Gisternamiddag zijn we met onze reisgenootjes teruggekomen in Hanoi. De twee Australische meisjes gingen naar hun eigen hotel en het Israelische stel kwam met ons en het andere NLse stel mee. Kamers genoeg en na aankomst zijn we eerst lekker neergestreken op ons dakterras voor een heerlijk biertje. Het is grappig, je ontmoet mensen en trekt er een paar dagen erg intensief mee op en dat creeert direct een band. Niet een band die nooit meer breekt, maar wij hebben samen de Ha Long Bay gezien.
Nadat iedereen was opgefrost zijn we opz oek gegaan naar iets ‘authentieks’ te eten. Het werd een klein straatstalletje waar een andere Vietnamese gast voor ons bestelde. Dat gaat dan in de trant van ‘doe maar 2 kipgerechten, 2 rundvleesgerechten, 1 varkengerecht, groente en rijst. De meeste vietnamesen lijken in Hanoi op straat te eten, zo voelt het iig wel. Dit zijn geen restaurantjes maar mini klein plastic krukjes (als je mazzel hebt een stoel) en kleine plastic tafeltjes, dit alles in kinderformaat. Het eten kwam en de tafel was overladen. Zo lekker hadden we nog niet gegeten in Vietnam. Niet scherp, heerlijk gekruid en zo gevarieerd. Smullen dus. De rest van de avodn is doorgebracht op het dakterras om nog na te genieten.
Vanmorgen ging de wekker. We hadden een bus richting Ninh Binh geboekt. Een dorpje twee uur rijden vanuit Hanoi naar het zuiden wat een prachtige omgeving heeft. We hadden 5 dollar pp betaald, hier een behoorlijk bedrag zodat we met een tourbus zouden gaan, de Israeli’s gingen ook mee. Vervolgens komt er een jongen die ons ‘ophaalt’ en zegt dat we op de taxi moeten stappen , dat we naar het busstation gaan en dat daar kaartjes voor de bus worden gekocht. Niet wat we hadden afgesproken, die kaartjes kosten namelijk nog geen 2 euro pp.
Onze reisgenote Nohar heeft zoals we zeggen haar op haar tanden en zei duidelijk, nee, of we gaan met de tour bus of we halen ons geld terug. We zijnt eruggelopen naar het hotel en hebben aangegeven dat dit niet de overeenkomst was. De manager van het tourbusbedrijf kwam later om ons te helpen, maar we waren dat bedrijf natuurlijk al zat. De jongens die ons op een taxi hadden willen zetten hadden gewoon de tour te vol geboekt en dachten ons op een bus te kunnen zetten en de rest van eht geld in eigen zak te steken. Alles tourbussen waren tegen die tijd de stad al uit. Uitiendelijk hebben we ons geld terug gevraagd en gekregen. De heren uit ons hotel waren zo vriendelijk ons te helpen met het regelen van een betrouwbare taxi naar het busstation waar we voor 45000 dong pp (nog geen 2 euro) zelf kaartjes kochten.
Busstations zijn niet vergelijkbaar, er zijn geen bussen met nummers oid. De bestemmingen staan er wel op aangegeven maar welke je dan moet hebben. Op het moment dat we naar buiten liepen werden we omringt door mensen die ons in hun bus wilden krijgen, na een halve ronde over het terrein hebben we zelf een vrouw aangeschoten en haar man heeft ons geholpen. De bus was prima en binnen 2 uur waren we in Ninh Binh.
In de bus zat nog een Engelsman die hier tijdelijk woont met vietnamese vriendin ook op weg naar Ninh Binh. We zijn nu dus weer met 6 man en hebben zelfs een tolk 
.
De rest van de dag hebben we lekker gegeten en we zijn nu net terug van een trip naar een soort van Nationaal natuurreservaat waar we 2 uur zijn rondgeroeid. Die vrouwen die roeien hebben het zwaar! Het was een toeristische trekpleister, maar met name voor de Vietnamesen zelf. Terwijl we voeren zijn we wel 100 keer gefotografeerd. De tocht voer langs hoge bergen en door verschillende grotten, het was ontettend mooi en heerlijk ontspannen. Aan het einde hebben we nog een paar keer een roeiwedstrijdje gehouden met andere bootjes en… Nohar en ik hebben staand op de boot een ‘serenade’ gebracht wat de Vietnamesen helemaal het einde vonden. Een heerlijke aankomstdag in Ninh Binh en het vooruitzicht van avondeten maakt me zo blij!
