|
|
10° 6' N, 99° 50' E
29 August 2010, 13:07
Aan alle goede dingen komt een einde. Dat in tegenstelling tot ellende, waar soms maar geen eind aan lijkt te komen. Maar het was een mooie tijd hier op Koh Tao en dus moest het moment van afscheid een keer komen. Eergisteren hebben we voor het laatst gewerkt en gisteren is een groot deel van onze spullen al gewassen en ingepakt. Vandaag reste dus eigenlijk alleen nog een rondje gedag zeggen.
Een hele wilde dag hebben we er eigenlijk niet meer van gemaakt. We hadden weinig inspiratie. Hadden we gisterochtend nog wat haast om op tijd bij het postkantoor te zijn (onze studieboeken wilden graag al naar huis), vanochtend wachtte er niemand op ons. Dus: laatste ontbijtje, laatste douche, laatste kopje koffie, laatste vijf minuten op het bankje voor het huis, laatste toiletbezoekje, laatste keer bezemen enzovoorts. Het verbaasde me overigens nog hoeveel rotzooi we in drie maanden tijd toch in dat kleine huisje hebben weten te slepen. Maar het is nu allemaal weer weg.
Sommige spulletjes hadden we niet meer nodig, maar waren nog te goed om weggegooid te worden (waaronder een prachtige waterkoker). Die hebben we apart gehouden en ‘doorgeschoven’ naar vrienden die nog op het eiland blijven (al zijn ze er nu allemaal even niet). Toen nog een afscheidspakje voor Ed gemaakt. Een grote fles Tiger bier met twee ansichtkaarten (en een losse Chang kroonkurk en Schweppes bliklipje). Het zijn misschien valse sentimenten, maar het leek ons toch een goede manier om de gezellige drankjes bij zonsondergang aan het eind van een dag in het water te gedenken.
Vanmiddag hebben we nog een laatste rondje Sairee gemaakt. Even wat winkeltjes bekeken, over het strand gelopen en ‘beach front’ geluncht. Daarna gunden we onszelf nog een massage. Het immers maar een keer de laatste dag op Koh Tao. Allebei een heerlijke oliemassgage Thai stijl. Heel ontspannend en de eerste Thaise massage voor Judica.
En dan de scooter: die moest natuurlijk ook weer terug. Maar niet voordat alle bagage het huis uit versleept was. Ik heb het ritje van het huis naar het dorp dus een paar keer op en neer gereden. Een goede manier om niet teveel acht op het ‘laatste ritje op Koh Tao’ te slaan. De motorfiets had nog een paar krasjes opgelopen, dus we moesten dokken. Gelukkig niet idioot veel, maar gezien de afmeting van de krasjes toch nog altijd veel. Ach, een bekend probleem hier op Koh Tao.
Nu zitten we voor de laatste keer bij Pranee’s Kitchen, te wachten totdat onze zondige Summer Burgers ons komen begroeten. Vier minuten geleden is de eerste avondfilm, dit keer ‘Fun with Dick and Jane’ (?) begonnen. Tot pak ‘m beet half 9 blijven we hier wat rondhangen, daarna gaan we de boot op. Die vertrekt dan om 9 uur voor een 8 uur durende vaart naar Suratthani, Zuid-Thailand. Dan met een minivan de grens met Maleisië over op zoek naar nieuw avontuur in Penang. Eerlijk gezegd zijn mijn reisvaardigheden na 3 maanden rust en gemak wel wat roestig geworden, dus helemaal gerust ben ik er nog niet op. Maar dat komt snel genoeg weer goed…
michieldewit |
Tags: Koh Tao, Thailand, Vertrek
Posted in Koh Tao, Thailand |
2 Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
27 August 2010, 9:16
We zitten weer in de duikshop, de zon brandt en we zijn moe. De laatste twee duiken net gehad. Met één fundiver en onze eigen boot vertrokken we vanmorgen. Op naar Chumphon. In het water bleek dat er geweldig zich was, honderden en duizenden vissen, prachtig om het te kunnen zien. Enorme baarsen die net zo groot zijn als ikzelf en trevelli’s die zo groot zijn dat het bijna haaien lijken. Een goed begin.
De tweede duik was bij White Rock. We hadden verwacht dat er slecht zicht was maar werden verrast toen we het water insprongen. Naar beneden en op zoek naar roggen, onze klant had deze nog niet gezien. Na de zoveelste triggerfish had ik er niet meer zoveel schrik van. Prachtige Angelfishes en hier en daar een rog. Een stukje verder zwemmen en daar lag tegen een rots aan een enorme enorme schildpad. Zijn schild pas ongeveer 0.8 tot 1 meter in doorsnee. We waren de enige duikers in de buurt en hebben lekker zelf kunnen genieten. Super gaaf!
