Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Van­daag stond onze wereld even op zijn kop. Van­mor­gen hebben we ruzie gekre­gen met onze duik­man­ager. Een ruzie met name ontstaan door toon en het feit dat de plan­nen veran­deren (wat ons voor de tweede keer een zak met geld koste). Zon­der teveel uit te wij­den, ik was later (Michiel zou nog aan wal bli­jven van­wege oor­prob­le­men) omdat ik dacht dat ik er pas later hoefde te zijn. Als eerste een tele­foon­tje met als bood­schap ‘kom je nog’ (op een niet zo vrien­delijke toon).

Ver­vol­gens in de duik­shop de bood­schap dat de plan­nen gewi­jzigd waren en ik daar­door min­i­maal 600 TBH mis zou lopen (je denkt, 12 euro, wat maakt dat uit, maar een maaltijd kost hier 40–80 TBH dus dan is het veel geld). Als reac­tie gaf ik aan dat ik de veran­der­ing niet erg vond, maar de manier waarop dit werd gecom­mu­niceerd (met name toon) wel. Michiel was na het tele­foon­tje al flink pis­sig en gooide er iets in de trant van ‘zo gaat alles kapot’ erachteraan.

Uitein­delijk zijn we 5 minuten na aankomst de winkel weer uit­gelopen met de bood­schap dat we niet kwa­men duiken. Er was een enorme groep klanten in de duikschool, dus stress alom. De duik­man­ager kwam ons nog achterna om te zeggen dat we niet pro­fes­sioneel waren (mijn gedachte; jouw com­mu­ni­catie is ook niet erg profi).

Terug naar huis en flink over onze toeren. We vin­den het duiken leuk en we werken hard maar er zit ook veel goeds bij. Over­tu­igd dat we niet meer terug hoef­den te komen zijn we terugge­gaan naar de shop om onze spullen op te halen. De andere instruc­teur (Ed) baalde al flink bij de gedachte dat ook wij weg zouden gaan.

Toen van­mid­dag iedereen weg was zijn we in de shop gaan zit­ten en hebben gein­ter­net en gekeken waar we dan over­mor­gen heen zouden gaan. Ik was onder­tussen al redelijk gekalmeerd maar bij Michiel bleef de boosheid nog sluimeren. De eerste duik­groep terug kwam hebben wij dan ook geen hand uit­gesto­ken om te helpen met opruimen (straks wordt ons nog ver­weten dat er iets stuk is).

De duik­ers van die groep waren duik­ers waarmee wij de afgelopen dagen al had­den gedo­ken. Ze waren nu in een groep van 7 (nor­maal max 4) gaan duiken en ipv 60 minuten waren ze naar 35 minuten al bovengekomen. De duik­meester die op het laat­ste moment als ver­vang­ing was opge­beld bleek niet aan de kwaliteit­seisen te vol­doen. Hij had geen brief­ing gegeven, de duik was te kort, hij was niet aanspreek­baar etc. Kor­tom teleurgestelde klanten die alle­maal zei­den ; met jul­lie was het beter (al vraag ik me serieus af hoe ik dat met een groep van 7 had gedaan). al met al toch een ste­un­tje in de rug om te horen dat wij ons werk wel goed hebben gedaan de laat­ste tijd.

Na een halve mid­dag rond­hangen kon ik het niet laten, mijn han­den jeuk­ten en hoewel Michiel prinicip­ieel niets wilde doen heb ik toch hier en daar wat opgeruimd. De tweede duik­groep (incl. duik­man­ager) kwam terug en we hebben toch maar geholpen met opruimen.

Onze duik­man­ager staat wel een beetje bek­end als een sti­jfkop. We wilden nog graag een gesprek en anders het geld wat we de afgelopen weken hebben ver­di­ent. Eerlijk is eerlijk, ik wil eigen­lijk nog niet weg maar was ook niet van plan door het slijk te gaan. Uitein­delijk hebben we een gesprek gehad waar­bij de toon langzaa­maan steeds gematigder werd. Halver­wege kwa­men er weer nieuwe klanten en kwa­men een paar klanten van van­daag kla­gen. Daarna hebben we het gesprek voort­gezet en hebben beide kan­ten excuses aange­bo­den. Het is dus afgelopen met een sisser, maar van­mor­gen waren wij al bezig met hoe we alles weer in de tassen moesten kri­j­gen. We bli­jven nog even.

Een ver­moei­dende dag, maar mor­gen gaan we weer duiken. Chumphon, een diepe duik­site waar het zicht op dit moment super moet zijn. Let’s go div­ing (again).