manta’s en wat dies meer zij. Ongetwijfeld prachtig.

Gisteravond zijn we nog uit eten geweest in het dorpje. Omdat Michiel niet lekker was en hij dus mocht kiezen werd het wederom het burgerrestaurant van gisteren aan het strand, een heerlijk plekje. Bij de buren was die avond live muziek en aangezien het allemaal strand is konden wij daar ook van meegenieten. Het was hilarisch, de zangeres kende de nummers niet, zong vals en ze droeg nummers op aan zichzelf (die ze dan vervolgens echt volledig verpestte). Het was dan ook een genot toen ze pauze nam. Ik kan zelf niet goed zingen, maar ik hoorde zelfs dat het vals was en dat het samenspel met de gitarist rampzalig was. Wellicht was zij de uitkomst van de wekelijkse open-mike avond die ze daar organiseerden. In ieder geval hadden wij plaatsvervangende schaamte en hebben we best wat gegniffeld.

We hebben weinig zin om nog een dag te surfen; een dag bij het zwembad lijkt ons wel wat . Ook zijn er nog wat kleine zaken die afgehandeld moeten worden: er moet worden gepint, onze e-tickets moeten worden geprint en het is heerlijk om de dag hieromheen te kunnen plannen, we zijn tenslotte op vakantie. De hele ochtend hangen we een beetje rondom het hostel, langs het zwembad, in de hangmat of op de bank. Het leven is goed. Er blijkt voor ‘s avonds een poolparty gepland te zijn, daar werken we natuurlijk graag aan mee. We hebben 2 dagen geleden een fles rum gekocht en die willen we niet meenemen naar Managua, net na 12 uur zitten we dus all aan een heerlijke mix (Michiel voeltzich duidelijk weer beter).

‘s middags duiken we (behoorlijk aangeschoten) nog even het bed in met een serie. Daarna even het dorpje in voor de verplichte pin en print actie. Precies om 4 uur (de begintijd vna de poolaprty) zijn we terug. Helaas zien we de groep van 6 meiden die gisteren hebben ingecheckt net vertrekken, dat was gezellig geweest en met name onze mannelijke hostelgenoten zijn teleurgesteld . Cheley, de hosteleigenaar, gaat boodschappen doen en komt terug met veel sap en rum, in een grote ton maakt hij een mix die we gratis mogen nutttigen. Ik heb een opblaasband gepakt en drijf prins(es)heerlijk in het zwembad. Het feestje komt niet echt op gang, maar gezellig is het zeker. We besluiten niet meer te gaan eten maar het eten naar ons te laten komen: pizzatijd!!! Binnen een half uur zijn ze bezorgd en zorgen voor een tijdelijk hemel op aarde (en dat terwijl ik echt niet van pizza houd). Michiel en ik zwalken nog wat rond maar het lijkt ons wijzer ons bed op te zoeken… naar wat we gehoord hebben is het nog lang onrustig gebleven in het hostel/in het dorp: ach al die schattige jongeren op pad. We hebben er geen last van en de sfeer wordt een stuk gezelliger.

Enfin, dag 2 op het strand. Michiel heeft een kater van de heerlijk rum die we de aovnd daarvoor heben genuttigd en dat helpt niet bij het opnieuw trotseren van de golven. Ik weet niet hoe het precies werkt, maar op het strand breken de golven 2 tot 3 keer. De eerste keer als het water enkeldiep is, de tweede keer als het op borsthoogte is en de derde keer nog 20 meter verder de diepte in. De goede surfers zitten bij de derde break waar ze relaxed zittend op hun surfplanken in het water wachtentot ze een goede golf pakken. Zij surfen meestal op wat kleinere planken die minder stabiel zijn maar makkelijker te manouvreren.  Wij daarentegen hebben enorme planken die stabiel zijn en waarbij het erg vermoeiend is om elke keer weer terug de  zee in te lopen en tegen de golven op te komen/ door de  branding te komen. Er zijn een paar trucs die je toe kunt passen: Als je een kleine plank hebt kun je al peddelend de zee opgaan (going out). als er dan een golf voor je breekt duw je de punt van je surfboard naar beneden, en zorg je dat je zelf je hoofd omhoog houdt (de echt ervaren surfers geven nog een kick  bij de knieën zodat het board omhoog komt) of je ‘turteled’ wat betekent dat je diep inademt, je board omdraait (ofwel je board drijft en jij bent onder water) zodat de golf eroverheen kan rollen en je daarna je weet terugdraait. Voor mensen met een grote plank kan het turtelen ook, maar is bij lagere golven de optie het beste om je plank een beetje op te tillen zodat de  golf  er onderdoor glijdt, het klinkt relatief makkelijk maar mt golven die je constant naar de kust toe duwen is het moeilijk om daadwerkelijk vooruit te komen.  Ook heeft de golf als je je board niet goed vasthoudt veel grip op de plank waardoor je arm uit de kom gerukt wordt.

