Goed, jullie hebben het allemaal kunnen lezen, voor twee nachten slapen we in een Ger en het is een hele belevenis. Er staan al wat foto’s op de site, maar hier komt nu het hele verhaal.
Nadat we gistermiddag bij onze gastheer in de bibliotheek zijn langsgegaan nadat we nog wat meer door UlaanBaatar zijn rondgelopen hebben onze gastkinderen ons naar ons tijdelijke ‘huis’ begeleid. Michiel heeft al geschreven over hoe ‘plezant’deze reis was. Grrr… Gelukkig keek ik blijkbaar zo moeilijk dat mij op een gegeven moment werd aangeboden dat ik de grote rugzak op de wilkast mocht leggen. Kleine rugzak erbij… maar daarna kwamen er nog ongeveer 30 mensen bij en kon ik de rugzakken niet meer zien. Ik kreeg het helemaal benauwd maar de man die vlakbij d tas zat verzekerde mij met vriendelijke knikjes dat hij op de tassen lette. Toen er naast hem een plek vrijkwam werd ik gegrepen, door de massa heeen gescheurd en zorgde hij ervoor dat ik kon zitten. Ik wilde hem bedanken dus heb mijn pepermuntjes met hem gedeeld.
Bij de bushalte zagen we de kinderen ergens langglippen en moesten proberen met alle tassen er weer uit. Phoe, gedoe… maar daar waren we dan. Mijn eerste idee was dat we in een soort van sloppenwijk terecht waren gekomen. Niet dat wat ik me had voorgesteld. Onze giechelende gidsjes leiden ons naar boven. We zagen afval op de grond, en overhal houten schuttingen waar opeens een nummer ophing. of ze hier dan ook post bezorgen? Ik begreep dat het grootste gedeelte van Mongolië niet in eigendom is. Volgens mij is het dus zo simpel om een stuk leeg land op te zoeken, je nGer er neer te zetten en er een hek om te bouwen, en dan is dat jouw land.
De kids openden een voor mij onzichtbare deur en … tadaaa… daar waren we. Het schemerde en ik kon het niet goed zien, ik zag een houten huisje, met daarachter een Ger. Het leek zo klein maar eenmaal binnen was de warmte zo verwelkomend en fijn. Er staat zelfs een computer en er is electriciteit. Alle Gers in de omgeving blijken op een bepaald punt energie te krijgen. Water wordt elke dag of elke 2 dagen gehaald bij een door het Rode Kruis geplaatste pomp/ verzamelpunt. Dit water wordt dan ge3bruikt, drinkwater gaat nog een keer door een filter en er staat constant water naast het vuur/ de kachel om verwarmd te worden.
Als je binnenkomt is er een soort van ‘bak’ waar je in staat, een Mongoolse versie van onze mat waar je direct je schoenen op uittrekt. Verder vinden ze hygiene in deze familie erg belangirjk, dus je moet ook je handen 3 keer wassen. Hiervoor hebben ze een plastic bak met water erin, onderaan zit een soort ‘stop’. Als je de stop omhoog duwt (de waterbak in) komt er water uit en kun je je handen wassen. Het water wordt beneden opgevangen in een gietijzeren bak met onderin een roostertje. Onder die gietijzeren bak staat achter een deurtje een emmer waarin het water wordt opgevangen. Dat water gaat dan later weer in de beerput.
De was machtine krijgt water toegevoegd en werkt op stroom, het droog gedeelte werkt en het water wat vrijkomt wordt opgevangn in een grote bak.
Er zijn twee tafeltjes, een tafeltje is denk ik 80 cm hoog en daar zijn krukjes bij van 40–50 cm hoog. Daarnaast is er nog een klein tafeltje, deze is 40 cm hoog en daar kunnen twee grote snijplanken op, dit wordt gebruikt in de keuken. De tafeltjes worden makkelijk verplaatst en dienen voor huiswerk maken, eten, spelletjes en koken.
