Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


10° 6' N, 99° 50' E
17 July 2010, 6:52

Samen onder

Je zou zeggen dat samen een oplei­d­ing tot duik­meester vol­gen ook betekent dat je vaak samen duikt. Mis! Judica en ik duiken bijna nooit samen. Assis­teren bij de cur­sus van een instruc­teur doe je meestal alleen en onze programma’s lopen noodged­won­gen nogal eens uiteen. Des te leuker is het dan ook als we toch weer eens samen onder kun­nen gaan.

Gis­te­rocht­end maak­ten we een dubbele duik bij Chumphon Pin­na­cle, een van de diepere en verder afgele­gen duik­lo­caties van Koh Tao. Een dubbele duik daar is als een klein feestje, want het is er erg mooi en zo vaak komen we er niet.

Jam­mer genoeg is het water op veel plaat­sen ron­dom Koh Tao de laat­ste tijd wat troebel. Het regent hier ‘s nachts nogal eens en daar­door spoelt een hoop viezigheid het water in. Maar op onze dubbele duik was het water best heel helder! Gemakke­lijk kon­den we een meter of 15 vooruit kijken. Meer duiksc­holen had­den plan­nen op dit mooie plekje en toen we kopje onder gin­gen zagen we in eerste instantie meer duik­ers dan vis­sen. Het leek wel alsof we een school duikvis­sen zagen. Bij­zon­der, maar ook een beetje jammer.

De eerste van de twee duiken kon­den we niet samen maken, maar de tweede duik was het pret. Judica nam een leitje mee om wat van de rot­sen in kaart te bren­gen en ik kon haar vanuit mijn eigen herin­ner­ing al wat rondlei­den. Met z’n tweeën duiken is heel bij­zon­der. Met meer mensen voelt het toch al snel als een soort excur­sie, maar als je maar op één iemand hoeft te let­ten, ben je veel vri­jer. Zegt je intuïtie ‘linksaf bij de vol­gende rots’, dan kun je dat gewoon doen en hoef je niet in con­claaf met de duikleider.

We zagen aller­lei mooie din­gen onder water: grote baarzen en gar­nalen, kleine gele kubieke vis­jes, veel gestipte en gestreepte viss­c­holen en prachtige roofvis­sen. Heel aan­ge­naam. En nog leuker: omdat we samen waren kon­den we ook ongesto­ord onder­wa­ter eens een knuffel of een (moeizaam) kusje uitwisse­len. Nie­mand die het ziet of die het stoort.


10° 6' N, 99° 50' E
15 July 2010, 15:59

Duik zestig

Na 2 dagen ‘droog’te zijn geweest (mijn buik wilde niet meew­erken) ben ik gis­teren weer aan het duiken ges­la­gen. Het magis­che getal van 60 duiken kwam al steeds dichter­bij en gis­ter­mid­dag stond de teller op 59. Om de Duik­meester cur­sus af te mogen sluiten moet je min­i­maal 60 gel­ogde duiken hebben, van­daar dat dit getal boven de andere getallen uitspringt.

De eerste duik van van­daag was dus ‘de zes­tig­ste’ duik. Toen ik bin­nenkwam in het kan­toor van­daag werd mij verteld dat ik niet mee zou gaan met de cur­sus waar­bij ik gis­teren had geas­sis­teerd maar dat ik samen met Glo­ria twee fun­duiken ging begelei­den. Dit omdat niet zeker was of Glo­ria haar oren van­daag kon klaren, eerder deze week was het niet gelukt.

Onder­weg naar de boot ging er helaas al iets mis. De pier die we gebruiken bestaat uit houten planken en is niet goed onder­houden. Ik zakte dwars door een plank heen waar­door mijn prachtige bru­ine benen nu gehavend, geschaafd en blauw zijn. So far, so good…

Mango Bay drop off, een makke­lijk duik als het om nav­i­gatie gaat, mooi en niet te diep. Ideaal dus. Bij het afdalen werd duidelijk dat Glo­ria haar oren niet kon klaren en hop.. ik dan maar voorop. Hart­stikke span­nend natu­urlijk ook al heb je al 59 keer gedo­ken. Er was slecht zicht en ik zat in mijn hoofd al na te denken of ik wist waar hier roggen, schor­pi­oen­vis­sen of dergelijke zaten… en dat ter­wijl je zwemt en ook eigen­lijk elke 30 sec­on­den even omkijkt.