We zweommen even een blokje om wegens triggerfish en kwamen weer bij dezelfde rots. Er waren adnere duikers die we hebben verteld waar de schildpad was. Net toen zij gingen kijken zwom hij weg en hebben we de schildpad dus ook nog in actie gezien.
Later in de duik was er nog een jonge vleermuisvis. Die zijn ontzettend nieuwsgierig en kwamen ongeveer tegen mijn masker aanzwemmen. Het voelde echt een beetje als een soort afscheid en het was dan ook een van de mooiste duiken op dit eiland.
Straks krijgen we uitbetaald voor de afgelopen weken en gaan we uitgebreid lunchen. Onze klant van vandaag heeft nog een 12 euro fooi achtergelaten wat hier een klein vermogen is. Hij had ook erg genoten en wilde onze reis verder nog sponsoren.
Wat een ochtend.… Vanavond gaan we vieren dat we morgen niet werken en durf ik langzaam weer aan de alcohol bij de poolparty. Helaas is er niemand die wij kennen om met ons mee te feesten maar het wordt vast een succes.
juutsel |
Tags: batfish, Duiken, Koh Tao, laatste duik, schildpad, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
No Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
22 August 2010, 11:33
De ventilator blaast me wat koelte toe. Het baat weinig. Mijn hoofd is heet van woede, frustratie en angst. Achter de tralies ligt een ‘felang’ op één wit oor zacht te ronken. We wachten op de politie. Aan het bureau zit een Thaise man wiens officiële functie me volledig ontgaat. Naast me zit de echtgenote van de Thai die een half uurtje eerder nog lag te kermen op het hete asfalt.
Ik heb al geprobeerd de situatie uit te leggen. De lijntekening, achterop een of andere notitie in onleesbaar handschrift, is daarvan getuige. Het geeft de hoofdstraat weer met daaraan de zijstraat waarvan wij op onze scooter kwamen aangereden. Voor de zekerheid en om te laten zien dat ik me van alle verkeersregels bewust was, staan op de tekening ook een stopbord voor de zijstraat en een snelheidslimiet voor de hoofdweg gekrabbeld. Ik moet heftig aandringen om in Engels aangesproken te worden. “Speak English, I don’t speak Thai. Speaking Thai is impolite!”
Al een aantal keer heb ik aangegeven dat ik best wat geld wil geven zodat haar echtgenoot zijn medische kosten kan betalen, maar dat ik zeker niet van plan ben om schuld te aanvaarden of te beloven een idiote doktersrekening voor mijn rekening te nemen. Ik leg nog maar eens uit dat wij netjes stil stonden, maar dat meneer veel te hard reed en daardoor niet tijdig kon remmen. Bovendien verdenk ik hem ervan wat gedronken te hebben. Dat alles wordt verstaan, maar niet beantwoord.
Het geld dat ik aangeboden heb is te weinig, wordt me steeds verteld. Ik moet wachten op de politie en de hele doktersrekening betalen, wat die ook moge bedragen. Als ik vraag of ik buiten mag wachten wordt me dat bruut geweigerd. Mevrouw en de onduidelijke man achter het bureau spannen samen in hun poging mij dat duidelijk te maken. Ik kijk nog eens naar de ongelukkige tourist achter de tralies en dring niet verder aan.
Dan bedenk ik me dat ik misschien wat hulp zou kunnen gebruiken. Direct na de aanrijding had ik de sleutels van de scooter al aan Judica gegeven en haar gevraagd naar huis te gaan. Beter om het alleen te regelen. Je weet het met die Thai nooit. De telefoon zit nog in Judica’s tas en die staat inmiddels thuis. Ik besluit het erop te wagen en de pafferige bureau-Thai om een belletje te vragen. Uit mijn portemonnee pak ik het kaartje van de duikschool en ik vraag of ik het nummer dat erop staat mag bellen.
Het visitekaartje wordt uit mijn hand genomen en bestudeerd. De Thai en mevrouw overleggen en ik hoor ze de naam van de Thaise eigenaar van de duikschool noemen. Misschien een bekende van ze? Ik weet dat hij in aanzien staat, maar of dat me helpt? Het telefoontje hoef ik niet meer te plegen. Mevrouw draait als een blad aan de boom om in de wind en begint over geld. Op mijn bod van 50 euro ontving ik nu ineens een tegenbod: 75 euro, dat zou moeten volstaan. Ik besluit eieren voor mijn geld te kiezen en niet meer over geld te zeuren. Uit mijn zorgvuldig verborgen gehouden portefeuille haal ik het geld. Iedereen kijkt opeens weer vriendelijk en nu de zaken gedaan zijn wordt er gegroet. Mevrouw biedt me een ritje naar huis aan en ik besluit maar een stukje mee te rijden, gewoon om goede wil te tonen.
