Het langste stuk overland zit erop. Gisteren hebben we de bus gepakt van Malakka naar Singapore. Reizen in echte luxe was dat. Een bus met 3 stoelen per rij, type businessclass waar je de ruimte had voor schouders en benen. Terwijl ik nu als een sardientje op een stoel gepropt zit en mijn best moet doen om Michiel niet teveel aan de kant te duwen met mijn armen. Daar wint de bus het van het vliegen… trouwens het heeft ook niet zo’n naar gevoel als je vertrekt (2–0).
De busreis was luxe maar verder niet bijzonder. Het meest geweldige was het verlaten van Maleisïe. Het leek wel een vliegveld. Een roltrap, marmeren vloeren, duidelijk aangegeven richtingen, een snelle stempel en aanwijzingen waar je de bus kon vinden (een busterminal er precies onder). We waren volledig onder de indruk. In Singapore moesten we helaas wel in de rij staan om onze stempel met daarbij behorende toestemming het land in te mogen te krijgen.
Elke keer als Engelstalige mensen in mijn paspoort kijken zeggen ze mijn achternaam hardop, wel grappig want in het Engels betekent ’Wondergem’ natuurlijk iets. Zo ook hier, wat op zijn minst een glimlach opleverde. Voor het eerst zijn we weer in een land waar Engels de voertaal is.
Nadat we Singapore in waren gekomen vertrok de bus halfleeg. We hopen dat de andere passagiers met eigen vervoersmiddelen verder reizen maar helemaal zeker weten doen we dat niet. Wij zaten gelukkig in de bus toen hij vertrok. Het was net donker toen wij voor ons gevoel in de middle of nowhere werden gedropt. Singapore is een georganiseerd land, dat betekende helaas ook dat er niet allemaal tuktuks, taxi’s en dergelijke stonden te wachten om ons ergens heen te brengen (2–1).
Na 20 minuten lopen hebben we zowaar zonder kaart het hostel gevonden en de kamer bleek luxer dan de afgelopen week. Eigenlijk wel grappg, er stond een stapelbed in en een bed ertegenaan geschoven (was immers een tripple kamer). Verder was er niets, behalve een enorm flatscreen tv en wat haakjes op de deur. Goed om te weten wat de prio hier is.
We zijn in de rosse buurt van Singapore terecht gekomen om ons geld te wisselen en nog wat avondeten te nuttigen. Gewoon simpel Chinees al moesten we even flink wennen aan de prijzen. Singapore is duur! Lekker warm gedouched (de douchekop was aan de muur bevestigd in de wc) en naar bed. Voor het eerst sinds een tijdje hebben we weer eens airconditioning gehad en vanmorgen werden we dan ook snotverkouden wakker, maar toch wel lekker om gisteravond onder de dikke dekens te kruipen.
Vanmorgen hebben we Singapore nog verkend. Het begon goed met een zoet ontbijt. In dit deel van Azie zijn ze gek op donuts, zoete broodjes etc. We hebben vanmorgen dus bij een winkeltjeheerlijke broodjes gehaald en op een stoepje bij een parktje veroberd. Er was niet veel tijd en we komen nog terug in Singapore dus hebben we ons op little India gericht. De curry geuren kwamen ons tegemoet, sari’s waren weer normale kleding en eten met je handen (waarbij je je tong ver uitsteeks om te zorgen dat het eten je mond ook bereikt) maakte ons weer gepast onpasselijk.
Ontspannen zijn we naar het vliegveld gegaan toen we ons realiseerden dat het grootste gedelte van de reis er nu echt op zit. We waren al over de helft, maar vliegen betekent dat we de droom om van Moskou tot Singapore overland te reizen daadwerkelijk hebben waargemaakt.
Het inchecken zorgde nog voor een hartverzakking. Helaas zijn onze tassen niet meer de 16 kilo waar we mee vertrokken. We hadden al voorzorgsmaatregelen genomen en onze wandelschoenen aangedaan maar Michiel had 23,8 kilo en ik 19.5. Gelukkig hoefden we niet om te ruimen, waarom weet ik niet maar ik ben blij toe. Betekent dat we op Bali toch ergens nog gewicht moeten verliezen (al is dit makkelijker dan de kilo’s aan mijn lijf… wat moeten we achterlaten/opsturen?)
De piloot roept net om dan we over ongeveer 1,5 uur landen. Voor het eerst sinds 6 maanden weer vertrouwde gezichten en bekende verhalen. Het laatste nieuws van Bali was dat er nog geen slaapplek gevonden was, daarna radiostilte dus ik ben benieuwd waar we vanavond ons hoofd laten rusten. We hebben zelfs nog niet eens nagedacht over hoe we de komende 12 dagen door gaan brengen. Lekker luieren kunnen we niet echt meer, maar de steden hoef ik voorlopig even niet meer te zien. In een stad kun je ongeveer 4 dingen doen…wandelen, gebouwen bekijken, musea bezoeken of winkelen (en met ons overgewicht en budget betekent dat kijken naar andere mensen die winkelen, frustrerend!). Op Bali gaan we als het meezit surfen, duiken en actieve dingen doen! Dat is het vliegen wel weer even waard (ook al vanwege de wagentjes voor de tassen!)(2–2)!