Als je dan eenmaal op een goede plek op je plank ligt en er komt een golf aan is het devies: zorg dat je haaks op de golf ligt(anders wordt je gespoeld!) en peddelen… als de golf je bereikt wordt je opgetild en meegevoerd wanneer het de bedoeling is dat je gaat staan… Klinkt makkelijker dan het lijkt, vanuit een liggende positie in een vloeiende beweging gaan staan (helemaal met mijn conditie). Ik smokkel dan ook door eerst  met een knie en voet te gaan staan en dan overeind te springen.

Hoe eindig je je surf? De ervaren surfers met hun wendbare boards draaien om over de golf heen… voor ons zijn er verschillende opties… zo ben ik een keer dwars over het kiezelstrand gespoeld… (AUW!), is mijn plank met mijn erop achter de golf terecht gekomen en gezonken terwijl ik erop stond (de meest favoriete) of je valt er halverwege naar het strand vanaf en zoekt grond onder je voeten (de meest voorkomende).

Helaas lukt het Michiel niet meer zo goed om te surfen, maar naderhand blijkt dat hij niet een kater had maar koorts, dat verklaard een hoop (Overigens voor de bezorgde lezer, de koorts was de volgende dag weer over!). Daarnaast is een vergelijking niet eerlijk want in een ver vaag verleden heb ik een keer een week een surfkamp gevolgd in zuid Frankrijk. Mij is het nog een paar keer gelukt om te staan en het gevoel blijft geweldig.

Vandaag hebben Judica en ik les gekregen van Chely, de eigenaar van het hostel waarin we in San Juan overnachten. Hij heeft zelf z’n sporen op de plank wel verdiend en was ervan overtuigd ons ook wel op weg te kunnen helpen. We begonnen met wat droogoefeningen: de plank veilig op het strand en maar eens oefenen met liggen en opstaan. Dat leek niet al te moeilijk. Eenmaal in het water en zonder de stabiliteit van het zand, viel dat toch wel tegen. Judica had de eerste paar keren wat moeite met opstaan, maar kreeg het daarna snel weer onder de knie. Ik zelf had de eerste keer meteen een leuk ritje, maar kreeg het daarna niet meer voor elkaar.

Na een uurtje zat de les er op en hebben we zelf nog wat verder geoefend. Het tij kwam langzaam maar zeker verder op, totdat het water uiteindelijk letterlijk ons veilige, droge plekje onder de tent overspoelde. Kennelijk is het vandaag vanwege de volle maan een extra sterke vloed: springtij. We zagen hele boomstammen wegdrijven en ook onze surfplanken waren niet veilig voor de gretige schuimkoppen van het zeewater.

Judica heeft nog heel wat mooie ritjes gemaakt, maar mij is het de rest van de middag niet meer gelukt over de branding te scheren. Dat wil zeggen, staand: liggend op de plank ben ik nog wel een keer tot op het strand over de golven gevlogen. Een bijzonder gevoel.

Morgen gaan we weer een poging doen. Eens zien of het waar is wat neuropsychologen zeggen: dat het onderbewuste ‘s nachts tijdens het slapen de dag tevoren verwerkt en lering trekt uit alle fouten. Als dat zo is, zou het surfen morgen zomaar weleens fantastisch kunnen gaan. Hoop doet leven!