De laatste kilometer loop ik naar huis. Ik weet dat Judica op me wacht en waarschijnlijk ongerust is. Alles ging zo snel dat ik geen tijd had gehad te zien of ze zich bezeerd had. Alles leek okee, maar toch… Eenmaal thuis blijkt alles in orde. Judica was natuurlijk bezorgd, geen idee hebbend wat er te gebeuren stond. Wonder boven wonder blijkt onze scooter bepaald niet de schade te hebben geleden die meneer wel te incasseren had gekregen. Zonder krassen staat hij op z’n vertrouwde plek onder de boom.
Ik vertel Judica dat alles met een sisser is afgelopen. Meneer had een paar nare schrammen op z’n linkervoet opgelopen, maar de voet zelf was verder niet gebroken, hooguit wat gekneusd. Een vliegensvlugge röntgenfoto had dat terwijl ik op het bureau zat uitgewezen en mevrouw was niet te onvriendelijk om me dat weetje te onthouden. Wiens schuld het nu precies was blijft onduidelijk. Wij stonden netjes te wachten om de kruising op te draaien, maar moesten dat door de steilte van de zijweg wel al op de kruising doen. Meneer reed veel te hard. Hij lijdt nu de pijn en wij zijn een dagbudget armer. Zand erover en niet meer over praten.
michieldewit |
Tags: Aanrijding, Koh Tao, Politie, Scooter, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
1 Comment »
10° 6' N, 99° 50' E
21 August 2010, 5:24
Na het berichtje van gisteren kwam de boot op tijd terug. Toen iedereen zijn spullen aan het uitwassen was hoorde ik geluiden dat de gasten ook mee zouden komen naar de DJL poolparty. Hartstikke gezellig want ze hadden net het praktijkgedeelte afgerond (ofwel alleen nog een theorietoets te maken) en dan zijn ze ook klaar. Sowieso hebben we op dit moment als gasten verschillende stelletjes maar samen een gezellige groep jongelui (18–35) die het onderling ook goed met elkaar kunnen vinden. The more the merrier.
Nadat we ons hebben omgekleed en weer droge spullen voor later hebben ingepakt op naar DJL. We waren de eersten en het was ontzettend druk. De rest kwam langzaam binnendruppelen en we zijn in de rij gaan staan voor de BBQ. Door de drukte was er niet genoeg salade, niet genoeg mais en uiteindelijk niet genoeg aardappelen. Het mocht de pret niet drukken. Ik heb met de snorkel test in het vooruitzicht geprobeerd zoveel mogelijk te eten zodat er nog een beetje een bodem is voor al het alcohol.
Tim, de eigenaar van DJL, vond het geen enkel probleem als ik mijn snorkel test daar deed. Sterker nog, ik zou de bucket met alcohol gratis krijgen  Omdat we met zo een grote groep zijn gekomen kregen we ook nog gratis shotjes, hartstikke leuk en de sfeer zat er dan al goed in. Na het eten moest ik er dan aan geloven. Liever vroeger dan later anders lig je ‘s nachts in bed zo te tollen.
Marielle en Ed hebben de emmer voorbereid en ik mocht uiteraard niet zien wat erin ging. Ze glimlachten nogal sadistisch en langzaam begon ik toch ook nerveus te worden. Nog even aan de gasten uitgelegd wat nu eigenlijk het hele idee van de snorkel test is en toen was het tijd. Op een stoel gezet en een kleine korte speech van Ed. Daarna het masker op en snorkel in. Even heel diep ademhalen en… daarna vooral veel slikken.
Ik had niet verwacht dat er zoveel druk op zou komen te staan. Mijn wangen stonden direct helemaal bol en de snorkel paste niet perfect dus het drankje kwam er aan alle kanten uitzetten. Tim trok het masker van boven nog even naar beneden met de boodschap adem even, helaas drukte hij hiermee mijn neus volledig dicht en werd dat geheel onmogelijk gemaakt. Uiteindelijk heb ik wel nog een keer valsgespeeld door mijn vinger eronder te schuiven maar de zeer volle bucket was al bijna weg.
Gejuich alom en daarna direct met Marielle het zwembad in, het blijft een ‘poolparty’. De dames lieten nog op zich wachten maar de heren sprongen me direct achterna. De rest van de avond wordt steeds vager voor me. Ergens begon het nog een keer keihard te gieten, al maakt dat niet zo uit in een zwembad. Het was ontzettend gezellig en de uitdaging om op de banaan te gaan zitten werd ook weer aangenomen. Het blijft moeilijk maar we hebben een paar winnaars  De snorkel test was rond half negen en om 11 uur heeft mijn lieve lieve vriend me meegenomen naar huis. Tussendoor nog wat dingen gedaan die ik niet publiekelijk op de website ga zetten. Alles gepast in gezelschap, er zijn geen kleren uitgegaan… maar de snorkel test moet me niet nog jaren achtervolgen. Michiel, de engel heeft me door de stromende regen naar huis gereden terwijl ik niet veel meer kon doen dan me vasthouden. Thuis nog ‘das Klo geküsst’, tanden gepoetst, water gedronken en in bed gerold.
