Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Meteen geef ik het maar toe: we waren vanocht­end niet al te vroeg op. Onze kamer in het For­bid­den City hotel (inder­daad vlak­bij de ver­bo­den stad, of ‘Palace Museum’, zoals ze het hier poli­tiek cor­rect noe­men) heeft geen ramen en het is dan ook nogal moeil­ijk een gevoel voor tijd te kri­j­gen. Het was dan ook een totale ver­rass­ing te merken dat het weerk van­daag zowaar heel aan­ge­naam was. Een graad of 12 gaf onze ther­mome­ter aan. Bepaald aangenaam.

Enfin, om een uurtje of 11 ston­den we dus op straat, gewapend met weinig meer dan een vaag plan en wat Yuans. Het idee was om naar het plein van de hemelse vrede te gaan en daar­van­daan een door de Lonely Planet voorgestelde wan­del­ing te maken. Het plein ligt 10 minuten lopen van het hotel van­daan en het was door z’n grootte sowieso niet al te moeil­ijk te spot­ten. Er daad­w­erke­lijk op komen bleek lastiger: toe­gang is alleen mogelijk via een van de diverse tun­nels onder de hoofd­straten door en in elk van de tun­nels ston­den mil­i­tairen klaar om bezoek­ers van de vlakte te fouilleren en alle tassen te X-rayen. Effi­ciënt als de zaken hier ver­lopen, duurde het wachten in de imposante rij bezoek­ers niet meer dan 10 minuten.

Het plein laat zich het best omschri­jven als: ‘uiter­mate groot en uit­gestrekt’. Het rode plein is er een klein trapveldje bij. Erg gezel­lig is het in het hemelse domein overi­gens niet: vooral veel tegels en mil­i­tairen. Een ent­hou­si­aste Chi­nees vroeg ons of hij met ons op de foto mocht, met als achter­grond de poort naar de ver­bo­den stad. Geen prob­leem: een beetje glit­ter en glam­our mag ik wel…

Mid­den op het plein von­den we een groot mon­u­ment voor de volk­shelden en een enorm, vierkant gebouw dat als mon­u­ment voor Mao dient. Hij zal daarbin­nen ook wel ergens opge­baard liggen, maar wegens ‘het onder­houden van de uitrust­ing’ is het gebouw het groot­ste gedeelte van deze maand dicht. Na een half uurtje had­den we het plein wel gezien en zijn we op voor­spraak van de LP gaan wan­de­len. Dat had­den we snel gezien. Weinig bij­zon­ders te zien dan grote gebouwen.

Leuker werd het toen we (Judica herin­nerde zich er iets over gelezen te hebben) een eetorgies­traatje von­den, een zijs­traat van de Chi­nese Kalver­straat plus plus (mega­lo­maan, met Her­mès, Cartier en nog tien grote namen). De hele straat – of liever, steeg – stond vol met eetkraam­p­jes. Alles werd gebakken en verkocht, var­iërend van vleesspiezen tot schor­pi­oe­nen, zeester­ren, ink­tvis­jes en slan­gen. Niet echt mijn smaak, maar Judica wist toch nog een maïskolf naar bin­nen te werken.

Wederom op advies van de LP zijn we daarna – ons leven in de metro riskerend; wat een drukte – naar de Silk Street gegaan. We had­den geen idee wat het pre­cies zou zijn, maar vol­gens onze gids was het een grote kled­ing­markt. We vie­len bijkans steil achterover van wat we trof­fen: een vijf verdiepin­gen hoog gebouw, direct vanuit de metro toe­ganke­lijk, waarop let­ter­lijk hon­der­den kraam­p­jes (afmetin­gen 2 x 2 meter) alles van schoe­nen, kled­ing tot par­els aan de man brachten. En het verkoop­pro­ces was bepaald niet passief. Verkoop­sters, allen rond de 20 en goedge­bekt, klampten ons aan, probeer­den ons te ver­lei­den (‘Louis Vuit­ton bag, miss?’, ‘Gucci wal­let, mis­ter?’), en waren bepaald niet snel met een kort ‘nee’ tevre­den te stellen.

