Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Klein trauma gis­ter­avond. Groot gebouw. Heel groot gebouw. Gis­ter­avond om 18:46u vertrok onze trein vanaf Bei­jing West naar Nan­ning (zuid China). We had­den geen idee dat Bei­jing West groter zou zijn dan het cen­trale sta­tion. Sterker nog, we had­den niet gedacht op het groot­ste tre­in­sta­tion van heel Azië terecht te komen. Het was een indruk­wekkende ervar­ing. Gewapend met slechts een vertrek­tijd en trein­num­mer (T189) kwa­men we in de inmense vertrekhal terecht. Het voelde meer als een vliegveld dan als een tre­in­sta­tion, om eerlijk te zijn.

Enfin, we trof­fen een groot scherm. Vier kolom­men met trein­num­mers en tij­den gaven de gang van zaken voor de komende uren weer. Ofschoon we ruim op tijd waren, stond onze trein al in de eerste kolom aangegeven. Afgezien van ‘T189’ en ‘18:46’ herk­enden we tussen alle Chi­nese sym­bolen verder niets dan een ‘9’. Geen idee waar dat op sloeg. Per­ron, dachten we? Maar op het sta­tion was ner­gens een ver­meld­ing van per­rons te zien, alleen ‘wait­ing rooms’. Op naar wachtkamer 9 dan maar.

Wachtkamer 9 deed niet onder voor een gemid­delde vertrekhal op Schiphol. 8 rijen met stoelt­jes en ladin­gen mensen, alle­maal bepakt alsof ze lang op reis wilden gaan. Verder langs de muren stal­let­jes met eet­waren en wat te drinken. Behalve een heren– en damestoi­let trof­fen we tot onze vber­baz­ing ook nog een ‘boiler room’ waar mensen hun noo­dles kon­den berei­den. We sloten plichts­getrouw maar aan in wat een rij leek voor trein T189. Want god­dank, ons trein­num­mer stond op een van de vier infor­matiebor­den in de hal vermeld.

Na een half uurtje wachten wer­den we ver­rast door man­net­jes in het rood. In de hoop wat wijzer te wor­den, toon­den we hen onze treinkaart­jes. Meteen ent­hou­si­ast gebaar­den ze ons mee te lopen. Mijn tas werd, na een paar gromgelu­iden van ver­baz­ing over het gewicht, op de schouder van een van de man­net­jes geholpen. Bij de ingang van de hal wer­den de tassen op een wagen­tje gelegd en naar een balie ger­acet. Wij holden ges­pan­nen achter onze bagage aan: wat gaan ze doen? Bij de balie kre­gen we twee ‘tokens’, zoals je die ook bij een garder­obe zou kri­j­gen, in ruil voor 10 yuan. Geen idee wat het plan verder was, liepen we — angstig dat onze tassen met kled­ing en eten in een bagagewagon zouden verd­wi­j­nen -  achter het man­netje aan.

Wat toen gebeurde was echt ver­baz­ing­wekkend: we schoten ergens een deur door en belanden daarmee op een lange gal­lerij boven de sporen. Veel sporen. Het rode man­netje vond moeit­eloos de weg naar het per­ron met onze trein en stopte het wagen­tje bove­naan de lange trap. We moesten de tokens weer teruggeven. Ik zocht nog naar een lift of een teken dat we onze tassen weer op onze ruggen moesten hijsen, toen het man­netje (amper 70 kilo zwaar) het gewichtige wagen­tje langs een te smal hellinkje de trap af liet gli­j­den. Hij moest al zijn gewicht in de strijd gooien en daar­bij ongeveer 45 graden achterover leunen om het kar­retje in bed­wang te houden. Het leek onmogelijk.

Heel­huids bene­den aangekomen raceten we verder naar onze wagon, alwaar we – na alle com­motie ein­delijk gerust – de trein instapten. Onze 4-persoonscoupé bleek nog leeg. Pas een paar uur later (we lagen toen al onder de wol) kwa­men er nog twee Chinezen bij. De oud­ste van de twee (Niu) sprak een paar woord­jes Engels en heeft ons het groot­ste deel van de dag bezigge­houden. Hij liet me Chi­nese wijn proeven (niks wijn, gewoon sterke drank!) en probeerde ons een paar sim­pele din­gen uit te leggen, waaron­der het feit dat onze trein ken­nelijk twee uur ver­trag­ing heeft opgelopen, ergens van­nacht. De aankom­st­tijd van de trein is vol­gens het spoor­boekje half 12 ‘s avonds, maar dat wordt nu dus ergens mid­den in de nacht. Dat wordt een korte nacht…