Na 5 minuten kwam Glo­ria alsnog naar bene­den en nam ze het verder over, toch wel een stuk relaxder. Iets later keek ik op mijn druk­me­ter… Ik had in 10 minuten 50 bar ver­bruikt (nor­maal op die diepte zou ik max 20 bar hebben ver­bruikt). Dit toont maar weer aan dat het toch span­nen­der was dan ik dacht.

Op de boot nog wat feed­back; langza­mer zwem­men (begin­ners­fout van iedereen die begint met duiken lei­den) maar verder niets (het was tenslotte maar een korte tijd).

Bij de tweede duik van die dag het­zelfde, weer kon Glo­ria niet snel klaren en weer mocht ik begin­nen. Op mijn langza­amst ben ik verder gez­wom­men en na 5 minuten voegde Glo­ria zich weer bij ons.

De fun­divers die we begelei­den was een stel­letje van begin 30. Een Parisi­enne met chi­nese achter­gornd en een echte Frans­man. De vrouw was prachtig… kort, slank, prachtig gebit, super haar en ook nog eens vrien­delijk, aardig en intel­li­gent. Toen ik ziek op bed lag had ik van een klant wat Ned­er­landse tijd­schriften gekre­gen (Elle) en zodoende was ik op de hoogte van de huidige mode. Zij vold­eed aan alle eisen en ter­men en ik voelde me weer eens een boer­en­trien. Ach, zij moet daar­ente­gen over 1,5 week weer naar huis en ik kan nog langer geni­eten in dit paradijsje.

Over­mor­gen gaan we op visa run naar Maleisie, ik denk dat ik me daar maar weer eens flink laat ver­wen­nen met een mani– en pedi­cure. Na zes­tig duiken hebben we dat beide toch wel verdiend.


10° 6' N, 99° 50' E
3 July 2010, 13:27

Landrottig

“De boot is stuk!” Dat bericht bereikte ons vanocht­end via-via in de duik­shop. De reparaties duur­den de hele dag en zijn waarschi­jn­lijk pas mor­gen klaar. Ver­plicht een dagje aan de wal bli­jven dan maar. En dat is best raar, want we zijn onder­hand behoor­lijk aan het ritme van het duik­meesterbestaan gewend ger­aakt. Elke dag rond 9 uur naar de shop, spul­let­jes inpakken en klanten helpen in te pakken. Dan nog wat lum­me­len, Inter­net­ten en klet­sen en richt­ing de boot. Op de boot een ocht­end­duik en daarna een fruit­snack. Na de mid­dag­duik volgt dan nog wat nakaarten, zon­nebaden en opruimen. Een makke­lijk en regel­matig bestaan.

Enfin, van­daag bleven onze flip­pers dus droog. En dat is eigen­lijk hele­maal niet erg. Ik heb van­daag wat tijd met m’n neus in de boeken gezeten. Er slin­geren aller­lei leuke boek­jes rond in de duik­shop vol met info en plaat­jes. Judica werd het lum­me­len rond de mid­dag zat en is in de namid­dag nog maar wat gaan snorke­len met Chris en Sara. Dat is het gemakke­lijke van zo’n klein tro­pisch eiland: de zee is altijd op loopafstand.

Omdat we zo’n ordelijk leven lei­den is er eigen­lijk maar heel weinig te melden. Miss­chien dus wel leuk om een klein inkijkje in het onder­wa­ter­leven te geven. Toen ik voor het eerst ging duiken had ik nogal mijn bedenkin­gen over het hele onder­wa­terge­beuren. Al die spullen, al dat water boven je, ademhalen onder water… Heel veel vra­gen en bedenkin­gen. Inmid­dels hebben Judica en ik een hoop bijgeleerd en weten we dat de appa­ratuur die we gebruiken uiter­mate veilig en betrouw­baar is. Duiken is door de tech­nis­che vooruit­gang een zeer veilige hobby gewor­den (wereld­wijd gebeurt op slechts 0,04% van de duiken een ongeluk). En ademhalen onder water is eigen­lijk lang niet zo moeil­ijk als ik had gedacht.

