Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Van­daag de enige ‘hele’ dag in de trein, de tweede klas. Het was op zich hart­stikke gezel­lig met onze Ned­er­landse coupé genoten maar wat een gedoe! Van­mor­gen wer­den we al vroeg wakker, het zou een dag zijn waar­bij we de grens over gin­gen. Zoals bij de andere trein ook was wordt de wc hier op slot gedan bij de stops. De trein waar we in zit­ten is een langzame trein, en hij stopt ongeveer elk kwartier voor een min­uut. Over het alge­meen een stuk min­der relaxed dus.

De grensover­gang met Mon­golie is niet zoals we gewend zijn in Europa, ik kan me al bijna niet meer herin­neren hoe het was toen je bij elke grens gecon­troleerd moest wor­den. Het begon rond een uurtje of 1. De trein stond stil bij een klein sta­tion­netje en de petro­vnika (trein­beambte) kwam langs om proberen uit te leggen dat we op het per­ron naar de wc kon­den en dat de trein 2,5 uur zou bli­jven wachten, daarna paspoort­con­t­role en dat er een klein mark­tje was.

Blij gin­gen we met zijn vieren de trein uit en op naar de wc.  Het waren van die Franse sta wc’s, maar beter dan niets en we moesten ook betalen, maar goed, de wc bewoog dan niet en dat heeft ook zijn voorde­len. Mar­jorie en ik gin­gen weer bij de trein staan (ze wachten hier echt niet) en Tij­men en Michiel gin­gen even naar het mark­tje. Er was een man bij de trein die druk stond te zwaaien en gebaren dat we naar bin­nen moesten dus wij hele­maal in de stress want we kon­den de jon­gens niet zien. Ik heb op mijn aller­hardst geroepen en die man bleef gebaren… Tafer­e­len zon­der Michiel in de trein speelden zich al op mijn netvlies af. Toen ik weer hard riep kwam de petro­vnika die me aan­keek alsof if gek was en zei dat de trein echt nog niet weg­ging. Michiel en Tij­men kwa­men net aan­gerend en ik schaamde me natu­urlijk kapot. We hebben op het mark­tje nog wat lekkers gekocht en omdat het zou koud was zijn we snel weer in de coupé gaan zit­ten. Na 10 minuten begon de trein te rij­den. Blijk­baar moet er heel veel gerangeerd wor­den, we zijn denk ik wel 20 keer op en neer gere­den op dat sta­tion. In de tussen­tijd zijn we denk ik ook wel 4 keer naar de wc geweest buiten. Je kent het wel, als je niet kunt… dan moet je constant.

Tegen 5 uur kwa­men de Rus­siche dien­ders om alle paspoorten in te nemen en alles te con­trol­eren. Je moet dan echt de coupé uit zodat ze kun­nen checken of je niet iemand mee smokkelt. Uitein­delijk zijn we om 19:00 verder gere­den. Het uitzicht was wel grandioos, een soort enorme wijde vlakte tussen bergen. Hier en daar liepen paar­den en koeien op de vlakte. De mensen zien er ook direct heel anders uit dan de Rus­sis­che bevolk­ing, een stuk vrien­delijker en meer open gezicht. Na 20 minuten gere­den te hebben werd ons verteld dat de wc 10 minuten openg­ing en daarna weer op slot tot we voor­bij het vol­gende sta­tion waren. Alle­maal in de rij dus, want wie weet hoe lang de vol­gende stop duurt.

Het vol­gende sta­tion was dan de Mon­goolse grens waar we weer hebben gerangeerd en nog­maals de hele trein (met hond) werd nagekeken. Alle paspoorten weer innemen etc. De eerste ont­moet­ing met de Mon­goolse mensen was op zich wel goed, ze spraken Engels, waren beleefd en zagen er ook wat char­man­ter uit. Hier en daar werd er zelfs een grapje gemaakt over de uit­spraak van onze namen. Om kwart over 9 zijn we daar weer vertrokken, in die tussen­tijd dus geen wc. Ter­wijl we wegre­den hoor­den we van buiten de trein geschreeuw met daarna een hart­grondig ‘get the f*ck out of my way’ wat kwam van iemand die har drende en probeerde de trein in te halen… Ik vrees dat er iemand is die de trein gemist heeft en wiens spullen nu wel naar Ulaan Baatar gaan… maar hijzelf niet.

Het is gezel­lig in de coupé, we lezen veel en kaarten met onze med­ereizigers, maar toch merken we dat het voor ons een beetje te krap is, we zijn nu wat ruimer gewend. Het is nu iets over 10 uur en alles is weer ingepakt. Morgenocht­end om half 7 komen we aan in de hoofd­stad van Ulaan Baatar. Hopelijk kun­nen we in de bib­lio­theek gebruik maken van het inter­net en zo de berichten posten. Als het alle­maal gaat zoals bedoeld slapen we dan ‘s avonds in een tra­di­tionele Ger. Weer zo vroeg opstaan… bweh.. ik ga nu nog even geni­eten van een lekker kopje thee, mor­gen krijg ik miss­chien wel Yak melk of eits dergelijks te drinken. Mon­go­lia, here we come.