Vanacht om 4 uur werd ik notabene wakker en kon niet meer slapen. Buiten was er nog een Castle party gaande ofwel de bas beats drongen nog door de nacht. Tot half 7 wakker gelegen en dan maar een ontbijtje gemaakt. Mijn arme darmen kunnen wel wat vast voedsel gebruiken. Lekker weer in bed gekropen en tot een kwartiertje terug lag ik op een oor.
Nog wat gedachten… ik ben blij dat ik geen last meer krijg van mijn darmen met elk beetje alcohol maar ik hoef de komende tijd geen drank meer te zien! Niet misselijk en geen hoofdpijn dus de kater valt mee, het leven is toch echt beter als je nuchter bent. Oh… en het hebben van iemand die je redt in genante situaties en je mee naar huis neemt en om je lacht is echt geweldig. I really appreciate it!
juutsel |
Tags: duikmeester, Koh Tao, pool party, snorkel test, Thailand
Posted in Koh Tao |
1 Comment »
10° 6' N, 99° 50' E
10 August 2010, 15:45
Vandaag stond onze wereld even op zijn kop. Vanmorgen hebben we ruzie gekregen met onze duikmanager. Een ruzie met name ontstaan door toon en het feit dat de plannen veranderen (wat ons voor de tweede keer een zak met geld koste). Zonder teveel uit te wijden, ik was later (Michiel zou nog aan wal blijven vanwege oorproblemen) omdat ik dacht dat ik er pas later hoefde te zijn. Als eerste een telefoontje met als boodschap ‘kom je nog’ (op een niet zo vriendelijke toon).
Vervolgens in de duikshop de boodschap dat de plannen gewijzigd waren en ik daardoor minimaal 600 TBH mis zou lopen (je denkt, 12 euro, wat maakt dat uit, maar een maaltijd kost hier 40–80 TBH dus dan is het veel geld). Als reactie gaf ik aan dat ik de verandering niet erg vond, maar de manier waarop dit werd gecommuniceerd (met name toon) wel. Michiel was na het telefoontje al flink pissig en gooide er iets in de trant van ‘zo gaat alles kapot’ erachteraan.
Uiteindelijk zijn we 5 minuten na aankomst de winkel weer uitgelopen met de boodschap dat we niet kwamen duiken. Er was een enorme groep klanten in de duikschool, dus stress alom. De duikmanager kwam ons nog achterna om te zeggen dat we niet professioneel waren (mijn gedachte; jouw communicatie is ook niet erg profi).
Terug naar huis en flink over onze toeren. We vinden het duiken leuk en we werken hard maar er zit ook veel goeds bij. Overtuigd dat we niet meer terug hoefden te komen zijn we teruggegaan naar de shop om onze spullen op te halen. De andere instructeur (Ed) baalde al flink bij de gedachte dat ook wij weg zouden gaan.
Toen vanmiddag iedereen weg was zijn we in de shop gaan zitten en hebben geinternet en gekeken waar we dan overmorgen heen zouden gaan. Ik was ondertussen al redelijk gekalmeerd maar bij Michiel bleef de boosheid nog sluimeren. De eerste duikgroep terug kwam hebben wij dan ook geen hand uitgestoken om te helpen met opruimen (straks wordt ons nog verweten dat er iets stuk is).
De duikers van die groep waren duikers waarmee wij de afgelopen dagen al hadden gedoken. Ze waren nu in een groep van 7 (normaal max 4) gaan duiken en ipv 60 minuten waren ze naar 35 minuten al bovengekomen. De duikmeester die op het laatste moment als vervanging was opgebeld bleek niet aan de kwaliteitseisen te voldoen. Hij had geen briefing gegeven, de duik was te kort, hij was niet aanspreekbaar etc. Kortom teleurgestelde klanten die allemaal zeiden ; met jullie was het beter (al vraag ik me serieus af hoe ik dat met een groep van 7 had gedaan). al met al toch een steuntje in de rug om te horen dat wij ons werk wel goed hebben gedaan de laatste tijd.
Na een halve middag rondhangen kon ik het niet laten, mijn handen jeukten en hoewel Michiel prinicipieel niets wilde doen heb ik toch hier en daar wat opgeruimd. De tweede duikgroep (incl. duikmanager) kwam terug en we hebben toch maar geholpen met opruimen.
Onze duikmanager staat wel een beetje bekend als een stijfkop. We wilden nog graag een gesprek en anders het geld wat we de afgelopen weken hebben verdient. Eerlijk is eerlijk, ik wil eigenlijk nog niet weg maar was ook niet van plan door het slijk te gaan. Uiteindelijk hebben we een gesprek gehad waarbij de toon langzaamaan steeds gematigder werd. Halverwege kwamen er weer nieuwe klanten en kwamen een paar klanten van vandaag klagen. Daarna hebben we het gesprek voortgezet en hebben beide kanten excuses aangeboden. Het is dus afgelopen met een sisser, maar vanmorgen waren wij al bezig met hoe we alles weer in de tassen moesten krijgen. We blijven nog even.