Eigen­lijk is duiken een soort onder­wa­ter tai-chi: de essen­tie van een goede duik is rust. Snelle beweg­in­gen zijn uit den bozen. Ga mee met de stro­ming, laat de benen bun­ge­len, de armen vallen en geef de schoud­ers rust. Judica en ik hebben min­der hoofd­pijn, nekpijn en andere lichamelijke onge­makken dan ooit te voren. Met een uit­zon­der­ing: mijn hoofd zit vol bul­ten van het door­lopend stoten tegen de lage deuren en pla­fonds op de boot. Je kunt natu­urlijk niet alles hebben.

Mor­gen gaan we hopelijk weer het water in, maar de kansen zijn 50/50. De lagers van het roer moeten ver­van­gen wor­den en omdat de onderde­len daar­voor van het vaste land moeten komen, kun­nen de reparaties pas morgenocht­end begin­nen. Maar veel langer moet het toch niet duren. Ik mis de engelvis­jes en de dein­ing van de zee en krijg al wat last van landrot…


10° 6' N, 99° 50' E
29 June 2010, 11:15

Jarige Jop

7. Aanvallen

Het is de meesten waarschi­jn­lijk niet ont­gaan… maar ook Michiel is een jaartje ouder gewor­den. Onder­tussen heb ik zelf al ervar­ing met ver­jaarda­gen in het buiten­land en het is toch altijd een beetje jam­mer dat niet iedereen hier is. Aan mij dus om te proberen dit gemis een beetje te verzachten.

Jul­lie weten onder­tussen wel dat ik een beetje een sar­castis­che pla­gende inborst heb. Al twee weken gele­den heb ik voor Michiel een duik­com­puter besteld en die lag al die tijd op kan­toor. Tegelijk­er­tijd heb ik bij Michiel gedaan alsof ik echt GEEN idee had wat ik hem ging geven. Dit heb ik vol­ge­houden tot gis­ter­avond. Op het laat­ste moment nog even langs de super­markt om wat inpak­pa­pier te kopen. Daar stond een grote met­alen box met Michiels favori­ete koek­jes. Die heb ik meegenomen en thuis aangekomen deed ik net of dit het cadeautje was aangezien ik die box toch niet kon ver­ber­gen. Michiel was hele­maal blij, wilde geen ander cadeautje en vond het zo lief dat ik ontho9uden had wat zijn favo koek­jes waren (het is echt een lieverd!).

Van­mor­gen heb ik natu­urlijk een lekker ontib­jtje op bed gemaakt en daar­bij zat het pakje met de duik­com­puter. Hij was door het dolle heen. Het ding heet ‘ZOOP’ en heeft vol­doende tech­nis­che snuf­jes om Michiel te interesseren.

We komen net terug van het duiken (ZOOP was mee). Gis­teren heb ik ergens tussendoor nog een taart besteld, wat is een ver­jaardag zon­der taart. Dorothy was lief genoeg om hem op te halen en de kaarsjes erop te plaat­sen. Nadat we alles had­den opgeruimd  en kaarsjes erop had­den gezet kwam ik bin­nen­lopen met de taart. De hele duikschool zong mee en het was echt een HEERLIJKE choco­lade taart.

Vanavond gaan we met zijn allen uit eten en daarna… feesten bij Lotus.  Hopelijk schri­jft Michiel daar nog iets over.



10° 6' N, 99° 50' E
27 June 2010, 16:47

Doing things different

Door­dat we alle­bei bezig zijn met de oplei­d­ing doen we niet meer con­stant het­zelfde. Zo heeft Michiel gis­teren en van­daag geas­sis­teerd ter­wijl ik wat meer ‘fun’dives heb gemaakt en ‘skill cir­cuits’ heb gedaan.

Gis­teren was prachtig, geweldig. We waren met 4 DMT’s aan het duiken. De eerste duik was ik gebuddy’t met Jan. We deden een drop of (ofwel onder water zwem­men naar waar de boot later aan­legt). Bij deze drop of hoorde ook een prachtige onder­wa­ter­grot. Vorige keer durfde Michiel er niet in maar ik heb nog goed gekeken en mij leek het wel een goed idee. Prachtig, de vis­sen leken te slapen, het was niet donker omdat er van alle kan­ten licht door kieren kroop. Sereen, god­delijk door de licht­val en gewoon erg leuk.

