Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


55° 45' N, 37° 37' E
1 March 2010, 20:41

Het leven is best goed in Moskou

Panorama van het Kremlin

Van­daag hebben we het Krem­lin bezocht. Door­dat we eerdere dagen over­weldigd waren en ver­moeid door alle indrukken, hebben we van­daag uit­ge­zocht om het alle­maal in rust te bek­ijken. Dat de Russen onver­bid­delijk zijn, merk­ten we meteen. Michiel’s stu­den­ten­pas (zon­der datum) werd niet geac­cepteerd voor kort­ing (ja, we probeer­den te fraud­eren…). En hoewel tien­tallen mensen door de poort­jes gin­gen met tassen, moesten wij de onze afgeven. Stom genoeg waren we uit­er­aard de mut­sen en hand­schoe­nen in de tas ver­geten, zodat wij bij het Krem­lin zijn verkleumd.

Na een korte wan­del­ing over een prachtige brug met een toe­gangspoort naar het Krem­lin, stond ik daar iet­wat ver­baasd. Om mij heen alle­maal mod­erne gebouwen en niet wat van enig geschied­kundig belang leek! We liepen verder en trof­fen daar een enorm kanon, genaamd het kanon van de Tsaar. Kanon­sko­gels zo groot als mijn dijbeen! Heel indruk­wekkend. Toen open­baarde de wereld van gouden toren­t­jes zich aan ons. We speelden luis­ter­vink bij een voor­bij lopende groep en kwa­men er achter dat de kleuren in de kerk een beteke­nis hebben. Goud stond voor het god­delijke, groen voor leven en blauw voor de heilige maagd Maria en de onschuld. Van­daar dus al die gouden koepels.

Wat vol­gde zal ik niet in details beschri­jven. Ik kan kort zeggen dat het over­weldigend was, prachtig en mooi, maar dat ik voor­lopig vol­doende ico­nen en iconos­tases gezien heb en dat het gebrek aan Engelse bijschriften tot veel spec­u­latie en soms hilar­iteit leidde.

Na al deze pracht hebben wij sim­pel bij een met­ro­sta­tion lekkere warme brood­jes gekocht en opgepeuzeld. Omdat wij als ‘ervaren met­ro­gangers’ de weg al vol­doende ken­nen zijn wij ‘mondain’ vier haltes verder op zoek gegaan naar een leuk caféetje. Hier­bij liepen we nog tegen een mark­tje aan met mobiele kraam­p­jes waarin alles achter glas lag uit­gestald, want koud. Ver­vol­gens genoten van een kopje koffie en heer­lijke thee, met wat ik dacht dat een zoet broodje was, maar wat bleek vlees en ui te zijn. Vlak voor­dat we weer bij het hos­tel waren, zijn we nog op ont­dekking gegaan naar een grote super­markt ergens in de buurt. Onder­weg nog bruistablet­ten gekocht (ja mam, ik let heus op de vita­mien­t­jes!) en flink wat eten inges­la­gen voor de trein­reis. Zo’n super­markt geeft een goed beeld van wat men belan­grijk vindt: acht schap­pen alco­hol ver­sus een half schap groen­ten en fruit, veel diepvrees en vlees en twee schap­pen vol met ver­schil­lende soorten olie. Je kunt je voorstellen dat die prachtige Rus­sis­che vrouwen met zo’n eet­pa­troon niet al te lang gecon­serveerd blijven.

Omdat wij ons goed willen aan­passen, hebben we de hele avond aan de wodka gezeten, met als ‘ver­ant­wo­orde’ avond­maaltijd diepvries­lasagne en blini (pan­nenkoek­jes) met vlees zon­der vlees met jam. Zeer ons­make­lijk dus eigenlijk.

De was is gedaan, de tick­ets zijn gehaald: eerst nog inpakken en dan zijn we klaar voor de trein, mor­gen. Maar eerst gaan we mor­gen nog Lenin bek­ijken en zwieren op het ijs in Gorky park. Het leven is best goed in Moskou…


55° 45' N, 37° 37' E
27 February 2010, 15:22

Een dagje 'kou

Panorama Gum

De eerste dag op reis. Dat wil zeggen, gis­teren hebben we al een hele dag gereisd, maar omdat we die dag nog in Enschede begonnen zijn, is van­daag toch eigen­lijk pas de eerste echte reis­dag. Volledig naar wens zijn we de dag van­daag pas laat begonnen. Rond een uurtje of 10, om pre­cies te zijn. Nog steeds 8 uur Ned­er­landse tijd, maar het voelde hier heel luxe.

