Het is de meesten waarschijnlijk niet ontgaan… maar ook Michiel is een jaartje ouder geworden. Ondertussen heb ik zelf al ervaring met verjaardagen in het buitenland en het is toch altijd een beetje jammer dat niet iedereen hier is. Aan mij dus om te proberen dit gemis een beetje te verzachten.
Jullie weten ondertussen wel dat ik een beetje een sarcastische plagende inborst heb. Al twee weken geleden heb ik voor Michiel een duikcomputer besteld en die lag al die tijd op kantoor. Tegelijkertijd heb ik bij Michiel gedaan alsof ik echt GEEN idee had wat ik hem ging geven. Dit heb ik volgehouden tot gisteravond. Op het laatste moment nog even langs de supermarkt om wat inpakpapier te kopen. Daar stond een grote metalen box met Michiels favoriete koekjes. Die heb ik meegenomen en thuis aangekomen deed ik net of dit het cadeautje was aangezien ik die box toch niet kon verbergen. Michiel was helemaal blij, wilde geen ander cadeautje en vond het zo lief dat ik ontho9uden had wat zijn favo koekjes waren (het is echt een lieverd!).
Vanmorgen heb ik natuurlijk een lekker ontibjtje op bed gemaakt en daarbij zat het pakje met de duikcomputer. Hij was door het dolle heen. Het ding heet ‘ZOOP’ en heeft voldoende technische snufjes om Michiel te interesseren.
We komen net terug van het duiken (ZOOP was mee). Gisteren heb ik ergens tussendoor nog een taart besteld, wat is een verjaardag zonder taart. Dorothy was lief genoeg om hem op te halen en de kaarsjes erop te plaatsen. Nadat we alles hadden opgeruimd en kaarsjes erop hadden gezet kwam ik binnenlopen met de taart. De hele duikschool zong mee en het was echt een HEERLIJKE chocolade taart.
Vanavond gaan we met zijn allen uit eten en daarna… feesten bij Lotus. Hopelijk schrijft Michiel daar nog iets over.
.