Door­dat Jan eerder door zijn lucht heen was en ik met hem gebuddy’t was moest ik met hem naar boven ter­wijl Gglo­ria en Misha verder doken. Je kunt je voorstellen dat het neit leuk is als je nog verder kunt,maar zo werkt het nu een­maal met buddy’s. Maar­goed… op op zich dus wel leuk.

De tweede duik was ik buddy met Glo­ria. Nadat Jan en Misha omhoog gin­gen kon­den wij nog een beetje een meis­jes­duik doen. Hart­stikke gaaf en grap­pig. Op een gegeven moment zien we duik­ers met iets meezwem­men. Daar zwom een ade­laarsrog. Mid­den in het water, prachtig om te zien. We hebben hem zeker 5 minuten gevolgd en zo ontzettend genoten.

Van­daag hebben we alle demon­straties die je als DM moet kun­nen doorgenomen. Je kri­jgt er dan een cijfer voor (1–5) en kunt het zo afron­den. Op 1 skill na heb ik het nu alle­maal gehaald. Het is best moeil­ijk om onder water alles goed voor te doen. Langzaam, aan de belan­grijk din­gen denken, zor­gen dat het vloeiend gaat en dat het lijkt alsof je het al 1000 keer hebt gedaan.

Het is leuk en leerzaam en ondern water zijn is altijd op de een of andere manier geni­eten. Het valt me op dat onze con­di­tie een stuk beter wordt. We hebben meer energie en dat is super. De afgelopen twee jaar kon ik alco­hol niet zo goed ver­dra­gen. Mijn dar­men verzetten zich vaak maar dat is hele­maal over. Het is niet dat ik me lamzuip, maar een drankje bij zon­son­der­gang sla ik zeker niet af.

Ter­wijl ik dit typ zit­ten we in een kroegje naar ‘Die Mannschaft’ te kijken die het opneemt tegen Enge­land. de tijd vliegt voor­bij. Voor diegene die het anders miss­chien ver­geten, over­mor­gen is Michiel jarig. Op de 29 ste wordt hij 29. Het mag duidelijk zijn dat er flink gefeest gaat wor­den hier op het eiland en ik denk dat we de 30ste niet gaan duiken.


10° 6' N, 99° 50' E
14 June 2010, 16:47

“Dive from hell”

6. Zicht op zee

Gis­teren hebben we al heel wat mensen­levens gered, maar dat was feit­elijk kinder­spel vergeleken met de goede daden die we van­daag ver­richt hebben. Onze tweede dag van de Res­cue Diver cur­sus stond in het teken van het ‘echte werk’. Vanocht­end eerst in ondiep water een paar bewusteloze duik­ers naar het strand slepen. Het was een heel gedoe en gesjouw. Ter­wijl we de duik­ers (Glo­ria en Misha waren vri­jwilligers) mond-op-mond beadem­den, moesten we hen en onszelf ont­doen van hun duikuitrust­ing. Daarna mochten ze als aar­dap­pelza­kken op onze rug gehangen mee het strand op. Het is hier op het eiland zon­der uit­zon­der­ing warm, dus je kunt je voorstellen dat ons bij al dit gehannes behoor­lijk het zweet uitbrak.

Al een paar dagen wordt door duikin­struc­teur Ed gefluis­terd over de ‘dive from hell’, het epi­toom van ellende onder water. Of althans, zo werd het gep­re­sen­teerd. In werke­lijkheid bleek het vooral dolle pret. Met z’n vijven gin­gen we op pad voor een ‘hele gewone’ duik. Al bij het optu­igen op de boot werd er druk gespeculeerd op wat er alle­maal los en mis zou kun­nen gaan. Een­maal onder water kre­gen we de volle laag: vol­gelopen maskers, paniek, weg­dri­jvende flip­pers, een stik­stof­dronken duiker die vis­sen probeert te beade­men, vechten onder water, ver­loren lood­gordels, gaat u zo maar door. Gelukkig waren we er telkens op tijd bij en kon­den we al het ges­imuleerde leed op deskundige wijze ver­helpen. We zijn kor­tom ges­laagd voor de test, nota bene bij slecht zicht in troebel water!

