Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


10° 6' N, 99° 50' E
6 August 2010, 4:26

Werken, werken, werken

Het leven van een duik­meester gaat over duiken. Dat is onder­tussen wel goed duidelijk gewor­den. Ook al is het qua cur­sussen nog niet zo druk in de duikscool, de fun­divers bli­jven bin­nenkomen en zor­gen voor een sta­biele werk­druk. Sterker nog, we werken ons ent­hou­si­ast te pletter.

Michiel is al een paar dagen klaar met zijn duik­meester­train­ing en werkt volop mee. Hij is druk bezig met het maken van accu­rate vish­erken­ningspa­pieren. Als je Michiel een beetje kent weet je dat hij geen half werk doet en uren op inter­net bezig is de goede namen bij de vis­sen te vin­den. Hij ver­maakt zich uit­stek­end tussen het duiken door.

Nor­maal zouden we het met twee duik­meester makke­lijk afkun­nen. Hele­maal als je bedenkt dat de één ‘s ocht­ends duikt en de ander ‘s mid­dags. Toch is het voorgekomen dat ik vier keer op een dag duik, puur omdat het druk was en dat er dan ook nog een DM van ergens anders mee werd gevraagd. Dit alleen omdat er ook DM programma’s zijn waar­door we dan maar 1 klant op een duik mee kun­nen nemen.

Het is ontzettend leuk, maar ook hard werken. Om half 8 ‘s ocht­ends zijn we in de shop en als we ‘s avonds om half 8 weg­gaan zijn we doo­dop. Daar­voor werken we wel in het paradijs, hebben we over het alge­meen erg leuke klanten en is de sfeer in de duikschool her­steld. Het leven is goed.


10° 6' N, 99° 50' E
10 July 2010, 12:48

Middagje rust

12. en weer een Open Water student klaar

Het is vijf uur, in het kan­toortje van de duikschool (ook wel bek­end als ons tweede huis hier op KohTao) zit ik te wachten tot de boot terug komt met Michiel. Van­wege grote drukte vaart de boot op dit moment 2 keer per dag uit, ik ben van­mor­gen meege­weest en had wel behoefte aan een mid­dagje rust.

De afgelopen dagen voel ik me nogal slap­jes, ik heb ergens een keer eits ver­keerds gegeten en nu krijg ik kramp als ik eet en zit ik vaker op het toi­let dan ik wil. Ach… tot nu toe hebben we zoveel mazzel gehad dat ik zeker niet mag kla­gen. Het duiken is zo leuk dat ik me dat niet door wat buikpijn door de neus laat boren en zo rij­gen de dagen langzaam aaneen.

Gis­teren hebben we weer eens con­tact opgenomen met de vlieg­maatschap­pij om de vluchten te wijzi­gen. We  komen nog steeds begin jan­u­ari terug (al is het weer een paar dagen later gewor­den) en hebben nu alles gep­land zodat we maar kort in Syd­ney bli­jven maar wel langer naar Nieuw Zee­land en Zuid Amerika kunnen.

Het gaat goed met onze duik­meester­train­in­gen. we assis­teren op ditt moment volop, zijn op één hoofd­stuk klaar met de the­o­rie en leren langzaam beter nav­igeren. Michiel heeft van de donaties voor zijn ver­jaardag nog een groot kom­pas gekocht en ik nog een klein­tje voor op mijn hor­loge. elke dag zien we de zon in de zee zakken, het Thaise eten verveeld nog steeds niet en als de boot gaat zit­ten wij erop.

Het ziet er zelfs naar uit dat als we straks als DM aan de slag kun­nen we daad­w­erke­lijk nog kans maken om iets te ver­di­enen. met enige mazzel kun­nen we dan in ieder geval onze huur eruit kri­j­gen en zo weer wat meer sparen voor het duur­dere Nieuw Zeeland.

Mor­ge­navond is de finale, en de duikschool staat op zijn kop. Als we win­nen gaan we een Ned­er­landse vlag plaat­sen op de meest favori­ete duik­site. Zelfs Michiel heeft een oranje shirt gekocht en we feesten in ieder geval al voor de wed­strijd. Hier begint die namelijk pas om 01:30 ‘s nachts en om wakker te bli­jven moet er natu­urlijk wor­den gedanst. Als we win­nen… ik heb geen idee hoe we dat nog kun­nen vieren, de meeste kroe­gen zijn namelijk dicht tegen die tijd. Gevierd zal het wor­den, maar dan toch wel jam­mer dat we niet in Ned­er­land zijn.