Een vermoeidende dag, maar morgen gaan we weer duiken. Chumphon, een diepe duiksite waar het zicht op dit moment super moet zijn. Let’s go diving (again).
juutsel |
Tags: Duiken, Koh Tao, ruzie, stress, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
2 Comments »
10° 6' N, 99° 50' E
7 August 2010, 16:54
Het leven als duikmeesters (want ook ik ben inmiddels klaar met mijn opleiding), is tamelijk eentonig. Ik klaag niet, want ik houd wel van een beetje regelmaat. ‘s Ochtends naar de duikshop, materiaal uit het washok opruimen, tassen voor de duikers klaarzetten, een paar nieuwe duikers ‘aankleden’ in de materiaalkamer, kopje koffie, duiken, materiaal spoelen, met de duikers wat over vissen praten en hun logboeken invullen, dan misschien nog een biertje drinken met de duikstaf terwijl de zon in de zee zakt… geen vervelende regelmaat.
Toch is het leuk als er zo nu en dan even iets anders gaat. Na een stressvolle dag in het water en in de shop (‘hoe staat de pet van de baas vandaag?’) gaan we meestal op een van onze vaste stekkies wat eten: schnitzel bij Bam Bam, curry bij Pranee’s, fried rice bij Tukta of een gevulde omelet bij Yang’s. Maar gisteren niet: we waren uitgenodigd voor de pool party bij David Jones’ Locker, de duikschool waar de hoog-technische vriend Kris van onze Nederlandse instructrice Marielle werkt. Elke vrijdag is het daar feest in en rondom het zwembad. Met gratis barbeque!
Wij stonden natuurlijk vooraan voor een paar verseverbrande spiezen met grote stukken kip, paprika en ui. Heerlijk! En na spies, maïs, gepofte aardappel en wat gekeuvel richting zwembad. Feitelijk geen grote verandering, want de bar grenst letterlijk aan het water. Vanuit het water een pilje bestellen heeft z’n hele eigen charme. Judica’s waterdichte camera mocht mee en we hebben in alle meligheid dan ook de nodige malle kiekjes gemaakt. Zo zijn er plaatjes van Judica die probeert op een opblaasbare banaan te klimmen, beelden van duikinstructeurs die (verloofd en al) toch hun ogen niet van al het vrouwvolk af kunnen houden en natuurlijk een aantal obligate gekke bekken.
Oh, en ik ben een klein handeltje begonnen. Op het eiland worden kaarten met de meest voorkomende vissen verkocht. Handig om uit te leggen (of na te zoeken) wat er beneden zoal zwemt. Zelfs de meest eenvoudig uitgevoerde kaarten gaan nog voor 600 baht (15 euro) over de toonbank. Dat kan natuurlijk ook anders. Na 5 dagen achter de computer (Judica: is het nou nog niet klaar? ik mis je!) alle vissen op een rijtje gezet te hebben, heb ik vandaag bij een klein drukkerijtje op het eiland mijn eigen viskaarten laten maken… voor een fractie van de prijs. Nu zien of ik mensen kan interesseren om mijn kleine geplastificeerde almanak voor 200 baht aan te schaffen. Zij blij, ik blij. Zo zie je maar, ook in het paradijs wordt handel gedreven. Had ik trouwens al gezegd dat we hier tegenwoordig elke dag flinke hoosbuien hebben? Het paradijs is een beetje ontregeld…
michieldewit |
Tags: BBQ, Duiken, Koh Tao, poolparty, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
1 Comment »
10° 6' N, 99° 50' E
6 August 2010, 4:26
Het leven van een duikmeester gaat over duiken. Dat is ondertussen wel goed duidelijk geworden. Ook al is het qua cursussen nog niet zo druk in de duikscool, de fundivers blijven binnenkomen en zorgen voor een stabiele werkdruk. Sterker nog, we werken ons enthousiast te pletter.
Michiel is al een paar dagen klaar met zijn duikmeestertraining en werkt volop mee. Hij is druk bezig met het maken van accurate visherkenningspapieren. Als je Michiel een beetje kent weet je dat hij geen half werk doet en uren op internet bezig is de goede namen bij de vissen te vinden. Hij vermaakt zich uitstekend tussen het duiken door.
Normaal zouden we het met twee duikmeester makkelijk afkunnen. Helemaal als je bedenkt dat de één ‘s ochtends duikt en de ander ‘s middags. Toch is het voorgekomen dat ik vier keer op een dag duik, puur omdat het druk was en dat er dan ook nog een DM van ergens anders mee werd gevraagd. Dit alleen omdat er ook DM programma’s zijn waardoor we dan maar 1 klant op een duik mee kunnen nemen.