Uit­er­aard von­den we de moed niet weer­stand aan alle ver­lei­d­ing te bieden, en dus hebben ook wij ons op het jacht­spel gestort. Eerst een porte­mon­naie: mijn reis­porte­feuille had het al snel na vertrek begeven (het was dan ook al een oud beestje) en ik zocht ver­vang­ing. Al snel had ik een mooie gevon­den. Maar toen: onder­han­de­len over de prijs. Het eerste bod van de verkoop­ster was bepaald belache­lijk. Ze wilde tien­tallen euro’s hebben, veel meer dan we er in Ned­er­land voor over zouden hebben een leren porte­mon­naie met een bek­end logo te kopen. Mijn onder­han­del­ingsvaardighe­den had­den enige bijschol­ing nodig en met hulp van Judica, die in Turk­ije al wat had geoe­fend, bemachtigde ik het ding uitein­delijk voor 6 euro. Nog niet erg goed­koop, maar zeker acceptabel.

Toen een paar T-Shirts geprobeerd. Alle­maal grote merken, vri­jwel zeker nep. Mevrouw wilde graag 900 Yuan (ca. 90 euro) zien voor twee Quick­sil­ver shirts. Onze grens had­den we op 70 Yuan gezet. Een fascinerend spel vol­gde: ons open­ings­bod van 40 Yuan werd met ongeloof aangezien (op het dis­play van de reken­ma­chine die als bood­schap­per diende). ‘Are those dol­lars?’ We lachten om haar opmerk­ing en deden er 5 Yuan bij. Schoor­voe­tend gaf ze prijs en ver­laagde haar bod naar iets min­der dan 700 Yuan. ‘This is my final price.’ Natu­urlijk mevrouw, dachten we. Toen we op een pat­stelling (70 tegen ca. 250) waren aangekomen, besloten we de oude wegloop­truc uit de kast te halen. Die werkte. Ze riep ons een aan­tal lagere biedin­gen toe, tot­dat we uitein­delijk het gewen­ste bedrag vaag op de achter­grond hoor­den gal­men. Meteen liepen we terug en voltooiden we de trans­ac­tie. Gek genoeg was ze heel vrien­delijk en gedroeg ze zich in het geheel niet alsof we haar een poot had­den uitge­draaid. Immers, van 900 terug naar 70 Yuan lijkt bepaald een slechte zaak voor haar te zijn. Waarschi­jn­lijk had­den we de shirts nog wel voor wat min­der kun­nen kri­j­gen, maar wij waren tevreden.

Op een vergelijk­bare manier kochten we voor Judica en mij alle­bei nog een Diesel broek (hier en daar op de etiket­ten ook met Diese aange­duid; andere labels ver­toon­den ook ern­stige spelling­sprob­le­men) en een Bill­abong shirt. Voor niet teveel had­den we onze garder­obe toch aardig weten uit te breiden.

Oh, bijna ver­geten: van­mid­dag hebben we (uit­er­aard met stok­jes) gegeten in een onder­grondse ‘food street’. Een heel net en geor­gan­iseerd geheel van kraam­p­jes en zit­plaat­sen. Bij een cen­trale balie kon­den we een pasje opladen (ze zijn hier dol op pas­jes) en bij alle kraam­p­jes inzetten voor betalin­gen. We besloten onszelf een vier­vaks­bord vol heer­lijkhe­den cadeau te doen en kwa­men er, gezeten aan een van de vele bankjes, achter dat we daar niet meer dan 26 Yuan (min­der dan 3 euro) voor had­den hoeven betalen. Onwaarschi­jn­lijk. Overi­gens gaat het eten met stok­jes ons steeds beter af. Zelfs de rijst gleed nog amper tussen onze stok­jes door.