Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

We zijn net terug van een rondje om de berg. Een rondje dat drie volle dagen duurde. Dat zit zo: afgelopen vri­jdag zijn we vanuit Savan­nakhet naar Thakket vertrokken. We waren het wachten wel zat en waren blij dat we onze visa voor Thai­land kon­den ophalen en dan vlug op weg naar nieuwe avon­turen. Of toch niet? In alle vroegte stond ik al voor het visa loket van het Thaise con­sulaat, enkel en alleen om te horen dat ik ‘s mid­dags terug moest komen. We hebben die tegenslag maar gelaten aan­vaard en zijn ‘s mid­dags teruggekomen om met num­mert­jes 96 en 97 in de hand aan te sluiten in de rij met andere visa-aanvragers. Het duurde gelukkig maar een half uur eer we aan de beurt waren en we kon­den rond half 3 dan ook met de tuc-tuc richt­ing het busstation.

Met wat geluk trof­fen we een redelijk luxe mini-busje dat ons voor 25.000 kip p/p (ongeveer € 2,50) naar Thakket, zo’n 125km noordelijk van Savan­nakhet, wilde rij­den. Het ritje duurde bijna drie uur en was apart: er gin­gen naar Lao begrip­pen meer mensen in een mini-busje dan naar Ned­er­landse begrip­pen. Enfin, we zijn heel­huids in Thakket aangekomen en onze back­packs hebben de rit op het dak ook goed en wel overleefd.

Geïn­spireerd door de Lonely Planet hebben we ons in Thakket laten inschepen in een tamelijk luxe ‘Trav­el­ers Lodge’. Niet erg goed­koop, maar wel prak­tisch omdat de lodge een ideaal begin­punt is voor de (onder som­mi­gen) fameuze ‘Loop’: een rondje van drie dagen om het karst­ge­bergte noord-oostelijk van Thakket. Opmerk­er­lijk genoeg trof­fen we op de varanda van de lodge nog twee Ned­er­landse stel­let­jes. Bei­den maak­ten zich op voor de ron­drit, het een met de klok mee en het andere stel­letje net als wij tegen de klok in. We hebben ‘s avonds een motor­fi­ets gere­serveerd en zijn de vol­gende ocht­end in alle vroegte vertrokken.

De eerste etappe voerde langs een aan­tal grot­ten en een ven­netje in het karst. Bestem­ming: een hut op palen in Tha Lang. De rit was prachtig en we kwa­men na een hobbe­lige laat­ste 20 km toch al tamelijk vroeg aan. De rest van de mid­dag hebben we ons wat ver­maakt in de omgev­ing: even op een boom­stam in het stuwmeer, een ommeletje met wat rijst nut­ti­gen, een boekje lezen en onder de douche het stof weg­wassen. Later op de mid­dag arriveer­den ook Sanne en Joost. We hebben samen gegeten en ‘s avonds met het mes op tafel Skip-Bo gespeeld.

Om 8 uur de vol­gende ocht­end zijn we, nauwelijks uit­gerust omdat plaat­selijke feestelijkhe­den ken­nelijk een nacht lang Karaoke vereis­ten en met als ont­bijt enkel een zakje mini-koekjes met jam, weer de fiets op geto­gen om richt­ing Kuon Kham te gaan. Dat dor­pje is zelf niet zo bij­zon­der, maar vormt een goede uit­vals­ba­sis om naar de won­der­lijke grot van Kong Lor, 40 km zuidelijker te gaan. De rit naar Kuon Kham stond op onze prim­i­tieve kaart al aangegeven als ‘slecht’ en daar­van bleek geen woord gel­o­gen. Het eerste deel van 60 kilo­me­ter kostte ons 3 uur, ons zitvlees en bijna ook de schokdem­pers. De rest van de route bestond gelukkig uit aal­glad asfalt en kon­den we wat sneller afleggen. Onder­weg nog steeds prachtige uitzichten op karst­ber­gen en Lao dorpjes.

Een mid­dag zwem­men in de riv­ier in de plaat­selijke vallei en een avondje bief­s­tuk met patat, Skip-Bo, Sanne en Joost verder kon­den we op pad naar de grot. Een uurtje over schit­terend asfalt en gam­mele bruggen (een beetje à la fiets-‘m-d’r-in) bracht ons bij Kong Lor, een dor­pje dat vooral leeft van het tourisme rond om de 7km lange grotriv­ier. We zijn samen met twee gid­sen in een lang­w­er­pige boot (en soort puntige boom­stam met buiten­bo­ord motor) gestapt en de grot in gevaren. Bin­nen was het pik­donker; alleen bij het licht van onze head­lights zagen we wat. Een enorme grot. Zo nu en dan moesten we even uit­stap­pen omdat het water te ondiep werd, maar na een uur bereik­ten we dan de andere kant van de grot. Een kleine oase. Een drankje en een hapje en terug gin­gen we weer, dit keer stroomafwaarts en dus sneller. Erg bij­zon­der en de moeite zeker waard.

Inmid­dels zit­ten we weer in Thakket in de kamer naast die waar we de vorige keer sliepen. Inter­net is hier slechts schaars beschik­baar en we hopen dit ver­haaltje, samen met een paar mooie foto’s, dan ook online te kun­nen kri­j­gen. Straks een een­voudige (en kost­bare) maaltijd geni­eten. Laos is niet zo goed­koop als we gedacht had­den, merken we. Ofschoon Laos armer is, blijkt Viet­nam vee­lal voordeliger gepri­jsd te zijn. Enfin, kleine din­gen die je leert ter­wijl je rond de berg crosst.