De Ned­er­landse enclave die Impian Divers heet stond van­daag natu­urlijk voor nog een andere uitdag­ing: Nederland-Denemarken. Voor zover er onder per­son­eel en stu­den­ten animo was (ver­baz­ing­wekkend veel duik­ers hebben een hekel aan voet­bal) toog iedereen naar de ‘Safety Stop Pub’ om in alle com­fort en vei­ligheid in de wed­strijd te duiken. Onder­getek­ende is geen groot oran­je­fan en kwam daarom pas na een kwartier in de tweede helft het clup­pie ver­sterken. Er werd inge­to­gen gejuicht en op gepaste wijze genoten, dit alles natu­urlijk onder het genoe­gen van heel wat… water! Want duik­ers zijn ver­ant­wo­ordelijke mensen.

Voor de komende dag staat wat ontspan­ning op het pro­gramma. Om ons duik­log tot de vereiste 20 duiken aan te vullen mogen we mor­gen ‘um sonst’ mee naar een van de favori­ete duik­plekken om een dubbele diep­duik te maken. Dat belooft veel ‘oh en ah’. Om wat terug te doen voor de vis­jes en het blek­ende koraal legt de boot daarna nog even aan bij een rif voor wat onder­wa­ter schoon­maak­w­erk. Er ligt helaas nog best het nodige afval tussen de onder­wa­ter­flora en dat is goed voor mens noch dier. Dus weg ermee. Mor­gen dus twee ‘Dives from Heaven’ en een ‘Dive to do well’.


10° 5' N, 99° 50' E
11 June 2010, 15:26

Vuurwerk onder water

Voor onze Advanced cur­sus hebben we als laat­ste een ancht­duik gedaan. Hart­stikke span­nend in het donker natu­urlijk. Na een dagje snorke­len en lekker op de boot hangen waren we nog neit zo moe en gin­gen we met goede moed op pad. Samen emt Ed (instruc­teur) en Avery (DMT) op pad. De andere Advanced duiker, die alleen in het week­end duikt ging ook mee. Het is een Wit-Rus of Belar­i­aan die Anton heet en vanaf het eiland free lance werk doet.

Enfin, wij het water in, alle­maal twee lam­p­jes en dan, afza­kken maar. Het zicht was nog geen 2 meter, erg bag­ger dus en het was dan ook niet zo leuk als we gehoopt had­den. Het was al moeil­ijk genoeg om de rest te vol­gen, maar er was één moment wat wel zo spe­ci­aal was dat ik het niet meer vergeet. We gin­gen opde bodem zit­ten, duw­den de lam­pen in onze pakken en bewogen onze had­den han­den snel op en neer. Het plannk­ton raakt dan geir­ri­teerd en dan licht het op, we had­den dus let­ter­lijk vuur­w­erk onder water


10° 5' N, 99° 50' E
10 June 2010, 16:28

We found Nemo!

Ein­delijk heb ik een clownsvis gezien :)

We begonnen de dag nogal gaar maar hebben toch besloten van­daag te gaan duiken.
Als eerste hebben we tegen de instruc­teur gezegd dat wij het nietzo relaxed von­den met die grot en dat we het van­daag rustig een wilden doen.
Voor het eerst een duik­com­puter om, die houdt bij hoe lang en diep je duikt. Mijn oren deden mee en we keken uit naar de eerste duik­lo­catie: Chumphorn. De locatie waar we diep gin­gen oftewel 30 meter.