Gis­teren kocht ik op het vliegveld nog snel twee paar her­riestop­pers en daar heb ik zeker geen spijt van gekre­gen. De tig-baans weg waaraan ons hos­tel (vol met aardige mensen, overi­gens) ligt, maakt de hele dag door een hoop kabaal. Indruk­wekkend, zeker als er een poli­tieauto langs scheurt, onder­wijl vreemde gelu­iden pro­duc­erend; een soort kikker die ‘rab­bit’ zegt.

Wat doe je het eerst als je in Moskou bent? Een logis­che vraag met een logisch antwo­ord: je geeft toe aan alle clichées en gaat naar het Rode plein. Twee haltes met de oranje metrolijn 6 (‘Kaluzhko-Rizhskaya’) en we waren al een aardig eind in de goede richt­ing. Een fijne wan­del­ing (niet eens zo koud) over de Var­varka straat en daar was het opeens: een inmens indruk­wekkende verza­mel­ing gebouwen! Een­maal op het plein wer­den we over­don­derd door de groot­sheid; en niet te ver­geten ook door het gevoel ‘in een foto beland te zijn’. Heel bijzonder.

De grote rode muur van het Krem­lin valt meteen op. Je kunt hem gewoon niet mis­sen. Daarna valt je oog weer meteen op St. Basil basiliek. Zo kleurig en… onge­woon. Na een wan­del­ing over het plein en een bezoek aan Gum hebben we de basiliek bezichtigd. Met een list (een oude stu­den­ten­pas van onder­getek­ende) kon­den we de kerken met kort­ing bek­ijken. Wat we zagen was totaal anders dan verwacht: onder een dak bevin­den zich 10 kapellen, op de bor­d­jes opti­mistisch als ‘kerken’ aange­duid. Elke kapel bood onder­dak aan uit­ge­breide verza­melin­gen ico­nen. Boven­dien had elk kapel­letje ook zijn eigen ‘geheime’ ruimte waarin alle mystieke rit­ue­len plaats­gevon­den zullen hebben. Och, en koud dat het er was!

Op het Rode plein stond overi­gens een ijs­baan, gespon­sord door Gum. Een enorme baan waarop de happy-few van Moskou uit­ge­breid plezier en aan­dacht had­den. Na een bezoekje aan Gum — een waren­huis / shop­ping mall waar de Bijenkorf een armza­lig mark­tkraam­pje bij is — begrepen we de schaal van de ijs­baan beter. Gum is enorm! Het gebouw bestaat uit drie klassieke pas­sages, elk drie verdiepin­gen hoog, ver­bon­den door gan­gen en lucht­bruggen en overkapt met een indruk­wekkend glazen dak. In Gum zijn alle grote, dure merken verte­gen­wo­ordigd. Wat een pracht en praal!

Een gids, staand op een trapje bij de ijs­baan, kon niet voorkomen dat we meeluis­ter­den toen hij vertelde over Gum nu en vroeger: ooit was Gum een waren­huis dat voor iedereen toe­ganke­lijk had. De spullen waren voor eenieder betaal­baar, maar de keus was min­i­maal. Nu kun je het zo gek niet bedenken of Gum verkoopt het, maar er is amper een Moskoviet die het kan betalen…

En het Krem­lin? Daar zijn we niet meer naar bin­nen gegaan. We waren het wan­de­len al aardig moe en over­don­derd door alle indrukken. Wat een eerste reis­dag! Onder­weg terug naar het hos­tel hebben we nog wat inkopen gedaan bij een super­markt en kwa­men we, door een nav­i­gatiefoutje, per ongeluk op het drukke met­ro­sta­tion tegen­over het Krem­lin terecht. We leer­den daar dat in Moskou mensen direct zijn en schaamteloos duwen om in de metro te komen. Alsof je door een vloed­golf wordt overspoeld!

Vanavond gaan we naar Marina, de dame bij wie we oor­spronke­lijk zouden over­nachten. Ze geeft een feestje en wij komen het opwar­men ;) Ik denk niet dat we het laat maken, maar het avon­tuur lonkt…