Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

We zijn nu alweer bijna een week in China en dat het een ander volk is valt wel op. Hieron­der een paar opval­lend­he­den (voor ons dan) over Chinezen en Beijing.

• Ik dacht dat Chinezen alle­maal erg klein waren, maar hoewel de gemid­delde lengte miss­chien niet hoog is zijn ze toch nog steeds langer dan mij.
• De tafel­manieren van Chinezen zijn anders. Chinezen kun­nen zon­der meer beter met stok­jes over­weg dan ik ooit zal leren (al ging het best goed), maar stel je eens voor een bak noo­dles of spaghetti met een glib­berige saus op te eten met stok­jes. Dat gaat dus niet. Van­daag had­den wij iets soort­gelijks en ik keek om mij heen om te zien hoe de anderen dat deden. Het is sim­pel, je pakt een homp noo­dles en stopt die in je  mond (die dus vlak boven je bord zweeft) en ver­vol­gens bijt je de noo­dles af of je slurpt ze naar bin­nen. Tij­dens het eten in restau­ran­t­jes of food courts is ons al opgevallen dat ze graag de stilte van het eten door­breken met heer­lijke smak gelu­iden. Ik ben nog niet inge­burg­erd, sterker nog, Michiel en ik kon­den het niet eens al zouden we willen. Toch ergens nog iets opgepikt van de opvoeding.
• Het toi­let­ge­bruik is hier meer als in Frankrijk, met van die wc’s die in de grond zit­ten en waar je over­heen staat (mod­erne ver­sie van het Mon­goolse toi­let). Dat is alle­maal logisch en goed, maar als je bij een groot waren­huis oid naar toi­let gaat sta je toch even raar te kijken als de toi­let­ten in zijn geheel geen deuren hebben. Je kon gewoon bij iedereen meek­ijken, niet echt mijn ding. Oh en nog iets, ze spoe­len het wc papier niet door (jakkie bah!)
• Chinezen zijn echt dol op kinderen, als er een baby­wa­gen langskomt veran­deren mensen en als je kinderen wat ouder zijn pakken ze ze zo op om mee te spe­len. Net als alle andere kinderen vind ik ze volledig vert­ed­erend. Mij is echter opgevallen dat de kled­ing van de kleine kids (laten we zeggen tot 4 jaar ofzo) soms anders is. De kids hebben een broek aan met een soort van gat bij het kruis, nor­maal zie je dat niet behalve als je ze bijv. op je nek zet en de kont hangt naar bene­den. Dan komen daar bil­let­jes uitzetten. Ik denk dat het super prak­tisch is, makke­lijk te ver­scho­nen en als een kind moet hoeft het alleen maar op de hurken te gaan zit­ten. Zo heb ik al heel wat baby­bil­let­jes gezien.
• Waar ik in Moskou/ Rus­land en Mon­golië vooral opmerkin­gen maakte over de schoe­nen en kled­ing van vrouwen, het is hier hele­maal anders. Uit­er­aard geldt het niet voor iedereen maar schat­tige kled­ing is hier hele­maal hip. Beert­jes op je hand­schoe­nen, strik­jes in je haar, op je schoe­nen, kit­tens op je rugzak het maakt niet uit als het maar op een kinder­lijke manier schat­tig is wordt het gedra­gen door vrouwen. Ik vond het al moeil­ijk om de leeftijd in te schat­ten, maar op deze manier heb ik het idee dat de helft vavnde bevolk­ing 12–15 jaar oud is.
• Het met­rosys­teem in Bei­jing was ook weer zo heer­lijk goed geor­gan­iseerd. Er werd bij elke halte in het Engels verteld waar we waren en we kon­den de weg dan ook goed vin­den. Er hangen lcd scher­men in de metro en op alle sta­tions, alle lussen/ hand­grepen waren voorzien van reclame en het meest opval­lende: Bij som­mige tra­jecten was er in de metro­tun­nel ook reclame buiten/ op de tun­nel­muur. We weten niet of het gepro­jecteerd werd of dat er een scherm was wat mee­be­woog op de muur maar ik heb nog nooit zoi­ets gezien, hart­stikke hip!
• Als een van de laat­ste acties van­daag ben ik los­ge­gaan in een snoep­winkel. Snoep geeft meestal wel iets van de cul­tuur weg en ik vond het wel span­nend. We kon­den niets lezen en hebben gewoon lukraak din­gen in een tas gegooid. De meeste din­gen die we hebben gekocht, zijn we nu achter. zijn gecon­fijt of gedroogd fruit. Er is eigen­lijk bijna geen chocola oid te vin­den. Het verk­laard wel waarom de kids hier niet zoveel overgewicht hebben en het is super lekker.
• Michiel was opgevallen dat ze een soort van open­bare sport­speel­tu­inen hebben. Van­daag liepen we toe­val­lig langs zo een speel­tuin en daar staan dan (wel sim­pele) uitvo­erin­gen van een groot aan­tal fit­nesstoestellen. Een soort van loop­trainer (de NLse crosstrainer zon­der armen), voor buik­spieroe­fenin­gen, voor arm­spieren etc. Hart­stikke goed en voor iedereen toegankelijk.
• Chinezen zijn dol op tokens, bon­net­jes etc. In som­mige winkels pak je iets wat je wilt kopen, dan krijg je eerst een bon­netje van een medew­erker, dat bon­netje reken je dan af en wordt gestem­peld, met dat gestem­pelde bon­netje ga je dan weer terug naar de medew­erker en kri­jgt je aankoop. Het is natu­urlijk ontzettend cor­rect maar soms gaat het wat ver. Op sta­tion daar­net heeft iemand ons geholpen met de tassen. Het was offi­cieel en we moesten er 10 yuan (ong 1 euro) voor betalen, ver­vol­gens kre­gen we beide een plas­tic plaatje met num­mertje. Niet dat onze tas ergens was gemerkt maar goed, Ver­vol­gens liepen we sowieso met hem mee en 5 minuten later kon­den we het dingetje weer inlev­eren. Hier­bij keek hij ook nog con­trol­erend naar het ding. Eigen­lijk volledig nut­teloos zou je kun­nen zeggen.
• Last but not least, de chinezen die wij hebben ont­moet nemen het niet altijd zo nauw met de waarheid. We waren niet opge­haald omdat de auto op die dag niet mocht rij­den (ver­vol­gens kre­gen we een mail dat een andere medew­erker het was ver­geten door te geven). In de winkelt­jes waar je af kunt din­gen is het nog erger maar daar is het dan ook onderdeel van het spel. Zo wor­den type­num­mers opeens de óor­spronke­lijke’ pri­jzen en doen ze je bijna geloven dat als jij niet koopt ze verhongeren.

Er zijn vast nog tien­tallen andere din­gen die ons zijn opgevallen, maar die even niet naar boven komen. Chinezen zijn een vrien­delijk volk, ze zijn niet bang je aan te raken en willen graag helpen. Ik geloof dat ze ons zo hier en daar ook grap­pig von­den en ons hartelijk hebben uit­gelachen. Ondanks de leuke din­gen is het toch nog niet hele­maal mijn land maar genoten heb ik zeker.