In het water even onder water kijken, het zicht zag er goed uit. Op naar bene­den. Het zicht was geweldig. Nadat we even een paar oefenin­gen op 30 meter. De instruc­teur had een zak­jes chips meegenomen om te laten zien dat de kleuren anderes zijn. Op die diepte is er geen rode kleur. Erg maf om te zien. Verder moesten we oplet­ten omdat je lcuth op 30 meter 2x zo snel ver­bruikt wordt als op 10 meter diepte.
We zijn snel een stuk hoger gaan zit­ten. Er waren andere duik­ers van onze groep en ontel­baar veel vis­sen. Het zat om ons heen vol met vis. Op een gegeven moment schoten de vis­sen een bepaalde kant op en… daar zwom een Zeil­vis (zo een vis met een lange snuit van 2 meter lang). ( http://nl.wikipedia.org/wiki/Marlijn )Super gaaf maar we bleven ook nog kijken voor de whale­shark (walvishaai). Die hebben we helaas niet gezien. Langzaam ste­gen we op en het bleef prachtig. Het zicht was zo goed en er was zoveel diver­siteit. Hele­maal geweldig!

De tweede duik was gericht op de duik­com­puter. Een locatie een paar hon­derd meter verder. Het water in en het zicht: nog geen 5 meter. Goed bij elkaar bli­jven dus. Toch was dit ook wel gaaf, onder wat rot­sen hebben we drie keer een blauw gespotte pijl­staartvis gezien.
Er was ons al een aan­tal keer een clownsvis te vin­den maar door de warmte zijn veel­van de anemo­nen afgestor­ven. De anemo­nen zijn de leef­plek voor de clownsvis­sen, dus die zijn ermee afgestor­ven. Die vis­jes had­den zelfs een klein­tje, maar door de diepte waren ze groen :D Helaas ook hier­van geen foto’s.

Nu zit­ten we weer bij ons huisje en met onze buur­man te klet­sen. Mor­gen gaan we weer een dagje vrij en denk ik op het strand liggen. Mor­ge­navond dan nog de avond­duik en dan zijn we ook klaar met de advanced.

Omdat de eerste duik zo geweldig was gaan we zater­dag nog een fun­dive doen naar Chumphorn, hopelijk bli­jft het zicht zo goed en is de Mar­lijn er ook nog, of anders een whale shark.


10° 6' N, 99° 50' E
9 June 2010, 15:46

Diep en donker

Het was een beetje een rare dag van­daag. Offi­cieel het begin van onze advanced cur­sus met twee duiken. Dri­jfver­mo­gen opti­malis­eren en Nav­igeren stond er op het pro­gramma. De duiken wer­den in een groep van 5 uit­gevo­erd. We had­den mazzel. Eén instruc­teur, twee DMT’s (Dive Mas­ter in Train­ing). Super gezel­lig dus.

De eerste duik was die met het dri­jfver­mo­gen. Dri­jfver­mo­gen onder water is heel belan­grijk bij duiken omdat je anders teveel energie ver­bruikt om omhoog of omlaag te zwem­men. Met goed dri­jfver­mo­gen kun je de hoogte bepalen door je ademhal­ing en ook ‘zweven’ in het water waar­door je rustig ergens naar kunt kijken.

Deze duik was vooral grappig,het had wat weg van spel­let­jes spe­len onder water. Er werd een Rechthoek van PVC meegenomen die met lood op de bodem werd gehouden. Daaromheen moesten we alle­maal oefenin­gen doen. Dus gewoon doorheen zwem­men, met je rug naar de bodem doorheen zwem­men, en met bijna alleen maar ademkrachte een rondje omheen draaien. Niet zo moeil­ijk denk je, maar de daad­w­erke­lijke uitwerk­ing is hier en daar toch ingewikkelder. Zo ehb ik de neig­ing als ik op mijn rug zwem naar boven te zwem­men, niet echt handig en als je niet op tijd inademt (Effect is 2 sec­on­den later) eindig je met je hoofd op de grond.
Uit­er­aard doet het alle­maal geen pijn, maar je wilt het natu­urlijk gewoon goed doen.

De laat­ste oefen­ing was een soort stokje ter grootte van een flinke vilt­s­tift die in het zand werd gezet.Doel was om hier­heen te zwem­men en het stokje met je neus (denk even aan een enorm ademap­pa­raat in je mond, moeil­ijk) zacht aan te raken om dan met je inadem­ing weer op te sti­j­gen. Om te laten zien dat het niet onmo­gelijk was deed de instruc­teur het voor. Het is uitein­delijk gelukt, maar niet zon­der het stokje om te stoten.

