Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


4° 28' N, 101° 23' E
5 September 2010, 12:59

Trail 9a

22. Het bewijs; trail 9a

Van­daag het nieuw­ste avon­tuur in de serie van Jun­gle Judy en Man­grove Mike. Onze reis leidt ons naar de prachtige hoog­lan­den van Maleisïe met de meest prachtige jungle.

Na een gezond gevarieerd ont­bijt (thee met choco­lade cake op bed) had­den we nog niet veel inspi­ratie om uit bed te komen. Pas rond 11 uur kwam er wat beweg­ing in de zaak. Heer­lijk, zo een ocht­endje chillen. We wilden van­daag nog een wan­del­ing door de omgev­ing maken, maar het motto was wel alles mag niets moet.

Na een plan te hebben getrokken zijn we op pad gegaan. Op naar de Robin­son water­val. Onder­weg kwa­men we NLse ken­nis­sen tegen die gis­teren ook mee waren op de tour. Ze vertelden dat de water­val niet veel voorstelde en best vervuild met afval was. We lieten ons niet uit het veld slaan en gin­gen op pad.

Na een kleine stro­ming was er daarna een pad wat verder liep. We had­den nog energie en liepen lekker door. Er was ook een optie voor pad 8, we hebben het geprobeerd maar 1,35 km bergop waar­bij de wor­tels zor­gen voor een pad bleek echt te veel. Naar bene­den lopen was zelfs nog moeilijker.

Dan maar verder op de gebaande wegen en daar hoor­den we water vallen en von­den de echte water­val met twee Duitse meis­jes erbij.  Met zijn vieren besloten we trail 9a verder af te lopen. Vol­gens de LP moest het een goed begaan­baar pad zijn. Het werd steeds moeil­ijk begaan­baarder maar ging gelukkig bergaf. De omgev­ing was prachtig en door­dat we met zijn vieren waren was het ook een stuk veiliger (in geval van nood kon­den er twee op pad voor hulp en een bij de per­soon blijven).

Het was de meest natu­urlijke ervar­ing en ontzettend gaaf om zelf met een klein groepje in de jun­gle te lopen, over bomen te klim­men, groen te ruiken, gelu­iden te horen.

Aan het einde van eht pad kwa­men we uit bij een soort dor­pje met ver­schil­lende plan­tages. Vanaf daar was het nog een uur naar de hoofd­weg. De LP stelde voor om d ebus terug te pakken. Enige navraag leerde ons dat niemadn wist waneer de bus reed. Er trok net een truck op en hij wees naar de richitng die we op moesten. Een klein knikje ‘ja’ van mijn kant en hij stopte. Had­den we nu net gelift zon­der het te bedoe­len? We spron­gen achterin de truck en Michiel wegens lange benen voorin. Bin­nen tien minuten waren we in het dorp aangekomen. We wilden de man graag nog iets geven maar hij wilde het niet aan­nemen. De vrien­delijkheid zelve en dat zijn we niet altijd meer gewend.

Daarna nog even wat ont­bijt gehaald voor mor­gen in het busje en na een warme douche zit ik nu heer­lijk te geni­eten van een kopje thee. Mijn benen zijn moe en ik mis het groen om mij heen. Mor­gen weer naar een grote stad toe, kijken hoe dat ook alweer was.


5° 26' N, 100° 19' E
2 September 2010, 16:45

Jungle tocht...

10. Oh, en dit is trouwens een heel groot warenhuis

Na gis­teren gek­leed te zijn op een lagen wan­del­ing besloten we van­mor­gen korte broek en slip­pert­jes aan te doen. Alles is hier goed ver­zorgd en geas­fal­teerd, why should we?

Na een nieuw ont­bi­jtje (een broodje met Kaya, soort van pasta van ei en kokos­noot, erg lekker) op naar de bus. Na een ijsk­oude bus­reis (de airco staat zo hoog dat Judica zich aan­kleedt als ze de bus in gaat) komen we aan bij de ingang van het nationale park. We schri­jven ons in (het biedt hoop dat ze bijhouden wie er in het park zijn) en begin­nen aan de wandeltocht.