Het is ontzettend leuk, maar ook hard werken. Om half 8 ‘s ochtends zijn we in de shop en als we ‘s avonds om half 8 weggaan zijn we doodop. Daarvoor werken we wel in het paradijs, hebben we over het algemeen erg leuke klanten en is de sfeer in de duikschool hersteld. Het leven is goed.
juutsel |
Tags: DM, Duiken, Koh Tao, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
1 Comment »
10° 6' N, 99° 50' E
29 July 2010, 13:59
Woow… Ik ben klaar met de duikmeestercursus.
Vandaag de laatste ‘opdracht’, een duik leiden onder begeleiding. Uiteraard was ik ontzettend nerveus, het is een tijdje geleden dat een instructeur meeging om naar mij te kijken. Ik had ghedacht dat Ed diegene zou zijn bij mijn laatste trainingsduik maar het was een groepje NL se fundivers dus ging Rob mee.
De duik zelf ging niet zo goed, de duiksite was niet echt goed bekend bij me. Ik kon de weg dus niet zo goed vinden en ging daardoor te snel zwemmen. Ach, de duik ging wel goed en we hebben wel wat dingen gezien.
De groep bestond uit vader en twee zonen. De ouste zoon (14) voelde zich al niet zo goed maar na de duik was duidelijk dat hij koorts had. De andere zoon en vader wilden nog graag een duik doen. Deze duik was in Japanese Garden. Het was een super geweldige duik, heerlijk relaxed, niemand die meezwemt etc. Veel gezien en de boot terug gevonden en 60 minuten gedoken. Oftewel precies dat wat je wilt.
Na terugkomst heb ik nog wat feedbqack gehad en morgen wordt het papierwerk ingevuld en kan ik werken. De afgelopen weken was het absurd druk en nu is het hartstikke rustig. We zullen zien wat er de komende dagen binnenkomt, hopelijk een scuba review voor Michiel en anders moeten we het imiteren. Dan zijn we allebei klaar. Kijk er al naar uit!
Nu gaan we met zijn vieren eten (Ed, Gloria en wij) om nog wat dingen te bespreken. De uitkomst daarvan wordt nog bekend gemaakt.
juutsel |
Tags: duikmeester, klaar, Koh Tao, Thailand, trainingsduik
Posted in Koh Tao, Thailand |
1 Comment »
10° 6' N, 99° 50' E
24 July 2010, 14:38
Het lot heeft soms wonderbaarlijke wendingen. Gisteren zijn we niet uit geweest, het was een beetj regenachtig en ik had hoofdpijn en niet zoveel zin. Daarom hebben we aangeboden om shop cover op ons te nemen. Dit houdt in dat je in de winkel blijft en eventuele klanten helpt.
Het was hartstikke druk, mensen ophalen, huisjes laten zien, boeken meegeven, informeren over de cursus etc. Eigenlijk vond ik het ontzettend leuk, zo een beetje rondhangen en nuttige dingen doen in de shop en een beetje kletsen.
Gloria kwam in de middag in een shirt met lange mouwen binnen. Ik vroeg haar of ze op visa run ging, het antwoord was ‘nee’. Iets later vroeg ik wanneer ze eigenlijk op visa run moest, ze zei dat haar visum 23 augustus afliep. Bemoeial die ik ben vroeg ik of ze een visum voor 3 maanden had dan. Wij zijn sinds 2 juni ophet eiland en ze was niet op visa run geweest. Nee, een visum voor twee maanden maar ze begon te twijfelen.
Even naar de motorverhuur voor haar paspoort en je raadt het niet. Hij liep precies gisteren af. Stress natuurlijk, snel kijken waar ze het beste heen kon gaan. Over 3 dagen vertrekkken Jorrit en Micha naar huis toe. Ze wilde hun afscheid niet missen dus besloot ze voor een korte ip naar Birma. Het nadeel is dat ze dan alleen een visum van 15 dagen voor Thailand kan krijgen en ze de komende twee weken nog een keer op visa run moet.
Omdat ze het niet wist had ze voor vanmorgen nog 3 fundivers staan… en raad eens wie die duiken over mocht nemen: moi! Michiel had al toegezegd om te assisteren en was niet beschikbaar en Rob vroeg het ons.
Je begrijpt dat ik de hele nacht allerlei doemscenario’s in mijn hoofd heb gehad.
Vanmorgen half wakker de tassen ingepakt. Er was een annulering dus had ik 2 klanten. Een jongen van 12 (net klaarmet zijn OW) en een man die al een aantal keer had gedoken.
we beginnen met een drop off (Red Rock). dan vaart de boot verder en zwem je naar een andere ankerplaats toe. De meneer had moeite met klaren, dsu het duurde even. Na 10 minuten waren we op 6 meter en was ik klaar met aan de lijn hangen dus zijn we midwater gaan zwemmen. Het ging super, we hebben best veel gezien.
