Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


19° 53' N, 102° 8' E
21 May 2010, 6:08

de Lao en olifanten

Voor­dat we Laos ver­laten nog even iets meer over de olifan­ten­tour. Hoe stuur je een olifant en heb je het idee dat het een beetje lukt? Er zijn veel ver­schil­lende commando’s voor de olifan­ten. Ze luis­teren op zich wel naar de commando’s (vooral als je ze daar­bij fysiek wat aans­poort) maar het beste luis­teren ze naar hun eigen mahout.

De commando’s die wij geleerd hebben (fonetisch in het NL geschreven)

Paj: ga/ loop
Saj: links
Kwa: rechts
Soeng: Poot optillen ( om erop te klim­men)
Hauw: Stop
Mep Long: liggen of onder water gaan
Bong bong: drinken
Zoo: Sleep ket­ting dichter­bij
Bonn: Haal iets uit de weg (hoog)
Toi: Achteruit
Ben: Omdraaien

Verder nog even een korte terug­b­lik op Laos en de Lao. We waren aan het begin geshoc­k­eerd toen we uit Viet­nam waren. De Lao zijn zeer relaxte mensen. Ze hebben medeli­j­den met mensen die teveel denken of moeten doen. Over het alge­meen zijn ze ontzettend vrien­delijk en niet zo com­mer­cieel ingesteld. Soms als we ergens kwa­men en wilden eten of iets kopen leek het bijna teveel moeite om voor ons op te staan.  Dit was niet overal zo en als je geholpen wordt dan is de vrien­delijkheid wel zo groot dat ze je goed helpen of dat je lekker eet.

De olifan­ten­trip was wat dat betreft echt anders. De mahouts hebben een zware baan aan de ene kant, maar ook een droom­baan aan de andere kant. Elke ocht­end voor dag en dauw op om de olifan­ten te halen en als er toeris­ten zijn rij­den ze achterop op de olifant, of ernaast. Het is een gezel­lige boel en als de olifan­ten zijn ‘gestald’ om even ergens te eten dan knap­pen de mahouts een uiltje. Ze lopen, klet­sen en lachen veel en ‘s mid­dags om een uur of 4 zijn ze klaar.

Verder is het in heel Laos erg gebruike­lijk om een winkel aan huis te hebben. Dan lig je dus lekker tv te kijken en als er iemand langskomt dan loopje even naar de balie. Alles gaat heel rustig en daar hebben we wel eens aan moeten wen­nen. Zo hebben wij tij­dens de tours de bin­nen­lan­den in en op de brom­mer hele fam­i­lies zien rond­hangen waar­bij er niets werd gedaan. Navraag wees uit dat ze 1 keer per jaar rijst planten en oog­sten en dat is tij­dens de reg­n­tijd en dat ze eigen­lijk de rest van het jaar niets te doen hebben. Dat heeft iets te maken met de instelling denken wij,  jezelf nut­tig maken kan altijd.

De meeste Lao willen zoveel mogelijk geld voor zo weinig mogelijk werk. Of liefst geld voor niets. Laos is een relatief arm en cor­rupt land. De meeste pro­jecten (wegen, bruggen) wor­den door andere lan­den gefi­nan­cieerd. De Lao hebben zelf niet genoeg daad­kracht om dat te doen, helaas.

Wij vertrekken vanavond vanuit het prachtige en rustige Laos naar het momenteel gewel­dadige en poli­tiek insta­biele Thai­land. Eens kijken hoe de Thai verschillen.


19° 53' N, 102° 8' E
18 May 2010, 15:41

Olifantenziek

22. De geparkeerde olifant

De eerste dag van onze olifan­ten­tour. We zijn opge­haald van­mor­gen en naar het park gere­den. In een busje met alle­maal dag­to­eris­ten dus we hebben aangegeven dat we eerst naar de eco lodge wilden (want veel tassen). Daar aangekomen kre­gen we ons huisje toebe­deeld. Een prachtig houten gebouwtje met een veranda, twee bed­den en een enorme bad­kamer. De WC wordt gespoeld met riv­ier­wa­ter en er zijn alleen natu­urlijke mate­ri­alen gebruikt. Het is onzettend luxe en toch ontzettend basic.

