Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Bijna twee maan­den gele­den heb ik een hele mid­dag besteed aan het aan­vra­gen van de ver­schil­lende visa die we moeten hebben om het buiten­land in te komen (voor trouwe lez­ers, 7 decem­ber: ‘visums aan­vra­gen’). Het fenomeen plan je werel­dreis vanaf de bank/ achter je lap­top bleek weer eens won­der­lijk effectief.

Zo kon­den wij de gehele tijd vol­gen welke reizen onze paspoorten maak­ten en waneer ze de ambas­sades zouden ver­laten door sim­pel­weg in te loggen op een web­site. Vorige week kwam dan het bli­jde nieuws… onze paspoorten waren terug op weg naar huis. Zij reizen deze dagen meer dan wij, maar we hebben geduld. Toen we de visums bestelden hebben we het adres van mijn schoon­moeder opgegeven omdat we niet wis­ten waar we zouden wonen. We hebben maandag direct gebeld of er iets aangekomen was, maar slecht nieuws. ‘Aangetek­ende post raak je niet kwijt’ hoor ik wel eens mensen zeggen, maar in mijn ervar­ing is niets min­der waar. Dins­da­gavond was er nog niets bin­nen en dus hebben we maar een email ges­tu­urd.  Gis­teren een tele­foon­tje,  de paspoorten bleken naar het oude adres ges­tu­urd te zijn en zijn teruggekomen omdat daar nie­mand meer woont. Waar kon­den ze de paspoorten nu heen sturen, adres doorgegeven en zodoende kwam er vnadaag een sto­ere man van de TNT om mijn handteken­ing vra­gen. Envelop open, paspoorten eruit en plaat­jes kijken (bijgevoegde brief waarop stond dat ik direct moest nakijken of er fouten waren niet negerend). Stress.… want we hebben andere trein­data geboekt voor de reis tussen Irkutsk (Rus­land) en Ulaan Baatar (Mon­golie). We komen op 10 jan­u­ari in Ulaan­Baatar aan, en ons visum reikt maar tot de 9e voor Rus­land.  Na een tele­foon­tje met de visum­di­enst (goh, doen ze daar nou moeil­ijk over in Rus­land, als je er als toerist ille­gaal verbli­jft…) maakte ik me echt zor­gen. Als echte couch­surfer heb ik de organ­isatie gezocht waar­bij we de treintick­ets hebben geboekt om erachter te komen dat ik niet naar Groot Brit­tanie hoef te mailen of bellen maar dat ik een gesprek aan kan gaan via Skype. Even kijken of die treintick­ets nog verzet kon­den wor­den. Wat bleek, alle paniek voor enits, . Je we kwa­men op 10 jan­u­ari aan in Ulaan­Baatar,  maar we namen de langzame trein, die vertrekt op 8 jan­u­ari en ergens na mid­der­nacht gaan we over de grens met Mon­golie. Gerust­gesteld en nog steeds een beetje ver­baasd over de tech­niek kon ik weer terugza­kken in de bank… to Rus­sia with love, maar dan moeten we er ook wel weer wegkunnen.