We zijn nu alweer bijna een week in China en dat het een ander volk is valt wel op. Hieronder een paar opvallendheden (voor ons dan) over Chinezen en Beijing.
- Ik dacht dat Chinezen allemaal erg klein waren, maar hoewel de gemiddelde lengte misschien niet hoog is zijn ze toch nog steeds langer dan mij.
- De tafelmanieren van Chinezen zijn anders. Chinezen kunnen zonder meer beter met stokjes overweg dan ik ooit zal leren (al ging het best goed), maar stel je eens voor een bak noodles of spaghetti met een glibberige saus op te eten met stokjes. Dat gaat dus niet. Vandaag hadden wij iets soortgelijks en ik keek om mij heen om te zien hoe de anderen dat deden. Het is simpel, je pakt een homp noodles en stopt die in je mond (die dus vlak boven je bord zweeft) en vervolgens bijt je de noodles af of je slurpt ze naar binnen. Tijdens het eten in restaurantjes of food courts is ons al opgevallen dat ze graag de stilte van het eten doorbreken met heerlijke smak geluiden. Ik ben nog niet ingeburgerd, sterker nog, Michiel en ik konden het niet eens al zouden we willen. Toch ergens nog iets opgepikt van de opvoeding.
- Het toiletgebruik is hier meer als in Frankrijk, met van die wc’s die in de grond zitten en waar je overheen staat (moderne versie van het Mongoolse toilet). Dat is allemaal logisch en goed, maar als je bij een groot warenhuis oid naar toilet gaat sta je toch even raar te kijken als de toiletten in zijn geheel geen deuren hebben. Je kon gewoon bij iedereen meekijken, niet echt mijn ding. Oh en nog iets, ze spoelen het wc papier niet door (jakkie bah!)
- Chinezen zijn echt dol op kinderen, als er een babywagen langskomt veranderen mensen en als je kinderen wat ouder zijn pakken ze ze zo op om mee te spelen. Net als alle andere kinderen vind ik ze volledig vertederend. Mij is echter opgevallen dat de kleding van de kleine kids (laten we zeggen tot 4 jaar ofzo) soms anders is. De kids hebben een broek aan met een soort van gat bij het kruis, normaal zie je dat niet behalve als je ze bijv. op je nek zet en de kont hangt naar beneden. Dan komen daar billetjes uitzetten. Ik denk dat het super praktisch is, makkelijk te verschonen en als een kind moet hoeft het alleen maar op de hurken te gaan zitten. Zo heb ik al heel wat babybilletjes gezien.
- Waar ik in Moskou/ Rusland en Mongolië vooral opmerkingen maakte over de schoenen en kleding van vrouwen, het is hier helemaal anders. Uiteraard geldt het niet voor iedereen maar schattige kleding is hier helemaal hip. Beertjes op je handschoenen, strikjes in je haar, op je schoenen, kittens op je rugzak het maakt niet uit als het maar op een kinderlijke manier schattig is wordt het gedragen door vrouwen. Ik vond het al moeilijk om de leeftijd in te schatten, maar op deze manier heb ik het idee dat de helft vavnde bevolking 12–15 jaar oud is.
- Het metrosysteem in Beijing was ook weer zo heerlijk goed georganiseerd. Er werd bij elke halte in het Engels verteld waar we waren en we konden de weg dan ook goed vinden. Er hangen lcd schermen in de metro en op alle stations, alle lussen/ handgrepen waren voorzien van reclame en het meest opvallende: Bij sommige trajecten was er in de metrotunnel ook reclame buiten/ op de tunnelmuur. We weten niet of het geprojecteerd werd of dat er een scherm was wat meebewoog op de muur maar ik heb nog nooit zoiets gezien, hartstikke hip!
- Als een van de laatste acties vandaag ben ik losgegaan in een snoepwinkel. Snoep geeft meestal wel iets van de cultuur weg en ik vond het wel spannend. We konden niets lezen en hebben gewoon lukraak dingen in een tas gegooid. De meeste dingen die we hebben gekocht, zijn we nu achter. zijn geconfijt of gedroogd fruit. Er is eigenlijk bijna geen chocola oid te vinden. Het verklaard wel waarom de kids hier niet zoveel overgewicht hebben en het is super lekker.
- Michiel was opgevallen dat ze een soort van openbare sportspeeltuinen hebben. Vandaag liepen we toevallig langs zo een speeltuin en daar staan dan (wel simpele) uitvoeringen van een groot aantal fitnesstoestellen. Een soort van looptrainer (de NLse crosstrainer zonder armen), voor buikspieroefeningen, voor armspieren etc. Hartstikke goed en voor iedereen toegankelijk.
- Chinezen zijn dol op tokens, bonnetjes etc. In sommige winkels pak je iets wat je wilt kopen, dan krijg je eerst een bonnetje van een medewerker, dat bonnetje reken je dan af en wordt gestempeld, met dat gestempelde bonnetje ga je dan weer terug naar de medewerker en krijgt je aankoop. Het is natuurlijk ontzettend correct maar soms gaat het wat ver. Op station daarnet heeft iemand ons geholpen met de tassen. Het was officieel en we moesten er 10 yuan (ong 1 euro) voor betalen, vervolgens kregen we beide een plastic plaatje met nummertje. Niet dat onze tas ergens was gemerkt maar goed, Vervolgens liepen we sowieso met hem mee en 5 minuten later konden we het dingetje weer inleveren. Hierbij keek hij ook nog controlerend naar het ding. Eigenlijk volledig nutteloos zou je kunnen zeggen.
- Last but not least, de chinezen die wij hebben ontmoet nemen het niet altijd zo nauw met de waarheid. We waren niet opgehaald omdat de auto op die dag niet mocht rijden (vervolgens kregen we een mail dat een andere medewerker het was vergeten door te geven). In de winkeltjes waar je af kunt dingen is het nog erger maar daar is het dan ook onderdeel van het spel. Zo worden typenummers opeens de óorspronkelijke’ prijzen en doen ze je bijna geloven dat als jij niet koopt ze verhongeren.
Er zijn vast nog tientallen andere dingen die ons zijn opgevallen, maar die even niet naar boven komen. Chinezen zijn een vriendelijk volk, ze zijn niet bang je aan te raken en willen graag helpen. Ik geloof dat ze ons zo hier en daar ook grappig vonden en ons hartelijk hebben uitgelachen. Ondanks de leuke dingen is het toch nog niet helemaal mijn land maar genoten heb ik zeker.