Traditioneel is een Ger in twee gedeeltes opgedeelt, omdat zij zo vaak gasten krijgen is de traditionele indeling niet aangehouden en kunnen we ook bij elkaar slapen. Anders had ik aan de ‘keuken’ kant moeten slapen en Michiel aan de jaag/ paardij kant. Als het tijd is om te gaan slapen dan worden de tafels aan de kant gezet en wordt het bed klaar gemaakt. Overdag is dit een grote bundle met een paar dikke vilten dekens/matrassen eronder. ‘s Nachts slaapt de hele familie samen in een groot bed. Voor ons wordt er dan een laken opgehangen zodat we iets meer privacy hebben (who are they kidding). Dat is ontzettend lief, want het geeft wel een gevoel van privé zijn.
Over privé gesproken. Één van de meest persoonlijke dingen is toch wel het toiletbezoek. Michiel heeft al een foto opd e site gezet waar je mij ziet tussen de beerput en het wc huisje. Houdt even in gedachten dat het hier nog steeds vriest en dat er gelukkig geen sprake is van stank. De wc is en gammel huisje waar je met moeite het deurtje dicht kan krijgen. Ik zou graag willen dat ik een man was, maar ik ben blij dat ik vroeger tijdens het buitenspelen zo vaak ‘tussen de bosjes’ ben gegaan, het fenomeen is gelukkig niet helemaal nieuw. Dus daar zit je dan, –15 graden, donker met een lampje op je hoofd en niet naar beneden kijken want daar hebben zich stalagnieten van uitwerpselen. De stoom komt van je huid af vanwege het temperatuursverschil en je moet nog steeds richten. Ik waarschuw alvast voor de foto’s. Dit is wel echt diehard op reis vind ik…
Nog even terug naar de Ger, het koken gebeurt allemaal binnen. De kachel is het middelpunt van de Ger en er is een schoorsteen zodat je binnen niets ruikt van wat er gestookt wordt (gedroogd koeienpoep). kolen zijn duur dus gebruiken ze dat wat het snelst voorhanden is en je ruikt er niets van. Alelen ligt er dus midden in je huis een stapel poep te drogen. Op de kachel staat een enorme Wok, of schaal, afhankelijk van wat er wordt gemaakt. Verder heeft Seyumba (moeder) een tweepits electriswch kookstel (ik heb het haar nog niet zien gebruiken) en het oventje waar Michiel ook al over schreef. Hierin wordt elke nacht het brood gebakken.Er is een klein kastje met spullen voor de keuken. Op dit moment wordt er deeg gemaakt, uitgerrold en gevuld met een soort vleesvulling. Het wordt dichtgevouwen en gefrituurd in de wok bovenop de kachel. Hmm… het ruikt lekker!
Op de vloer ligt trouwens gewoon vinyl bovenop tapijt, om even andere beelden te verdrijven, gewoon praktisch, het wordt elke dag helemaal schoongemaakt. Tegen de muren hangt langs de hele zijkant een prachtig soort van bloemetjes gordijn, ik dat dit ook de kou buitenhoudt.
Hoe gaat het eigenlijk met ons? Ik vind het gezin geweldig maar merk dat ik moe ben (heb al een week niet meer goed geslapen, mede schuld hieraan is wodka) en dat we het missen dat we niet een ruimte hebben om ons in terug te trekken. Morgenavond slapen we in het hostel, een heerlijke kamer met een tweepersoons bed, met zijn tweeën. Vandaag kwam er een mail met ongeveer 10 dingen die we moesten regelen in Nederland (bezwaar maken emailen, brieven sturen, betalen etc.)
Oeh, het eten wordt geserveerd, fried dumplings… lekker, ik ga nog evne genieten, want het leven in een Ger is anders, maar het is gezellig, rustiek en vooral erg lekker.
. We hadden onze laptop mee met daarop series en hebben ons relatief geod vermaakt. De bus vertrok om 7 uur en om half 8 ging al het lchct uit, een boekje lezen zat er dus helaas niet in.