Al vrij snel komen we tot de con­clusie dat het fraaie wan­del­pad dat ons het park in leidt niet het hele park door­loopt. Na een kleine kilo­me­ter wordt het pad voor slip­per­dra­gen­den onbe­gaan­baar en besluiten we maar om te keren. Stom, had­den we ons nu toch maar op jun­gle gekleed.

Een­maal terug bij de ingang van het park ‘ont­dekken’ we nog een klein bezoek­er­scen­trum met een paar maque­ttes, opgezette dieren en hippe com­put­er­p­re­sen­taties. Leuk en miss­chien ook sur­ro­gaat voor de din­gen die we in het park niet gezien hebben.

Door de verzen­gende hitte lopen we dan maar een stukje terug, richt­ing de strand­boule­vard. Of in elk geval, dat is wat we denken. De wan­del­ing blijkt veel langer dan gedacht en na een eindje langs de weg te hebben gelopen en de eerste regen­drup­pels te hebben geïn­casseerd besluiten we de bus maar te nemen. Aan de strand­boule­vard is het alles luxe: dure resorts, gepeperde restau­rants en glim­mende hotels. We wan­de­len, inmid­dels al wat hon­gerig, langs menig over­pri­jsd eethuis, tot­dat we wat hoop aan de hori­zon ont­waren: een KFC!

Ken­tucky Fried Chick telt niet als inheems eten, dus we doen (min of meer voor de vorm) nog even ons best iets Maleis te vin­den. Tot onze vreugde vin­den we vlak­bij de KFC ook een food­court. Voor nog geen 4 ring­git per per­soon kri­j­gen we daar alle­bei een lekkere rijstscho­tel: Michiel met pit­tige kip en Judica nasi. Lekker en zeker beter dan een pot vette kip­kluiven uit de states.

Veel strand zien we de rest van de mid­dag niet meer. Het weer is wat drui­lerig gewor­den en we besluiten terug de stad in te gaan. Als we een­maal (via een omweg of twee) weer bij het hotel aankomen is het alweer 5 uur. We rusten wat en fris­sen ons op, om dan de avond in Lit­tle India door te brengen.

In Lit­tle India, of althans de vier straten die door Indiërs bewoond wor­den, is het een grote feestelijke boel. Kraam­p­jes buiten, wier­rook­lucht, Hin­does­taanse muziek, heel gezel­lig. We eten een pan­nenkoek­broodje met kip en ei en strijken later neer bij een groot Tan­doori restau­rant. Daar eten we (zon­der bestek, slechts met de han­den) nog wat naan­brood met kip. Erg lekker!

Mor­gen reizen we af naar de Cameron hoog­lan­den. Om zes uur in de mor­gen wel te ver­staan. Een goede reden om wat bijti­jds te gaan slapen dus. Een slaa­padres hebben we maar vast geboekt, want vanaf mor­gen is het een week schoolvakantie in Maleisië. Dit keer gaan we voor sober: een tweep­er­soon­skamer met gedeelde bad­kamer. Het zal ons benieuwen…


19° 53' N, 102° 8' E
18 May 2010, 15:41

Olifantenziek

22. De geparkeerde olifant

De eerste dag van onze olifan­ten­tour. We zijn opge­haald van­mor­gen en naar het park gere­den. In een busje met alle­maal dag­to­eris­ten dus we hebben aangegeven dat we eerst naar de eco lodge wilden (want veel tassen). Daar aangekomen kre­gen we ons huisje toebe­deeld. Een prachtig houten gebouwtje met een veranda, twee bed­den en een enorme bad­kamer. De WC wordt gespoeld met riv­ier­wa­ter en er zijn alleen natu­urlijke mate­ri­alen gebruikt. Het is onzettend luxe en toch ontzettend basic.

In het huisje lagen ook onze uni­for­men te wachten. Als je langer dan 1 dag bli­jft krijg je een soort spijk­er­stof uni­form, niet char­mant, maar je kri­jgt wel elke dag een schone want olifan­ten geven mod­der af. Nadat we in de kleren zijn gespron­gen was het terug met het bootje de riv­ier over naar de olifan­ten. Er is nog een ander stel (Oost­en­rijk­ers die in Sin­ga­pore wonen) die gis­teren een 4-daagse tour zijn begonnen en met wie wij de komende dagen het pro­gramma doen.