Toen we bovenkwamen zocht ik de boot, maar kon hem niet vinden. Ik draai me om, ligt de boot nog in Red Rock, ongeveer 200 meter terug. Een lange surface swim omdat de plannen op het laatste moment waren gewijzigd en het mij niet verteld is. De tweede duik in Japanse Tuinen ging ook super, het gaat beter en dat is geod voor het zelfvertrouwen.
Oorspronkelijk zou de boot ‘s middags niet uit gaan, de leerlingen zouden met een ander boot meegaan wat voor ons betekend dat we niet mee uitgaan. Uiteindelijk ging de boot wel uit en werd mij 5 minuten voor vertrek gevraagd of ik mee wilde om te assissteren. De klaten waren 5 NL ers die gisteren waren meegekomen.
Ed en ik hebben nog nooit zo een moeilijke duik gehad. Het lag echt niet aan de klanten, nou ja, misschien een beetje. Maar het komt eropneer dat we allebei uitgeblust waren. Als eerste vond één het ademen zo eng dat ze elke 30 seconden omhoog ging, alhoewel de oefeningen goed gingen. Daarna had een ander problemen met klaren op 30 cm (een diepte waar je nog helemaal niet hoeft te klaren). Toen ik vervolgens met haar ondiep terugzwom naar de boot en de rest met Ed meeging kwam haar vriend langs. Ze waren Ed kwijt. Samen met de vader en zoon waren ze bij mij. Ik aan de oppervlakte op zoek naar Ed, kijk ik naar beneden, vader en zoo weg. STRESS. Ed ook aand e oppervlakte (met moeder) en samen op zoek naar vader en zoon. Uiteindelijk iedereen terug en naar de boot.
Op de boot aangekomen nog helpen met het opruimen van de spullen en terug naar wal. Al met al een leerzame dag, ik heb nog nooit zoveel meegemaakt. Mijn eerste duik leiden zit erop en was een succes. Morgen assisteer ik bij de cursus van de 5 mensen… het zal wel vermoeiend en leuk zijn.
juutsel |
Tags: duiken leiden, Koh Tao, Thailand
Posted in Koh Tao, Thailand |
No Comments »
6° 7' N, 102° 15' E
20 July 2010, 5:36
Een korte samenvatting van de logistieke operatie van de afgelopen 48 uur: 2 uur met de taxi, 20 minuten op de brommer, 22 uur in de trein en 9 uur op de boot. Waarom? Omdat onze visa voor Thailand dreigden te verlopen en door nieuwe vervangen moesten worden. En, geloof het of niet, de makkelijkste manier om dat te doen is door een retourtje naar Maleisië te maken. Vlak over de grens met Thailand ligt Kota Bahru, een provinciehoofdstad met als een van de voornaamste trekpleisters een Thais consulaat-generaal.
Onze reis begon de 17e. Met de meest luxueuze boot die het eiland rijk is, een 10 stoelen brede catamaran, vertrokken we halverwege de middag naar het Thaise vasteland. Ondanks regen, wind en golven zoefde de boot nagenoeg geruisloos en zonder rollen of deinen over het water. Een bijzonder aangename ervaring. Zeker als de regen op de ramen slaat en de boeggolven buiten hoog opspatten is het niet moeilijk de luxe van een comfortabele stoel en verkoelende airconditioning te waarderen.
Het ‘echte reizen’ (een woord dat eigenlijk zou moeten rijmen op bikkelen) begon pas aan de vaste wal. Een touringcar had ons van de pier naar Chumphon stad gebracht en voor het treinstation afgezet. De trein stond pas voor 9 uur in de avond op de vertrekstaat en buiten was alles nog licht. Wat rondwandelen in Chumphon doodde de tijd. De stad is niet heel spannend, maar zeker niet zonder z’n gemakken. Enfin, Judica schreef al over onze superijsjes.
De treinreis naar Maleisië was spannend. In een Thaise couchette is het leven anders dan in een Chinese, zo leerden we. Waren we op de Trans-Siberië trein gewend geraakt aan mooie coupées, dit keer sliepen we allemaal op de gang. Bij het ochtendgloren voegden zich zwaarbewapende militairen bij het reisgezelschap. Het spoor naar Maleisië loopt dwars door drie opstandige provincies: het kniptangetje van de conducteur maakt dan niet genoeg indruk meer.