Verder had­den we nog ‘zweven (stil­hangen ongeveer 1 meter boven de bodem) en onder­ste­boven zweven (dus met je hoofd naar de bodem. Het is grap­pig want dit zijn din­gen die je nor­maal boven water nooit kunt doen.

De tweede duik moesten we nav­igeren met behulp van een kom­pas. Het ging best redelijk (10 sla­gen heen en 10 terug, een vierkan­tje op je kom­pas nav­igeren etc.).
Daarna gin­gen we nog eens tukje verder duiken en mochten we een grot in. Michiel vond het al niet zo een goed idee een een­maal bin­nen bleek het nog kleiner dan verwacht. We moesten door een nauwe open­ing en als je lichaam d ever­keerde hoek had kwam je vast te zit­ten. Michi8el heeft zijn had­nen flink openge­haald. DAarna moesten wee nog verder nav­igeren en weer terug (om de grot heen gelukkig).

Aan de opper­vlakte merkte ik dat ik volledig gestresst was en en flink de pest over inhad. Daar­naast had ik een oor­pijn die niet overg­ing. Terug aan wal het log­boek inge­vuld en naar het hutje. Bij het eten kwam Glo­ria met haar oor-oogdruppels. Een drup­peltje en mijn oor deed geen pijn meer, super spul.

Om ons voor te berei­den op mor­gen moesten we nog flink wat inlezen en hier merk­ten we dat we er eigen­lijk geen zin meer in had­den. Die hele grot von­den we beide super eng en had het plezier weggenomen. De halve nacht hebben we nagedacht wat we nu moesten doen… Morgenocht­end zien we wel verder.


10° 6' N, 99° 50' E
6 June 2010, 13:42

Waterproof

19. Gedruppelde shot van de boot

We hebben ons PADI Open Water brevet :D ! Na vier duiken in open water (van min­i­maal 5 en max 18 meter en een min­i­mumtijd van 20 minuten per duik) en ontel­bare oefenin­gen onder water, een pitt­tige the­o­ri­etoets en veel vis­jes zijn we ein­delijk gebreveteerd.

Van­daag hebben we de twee mooiste duiken gemaakt. Bij de eerste duik (18 m.)ging weer een assis­tente mee die met een spe­ciale cam­era in hoes foto’s heeft gemaakt. We zijn naar ‘South West’ geweest, mid­den op zee. Het was een rots onder water en het was prachtig! Zoveel vis­jes, kleuren, vor­men, maten en koraal.  Ik heb zelfs nog 3 keer een blauw gevlekte rog gezien.
De foto’s bij deze post komen van deze duik.

Van­mid­dag hebben we dan moeten nav­igeren aan de opper­vlakte en onder water met een kom­pas. Moeil­ijk en we zijn er niet goed in, maar we komen in ieder geval weer terug op de plek van vertrek.  De laat­ste duik was ‘maar’ 6 meter en we moesten nog een noodop­sti­jging oefe­nen. Als je geen lucht hebt en je moet gecon­troleerd opsti­j­gen in je een­tje. Span­nend, maar we zit­ten natu­urlijk niet echt zon­der lucht.

Net hebben we de the­o­ri­etoets afgerond en met respec­tievelijk 1 fout (Michiel) en 3 fout (ik dus) zit­ten we ruim bin­nen de marge. Er waren van­daag meer gol­ven en de boot deinde op en neer. Nu we weer op wal zit­ten is het moeil­ijk om niet door te bli­jven deinen.

Het duiken heeft ons ent­hou­si­ast gemaakt. Voor­dat we van dit eiland afgaan komt er in ieder geval nog 1 fun duik met een andere instruc­teur of dive mas­ter. Gewoon om te oefe­nen. We over­we­gen ook om nog 2 duiken te doen van de vol­gende cer­ti­fi­cer­ing (Advanced Open Water). Dat zouden dan Diep duiken en nav­igeren zijn, omdat dit twee din­gen zijn die ook erg belan­grijk zijn.

Al met al, moe maar voldaan. Tijd voor een welver­di­ende avond­maaltijd met een lekker drankje. We hebben veel te vieren, van­daag zijn we exact 100 nachten weg en natu­urlijk open water­proof bevonden.