Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

En wij hebben er van­daag twee gehu­urd. Na al het wan­de­len van de afgelopen dagen was het heer­lijk om van­daag te fiet­sen. De afs­tanden zijn enorm en als je met de metro gaat zie je er bijna niets van. Het blijkt dat het voor­naam­ste gezond­heis­risi­coin in Bei­jing het over­steken van een straat is. We hebben het geweten.

Na een langzame start (we moesten nog treintick­ets rege­len naar Nan­ning en een hand­wasje doen) spron­gen we op onze ijz­eren vrien­den. Naja, Michiel sprong er bijna over­heen want ze zijn natu­urlijk erg laag afgesteld. Ons doel was een beetje fiet­sen en nog wat andere belan­grijke shop­plekken bezoeken. Bij elk kruis­punt wachte ons weer een worstel­ing. Op zich zijn er gewoon sto­plichten en soms zelfs ver­keers­begelei­ders, maar het ver­keer wat recht­saf gaat mag hier gewoon door­ri­j­den, oppassen dus. Na een paar kruis­pun­ten ging het vloeiend. Bei­jing is echt ingericht op fiet­sers, er zijn fietspaden breder dan in Nederland.

De eerste bestem­ming was ‘Alien’s street’, een winkel­cen­trum wat met name uit spullen bestaat die uit het buiten­land kwa­men. We wer­den niet aange­spro­ken met ‘hello’ maar met het voor ons bek­ende ‘zdrastvi­etje’. Het was er warm en er was geen leuke sfeer dus op naar de vol­gende. Eigen­lijk had ik gedacht aan leuke winkel­straat­jes met mark­t­jes maar Bei­jing is te hip hier­voor, als je kunt winke­len dan moet het groot en met min­i­maal 6 verdiepin­gen, al bli­jft het een indoor markt. De vol­gende plek was meer zoals silk street waar we eer­gis­teren waren. We von­den er nog leuk onder­goed voor Michiel en kon­den ons toneel­stukje om de prijs weer begin­nen. Erg leuk… maar ook vermoeiend.

We sloe­gen een hoek om en zagen mensen in een luie stoel zit­ten, mas­sages, man­i­cure en pedi­cures. De pri­jzen waren ongelofe­lijk, een voet­mas­sage van 30 minuten voor 3 euro. Ik heb mijn hand– en teen­nagels laten doen (me so girly!) en Michiel is naast mij wegge­doezeld tij­dens een heer­lijke voet­mas­sage. Helaas waren mijn benen niet ingesteld op bezichtig­ing waar­door het chi­nese meisje vrien­delijk vroeg of ik ze niet toch nog gewaxt wilde hebben. eehhm… nee, maar bedankt. Boven in het food­court hebben we genoten van tot nu toe de beste kip in zoet­zure saus. In een woord heerlijk.

Na weer wat ver­keer te hebben getrot­seerd kwa­men we bij silk street waar ik nog een spijker­broek heb gekocht (zon­der stretch) en een vestje en 2 shirt­jes. Michiel deed de onder­han­delin­gen, het is grap­pig, op het moment dat het een jon­gen is kan hij kei­hard zijn maar al die kleine damet­jes met hun grote ogen vind hij moeil­ijk te weer­staan. Zo kwam het dat we bij een stand wegliepen bij het eind­bod van 50RMB (ong 5 euro)  voor een shirtje maar dat hij bij de andere stand gerust 60 RMB voor het­zelfde shirtje betaalde omdat die meid zo zielig deed. Ik geloof dat als we in Ned­er­land terug komen dat we het nog wel eens erg moeil­ijk zouden kun­nen kri­j­gen met niet afdingen.

Morgenocht­end moeten we vroeg op, we hebben een trip naar de Chi­nese muur gep­land met een 10 km wan­del­ing erover die ongeveer 4 uur duurt. Onze benen hebben van­daag iets meer rust gekre­gen, maar ik denk dat we over­mor­gen alle­bei weer zo een mas­sage gaan nemen. Het reiziger­sleven is geweldig!