Vanuit Su-ngai Kolok konden we de grens gemakkelijk over. Een taxirit van een uur, gedeeld met Franse pensionhouder David van buureiland Pangan, bracht ons in Kota Bahru. Over die stad valt wel een aantal dingen te melden. Maleisië is een Islamitisch land en Kota Bahru is het visitekaartje van die identiteit. Ongesluierde vrouwen lieten zich met een vegrootglas zoeken en op elke straathoek waren teksten in Arabisch-Maleis te lezen. Veel mannen in jurken ook en absoluut geen varkensvlees op de counters van straattentjes; zelfs de tandpasta is halal. Zo nu en dan was ook de gebedsoproep te horen, zelfs binnen in supermarkten op de intercom. Toch wel een cultuurshock.
Wat ons erg opviel was de overweldigende vriendelijkheid van de Malay: Thai hebben de naam, maar we hebben over de grens meer vriendelijke gezichten in 24 uur gezien dan in Thailand in een maand. Heel hulpvaardig en aangenaam in de omgang. Toch is het raar om te zien op welke manier de samenleving door de Islamitische identiteit is ingericht: in de supermarkt vonden we bijvoorbeelod aparte rijen voor mannen, vrouwen en gezinnen. Bij de McDonalds droegen alle dames behalve een keurig uniform kostuum ook een bijpassend uniforme hoofddoek. En dan de hamburgers op straat: alles halal en de smaak van een dubbele kipburger is bepaald niet mis.
Onze hotelkamer hadden we uitgezocht op luxe. De Maleisische Ringit verhoudt zich 1:10 tot de Thaise Baht en we hadden ons de luxe grens van 100 Ringit voor een hotelnacht gesteld. Dat is ongeveer 25 euro. Met al dat reizen moet een mens zichzelf ook wel wat kietelen. Sowieso hadden we al begrepen dat Kota Bahru niet bekend staat om z’n goedkope overnachtingsadressen. Enfin: na wat zoeken vonden we een aangenaam hotel. De kamer was prachtig: heel ruim met een zacht en schoon bed, plenty ruimte en een zithoekje. De badkamer stond daarmee in schril contrast, maar de aanstaande verbouwing lost dat hopelijk op. Het water was evengoed heerlijk warm (mijn laatste warme douche was alweer een maand geleden) en we hebben de luxe van koffie en thee op de kamer ook goed laten smaken.
Het aanvragen van nieuwe visa verliep heel soepel. De aanvraagformulieren hadden we al in Thailand geprint en ingevuld, zodat we weinig meer hoefden te doen dan de papieren door het loket te schuiven. De volgende ochtend, na een minder geslaagd Maleis hotelontbijt (met rijst en allerlei soepachtige gerechten, maar zonder lekkere broodjes of yoghurt) kregen we onze paspoorten met nieuwe visa weer even gemakkelijk terug door het loketraam geschoven. Heel snel. De taxi stond nog op ons te wachten en reed ons in een uurtje vliegenvlug terug naar de grens (we hadden namelijk een trein te halen). Stempels, een wandeling over een brug in niemandsland en we waren weer terug in Thailand.
De trein vertrok uiteraard met vertraging en toen we na urenlang zitten en kanenbraaien het leven in de coupé grondig zat begonnen te raken (ook al waren de vele verkopers die met allerhande etenswaren langs de wagons leurden soms best amusant), werden we door twee vriendelijke medereizigers getipt dat we bijna bij Surattani waren, alwaar we ruim op tijd zouden zijn voor de nachtboot. Ons oorspronkelijke plan was terug naar Chumphon te gaan en daar na een nacht op straat/aan de pier de ochtendboot naar Koh Tao te nemen. De nachtboot bleek een beter idee. Veel luxe hoefden we natuurlijk niet te verwachten: de boot bleek al vol, maar voor ons werd nog een aantal slaapplaatsen geïmproviseerd. Op de nachtboot slaapt iedereen op smalle matrasjes op de grond, dus we vielen in het geheel niet op. De stapels verse eieren en prominent opgestelde scooters gaven onze slaapplaats nog enige beschutting.
Op de boot konden we nog wat slapen. Net op tijd om de zon bij Koh Tao te zien opkomen waren we weer wakker. Na een vaart van een kleine 8 uur kwam de boot weer terug op ons vertrouwde paradeiland. Fijn om al die bekende plekken weer te zien, zeker na die lange treinrit met mitrailleurs en eindeloos veel stations. Ons motorfietsje stond nog op ons te wachten en we waren opgelucht te merken dat (mede dankzij onze waakse kakkerlak) in ons hutje alles nog stond waar het hoorde.
Nu liggen we weer op bed. Ons beddengoed is lekker schoon en we genieten met volle teugen van het gevoel weer terug ‘thuis’ te zijn. Maleisië voelt als een malle droom, een gekke vliegensvlugge reis. Over een week of zes gaan we terug naar dat mysterieuze land en ontsluieren we hopelijk wat meer van ‘s lands schoonheden.
michieldewit |
Tags: maleisië, Sluier, Thailand, Visarun
Posted in Visa run- Kota Bahru |
No Comments »
|
|
