Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Gis­ter­avond waren we beroemd­he­den in Quang Son, vanocht­end waren we weer gewone ster­velin­gen, te mid­den van enkel bomen en rode aarde. Ont­nuchterend, maar zeker niet zon­der charme. Om heel eerlijk te zijn vind ik het niet zo fijn dat ik door­lopend wordt aanges­taard, nageroepen en beet­gepakt. Omdat we in de regio zo’n beetje de enige West­erse touris­ten zijn, wor­den we echt als iets bij­zon­ders gezien. We vallen overal op. Ik mis de anon­imiteit soms een beetje.

Ons ritje van Quang Son, het dor­pje dat ons zo genereus een slaap­plaats bood toen we door regen strand­den, naar de QL14 (ofwel de Ho Chi Minh snel­weg) was fan­tastisch. Geen mens, hond, ziel of kip te beken­nen. Alleen wij en het snor­ren van onze zwarte vrien­den. Een aardige man had ons vanuit Quang Son zien vertrekken en had geho­ord dat we op weg naar de snel­weg waren; hij wachtte ons op bij een kruis­ing, bang dat we de afs­lag zouden mis­sen. Erg vrien­delijk. Zon­der zijn hulp had­den we vast en zeker 60 kilo­me­ter omgere­den, en niet over de beste wegen ook.

Het doorsteekje waar we met wat hulp op terecht waren gekomen, bleek nog in aan­bouw. Delen waren al geas­fal­teerd, op andere stukken waren nog een paar bouw­vakkers bezig (met de hand!) het grove steen­gruis voor de weg te leggen. Chuong vertelde ons in Saigon dat van elke 10 dol­lar die aan wegen wordt gespendeerd er miss­chien maar 4 echt wor­den gebruikt. De rest verd­wi­jnt in zakken onder­weg, met alle con­se­quen­ties voor de wegk­waliteit ten gevolg. Het zal dan ook wel daarom zijn dat de wegen niet met zware wegen­bouw­ma­chines, maar gewoon met hand en teiltje gebouwd worden.

We hebben volop genoten van de route. Onder­weg heb ik nog wat foto’s vanaf de scooter gemaakt: dat geeft wel een leuk beeld van het leven op de weg. Tussendoor stopten we eens om wat te drinken. Zulke plaat­sen zijn bijna overal te vin­den: gewoon je ogen open­houden voor een klein vit­rinekastje met wat stoeltjes.

Een­maal op de QL14 ging ons reis­tempo flink omhoog. Mooie ver­harde stukken, slechts zelden afgewis­seld met weg­w­erkza­amhe­den. Jam­mer genoeg deed zich onder­weg ook ons eerste pechgeval­letje voor. Judica d’r fiets maakte al een tijdje ram­mel­gelu­iden bij elke hobbel die hij nam. Dat baarde me zor­gen, maar ik probeerde het te negeren… tot­dat Judica stopte en melde dat ze aan­loopgelu­ide hoorde. Alarm!

Met kundig oog en voorzichtig om geen kok­end­hete onderde­len aan te raken, ont­dek­ten we snel dat de boven­ste helft van de ket­tingkast los zat. Er was een bout uit­getrild (en kwi­jt­ger­aakt) en daar­door was de kast wat ver­schoven. Dat verk­laarde een­sklaps de ram­mel­gelu­iden en het aan­lopen. We kre­gen de kast weer recht, maar moesten nog wel op zoek naar een nieuwe bout. Intussen had, zoals we onder­hand gewend zijn, zich weer een schare nieuws­gierige kinderen om ons heen verza­meld. Ze wachten vol span­ning af tot we een kun­stje zouden gaan doen. We lieten ze iet­wat bedrem­meld achter.

De bout von­den we op het erf van een garage. De buur­man van de sleutelaars wist ons met armge­baren duidelijk te maken dat de tech­nici even de stad in waren. Viet­namezen doen alles buiten en laten daar­bij nogal wat rot­zooi achter. Geen gek idee dus om maar eens op het erf te gaan speuren. Won­der boven won­der von­den we bijna direct een bout die paste. De Leather­man werd tevoorschijn gehaald om het geheel weer ste­vig aan te draaien, en daar gin­gen we weer!

Voor­dat we op zoek gin­gen naar een hotel in Buon Ma Thuot, stond er nog een kleine excur­sie op het pro­gramma: de Draysap water­vallen. We von­den ze met hulp van de Lonely Planet gemakke­lijk, maar waren wat teleurgesteld over hun omvang. De LP beloofde ons een 100 meter brede water­par­tij, maar door droogte was er niet veel gedonder te horen of te zien. Even­zo­goed een mooie plaats om even van het zadel te komen.

Inmid­dels liggen Judica en ik op een bed in een prachtige kamer op de vijfde verdieping van een hotel in Buon Ma Thuot. Niet zo goed­koop als gis­teren, maar wel met A/C, Inter­net en bove­nal een fan­tastis­che hal­fronde glazen pui die ons uitzicht op de stad geeft. Echt een geval­letje mazzel. Nu nog zaak bijti­jds naar bed te gaan voor de 5e dag zadelpijn en gashen­del­blaren: de lang­ste etappe tot nu toe naar Pleiku.