In het huisje lagen ook onze uni­for­men te wachten. Als je langer dan 1 dag bli­jft krijg je een soort spijk­er­stof uni­form, niet char­mant, maar je kri­jgt wel elke dag een schone want olifan­ten geven mod­der af. Nadat we in de kleren zijn gespron­gen was het terug met het bootje de riv­ier over naar de olifan­ten. Er is nog een ander stel (Oost­en­rijk­ers die in Sin­ga­pore wonen) die gis­teren een 4-daagse tour zijn begonnen en met wie wij de komende dagen het pro­gramma doen.

Op naar de olifan­ten voor de eerste ‘rit’. Dit keer nog met stoeltje erop maar ik mocht direct op de nek plaat­sne­men ter­wijl de mahoet (dat is de verzorger/ diegene die de olifant rijdt) plaat­snam naast Michiel op het stoeltje op de rug. Wat zijn die beesten hoog zeg! Ongelovelijk en dan had­den we nog niet eens de groot­ste. Je kunt je eigen­lijk ner­gens aan vasthouden en het meest logis­che is om je han­den op zijn hoofd te leggen en je benen achter de oren te laten bun­ge­len. De andere optie isje benen op te trekken en jeknieen op het begin­punt van de oren te leggen.

Na een half uurtje had ik het voorop wel weer even gezien. Het is toch erg span­nend en de tocht door de jun­gle ging soms naar bene­den. Als je niets hebt om je aan vast te houden voelt dat erg onveilig. De trip ging ook direct door water waar­bij de olifan­ten ons terug brachten naar de eco lodge.

Tijd om de train­ing te begin­nen. We kre­gen een blaadje met daarop de meest gebruikte commando’s (links, rechts, ga, stop, liggen, poot geven om erop te klim­men, achteruit,niet doen, omk­eren etc.). Na de uit­spraak te hebben geoe­fend was het wel handig die uit je hoofd te leren en dat hebben we gedaan tij­dens een heer­lijke lunch. Daarna mochten we voor het eerst beide zelf op een olifant. Weer ongeveer het­zelfde rondje maar nu zelf proberen de olifant vooruit te kri­j­gen. De route was bij de dieren bek­end en het bleek niet zo moeil­ijk omdat de mahoet ook hielp.

Aan het­einde van het rondje waren we weer terug bij de eco lodge en gin­gen een aan­tal dag­jes­mensen eerst met de olifan­ten ‘in bad’ in de riv­ier. Geweldig om te zien hoe som­mige olifan­ten je hele­maal nat­spuiten of gewoon op com­mande kopje onder gaan ter­wijl er iemand op zit.

Nu waren wij aan de beurt. Weer op dezelfde olifant, mahoet achterop en het water in. Wel een beetje raar als de olifant onder water gaat. We had­den alle­bei geen olifant die kon sproeien, dus het bleef bij kopje onder gaan. Uit het water liepen we direct door om de olifan­ten de jun­gle in te bren­gen waar ze slapen. Ze wor­den dan vast­ge­maakt met een lange ket­ting aan een boom in een bam­boer­ijk gebied zodat ze de rest van de avond kun­nen eten.

De trip naar de plek duurde ongeveer 1,5 uur en in die tijd moesten we zelf sturen. Het is ongelovelijk hoe zo een grote olifant door zulke nauwe bosjes past. Boven wer­den ze soort van ‘ver­stopt’ tussen bam­boe­bosjes. Een pad waar je als mens al niet dacht doorheen te passen bleek ruim genoeg voor een olifant.

Wij zijn teruggelopen naar het dal (dwars door de jun­gle) en ik ben met de Oost­en­rijk­ers nog even gaan tuben. We wer­den 500 meter de riv­ier op eruit gezet en lieten ons met de stro­ming heer­lijk terug­dri­jven naar de eco lodge. Na het douchen wachtte ons een heer­lijk avond­maal. Het is nu iets voor 9 uus ‘s avonds en we zijn uit­ge­blust. Wat een belevenis­sen allemaal.

We kon­den kiezen of we morgenocht­end mee wilden de olifan­ten ophalen in de jun­gle. Op zich erg leuk maar om half 6 min­i­maal een uur bergop in de jun­gle is voor mij een recept om de rest van de dag te moe te zijn om te geni­eten dus we gaan lekker om half 8 met ze in bad.

Ter­wijl ik dit schrijf voel ik nog de logge beweg­in­gen van deze prachtige en enorme dieren onder me. Is dit wat ze olifan­ten­ziek noe­men (ipv zeeziek)? In ieder geval is het uniek!