Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Gis­teren was onze laat­ste hele dag in Hoi An. Van­daag gaan we nog wel lekker naar het strand maar vanavond rond 7 uur stap­pen we op de bus om via Nha Trang naar Dalat te gaan.

Hoog tijd om gis­teren dus alle bestelde kled­ingstukken op te halen en aan de laat­ste grondige inspec­tie te onder­w­er­pen. We had­den twee afspraken staan. Om 10:00 bij de ‘winkel’ voor een pak voor ons beide, en om 14:00 bij Bich me ( in volksmond Bitch me hoewel het echt een schat van een vrouw is).

De nacht ervoor had ik erg slecht ges­lapen en wilde nog wat aan­passin­gen doen aan een besteld jurkje dus snel even langs Bich Me, waar ze zei dat het geen prob­leem was en dat hij ‘s mid­dags klaar zou zijn. Op naar de winkel voor de pakken dan maar. Michiels pak was de avond ervoor al goedgekeurd, maar mijn jasje was nog niet ingekort en het trok overal en was geheel niet naar mijn tevredenheid.

Bij de winkel aangekomen moest het pak eerst nog wor­den gehaald en het grote passen kon begin­nen. De broek trok nog steeds bij mijn kruis en had een soort ‘zak’ plooi bij mijn knieen. Dat kwam vol­gens Mi (de verkoop­ster) omdat ik een (kleine) kont heb. Ver­vol­gens het jasje. Er zaten plooien onder de kraag bij mijn boe­sem en ook op mijn rug trok hij erg. De roze lijn­t­jes in het pak waren niet gelijk en zo nog wat dinget­jes. Nu vertelde ze me doo­dleuk dat door­dat ik een boezem had hij onder mijn oks­tels wat trok en dat het nor­maal was dat het jasje op mijn rug bij mijn schoud­ers gekreukt/ ger­impeld was. Oftewel…dat het jasje niet goed zat lag aan mij en mijn lichaamsvorm. Toen werd ik pis­sig. Alles wat we bij Bich Me besteld had­den was goed geweest, miss­chien niet direct, maar het paste uitein­delijk per­fect en er was geen gezeik over mijn kont of boezem. Na veel aan­drin­gen en Michiel die moest laten zien hoe de stof beter zou moeten zit­ten gin­gen we weg met de bood­schap dat het over 45 minuten gefixt zou zijn.

Even later teruggekomen zat het iets beter maar op de schoud­ers waren nu weer kreukels en rimpels en andere din­gen waren nog niet aangepast (let wel, wij hebben hen vertelk dat wij diezelfde dag nog weg zouden gaan en eht was de 4e keer passen). Uit­er­aard lag het weer aan mijn lichaamsvorm waar­bij ik snedig reageer­rde. Ik bedoel ik kan in Ned­er­land ook een pak kopen dat niet vloeiend zit, daarom wilde ik het juist hier laten doen en dan vertellen ze je doo­dleuk dat het niet kan, onzin.

De oploss­ing was nu dat we meeg­in­gen naar het ate­lier waar de naaiers zaten om daar te laten zien wat er fout was. Erg genant, daar aangekomen bleken het geen dames maar heren te zijn en er werd aan alle kan­ten aan mij getrokken waar­bij in het Viet­namees opmerkin­gen wer­den gemaakt die de hele groep aan het lachen maakte.
De bood­schap was over een uur terugkomen. We zijn maar gaan lunchen want het was inmid­dels al 12:00 (het idee om nog naar het strand te gaan lieten we maar varen). Bij de lunch was ik nogal sip en het vrouwtje van het restau­rant vroeg wat er was. Ik vertelde over het pak en de zaak waar we het lieten maken. Ze regaeerde met oh de zaak in die en die straat… ja, dat is ook een slechte zaak met slechte kwaliteit.

Enfin, wij weer terug met in ons hoofd: als het nu niet goed zit nemen we het hele pak niet meer. Er was geen spiegel dus Michiel keek kri­tisch, nog steeds waren zaken niet goed afgew­erkt. Ik wilde even de voer­ing bek­ijken om te kijken hoe die erin zat. Het was sowieso al niet zo net­jes als bij de heren­pakken maar de voer­ing hing bijna onder het jasje uit. Op dat moment zei Michiel, nu is het genoeg geweest, dit wordt het niet en we nemen hem niet meer. Terug naar de winkel waar het Michiel gelukt is om alleen voor zijn pak te betalen. We hebben geen cent betaald voor mijn pak.

Onder­tussen was het al tijd voor de afspraak bij Bich Me. Er waren een aan­tal kleine dinget­jes… maar dat was geen prob­leem. Één jurk was nog niet af dus we hebben eerst nog even in het zwem­bad gele­gen voor­dat we terug­gin­gen. Allles paste, Michiels pakken waren prachtig, de korte broeken waren zoals hij wilde. Mijn jurk­jes zijn om ver­liefd op te wor­den. In plaats van alles mee te nemen en aan te trekken zijn we (en dat deed mij wel een beetje pijn) naar het postkan­toor gegaan om het op de post te doen. Totaal iets meer dan 8 kilo en voor 22 euro schip­pen we het nu in 2–3 maan­den naar Ned­er­land. Dat was het pak van mijn hart…