Op naar de olifan­ten voor de eerste ‘rit’. Dit keer nog met stoeltje erop maar ik mocht direct op de nek plaat­sne­men ter­wijl de mahoet (dat is de verzorger/ diegene die de olifant rijdt) plaat­snam naast Michiel op het stoeltje op de rug. Wat zijn die beesten hoog zeg! Ongelovelijk en dan had­den we nog niet eens de groot­ste. Je kunt je eigen­lijk ner­gens aan vasthouden en het meest logis­che is om je han­den op zijn hoofd te leggen en je benen achter de oren te laten bun­ge­len. De andere optie isje benen op te trekken en jeknieen op het begin­punt van de oren te leggen.

Na een half uurtje had ik het voorop wel weer even gezien. Het is toch erg span­nend en de tocht door de jun­gle ging soms naar bene­den. Als je niets hebt om je aan vast te houden voelt dat erg onveilig. De trip ging ook direct door water waar­bij de olifan­ten ons terug brachten naar de eco lodge.

Tijd om de train­ing te begin­nen. We kre­gen een blaadje met daarop de meest gebruikte commando’s (links, rechts, ga, stop, liggen, poot geven om erop te klim­men, achteruit,niet doen, omk­eren etc.). Na de uit­spraak te hebben geoe­fend was het wel handig die uit je hoofd te leren en dat hebben we gedaan tij­dens een heer­lijke lunch. Daarna mochten we voor het eerst beide zelf op een olifant. Weer ongeveer het­zelfde rondje maar nu zelf proberen de olifant vooruit te kri­j­gen. De route was bij de dieren bek­end en het bleek niet zo moeil­ijk omdat de mahoet ook hielp.

Aan het­einde van het rondje waren we weer terug bij de eco lodge en gin­gen een aan­tal dag­jes­mensen eerst met de olifan­ten ‘in bad’ in de riv­ier. Geweldig om te zien hoe som­mige olifan­ten je hele­maal nat­spuiten of gewoon op com­mande kopje onder gaan ter­wijl er iemand op zit.

Nu waren wij aan de beurt. Weer op dezelfde olifant, mahoet achterop en het water in. Wel een beetje raar als de olifant onder water gaat. We had­den alle­bei geen olifant die kon sproeien, dus het bleef bij kopje onder gaan. Uit het water liepen we direct door om de olifan­ten de jun­gle in te bren­gen waar ze slapen. Ze wor­den dan vast­ge­maakt met een lange ket­ting aan een boom in een bam­boer­ijk gebied zodat ze de rest van de avond kun­nen eten.

De trip naar de plek duurde ongeveer 1,5 uur en in die tijd moesten we zelf sturen. Het is ongelovelijk hoe zo een grote olifant door zulke nauwe bosjes past. Boven wer­den ze soort van ‘ver­stopt’ tussen bam­boe­bosjes. Een pad waar je als mens al niet dacht doorheen te passen bleek ruim genoeg voor een olifant.

Wij zijn teruggelopen naar het dal (dwars door de jun­gle) en ik ben met de Oost­en­rijk­ers nog even gaan tuben. We wer­den 500 meter de riv­ier op eruit gezet en lieten ons met de stro­ming heer­lijk terug­dri­jven naar de eco lodge. Na het douchen wachtte ons een heer­lijk avond­maal. Het is nu iets voor 9 uus ‘s avonds en we zijn uit­ge­blust. Wat een belevenis­sen allemaal.

We kon­den kiezen of we morgenocht­end mee wilden de olifan­ten ophalen in de jun­gle. Op zich erg leuk maar om half 6 min­i­maal een uur bergop in de jun­gle is voor mij een recept om de rest van de dag te moe te zijn om te geni­eten dus we gaan lekker om half 8 met ze in bad.

Ter­wijl ik dit schrijf voel ik nog de logge beweg­in­gen van deze prachtige en enorme dieren onder me. Is dit wat ze olifan­ten­ziek noe­men (ipv zeeziek)? In ieder geval is het uniek!