Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

Het lang­ste stuk over­land zit erop. Gis­teren hebben we de bus gepakt van Malakka naar Sin­ga­pore. Reizen in echte luxe was dat. Een bus met 3 stoe­len per rij, type busi­ness­class waar je de ruimte had voor schoud­ers en benen. Ter­wijl ik nu als een sar­di­en­tje op een stoel gepropt zit en mijn best moet doen om Michiel niet teveel aan de kant te duwen met mijn armen. Daar wint de bus het van het vliegen… trouwens het heeft ook niet zo’n naar gevoel als je vertrekt (2–0).

De bus­reis was luxe maar verder niet bij­zon­der. Het meest geweldige was het ver­laten van Maleisïe. Het leek wel een vliegveld. Een roltrap, marmeren vlo­eren, duidelijk aangegeven richtin­gen, een snelle stem­pel en aan­wi­jzin­gen waar je de bus kon vin­den (een buster­mi­nal er pre­cies onder). We waren volledig onder de indruk. In Sin­ga­pore moesten we helaas wel in de rij staan om onze stem­pel met daar­bij behorende toestem­ming het land in te mogen te krijgen.

Elke keer als Engel­stal­ige mensen in mijn paspoort kijken zeggen ze mijn achter­naam hardop, wel grap­pig want in het Engels betekent ’Won­dergem’ natu­urlijk iets. Zo ook hier, wat op zijn minst een glim­lach opleverde. Voor het eerst zijn we weer in een land waar Engels de voer­taal is.

Nadat we Sin­ga­pore in waren gekomen vertrok de bus halfleeg. We hopen dat de andere pas­sagiers met eigen ver­vo­ersmid­de­len verder reizen maar hele­maal zeker weten doen we dat niet. Wij zaten gelukkig in de bus toen hij vertrok. Het was net donker toen wij voor ons gevoel in de mid­dle of nowhere wer­den gedropt. Sin­ga­pore is een geor­gan­iseerd land, dat betek­ende helaas ook dat er niet alle­maal tuk­tuks, taxi’s en dergelijke ston­den te wachten om ons ergens heen te bren­gen (2–1).

Na 20 minuten lopen hebben we zowaar zon­der kaart het hos­tel gevon­den en de kamer bleek luxer dan de afgelopen week. Eigen­lijk wel grappg, er stond een stapelbed in en een bed erte­ge­naan geschoven (was immers een trip­ple kamer). Verder was er niets, behalve een enorm flatscreen tv en wat haak­jes op de deur. Goed om te weten wat de prio hier is.

We zijn in de rosse buurt van Sin­ga­pore terecht gekomen om ons geld te wis­se­len en nog wat avon­de­ten te nut­ti­gen. Gewoon sim­pel Chi­nees al moesten we even flink wen­nen aan de pri­jzen. Sin­ga­pore is duur! Lekker warm gedouched (de douchekop was aan de muur beves­tigd in de wc) en naar bed. Voor het eerst sinds een tijdje hebben we weer eens air­con­di­tion­ing gehad en van­mor­gen wer­den we dan ook snotverk­ouden wakker, maar toch wel lekker om gis­ter­avond onder de dikke dekens te kruipen.

Van­mor­gen hebben we Sin­ga­pore nog verk­end. Het begon goed met een zoet ont­bijt. In dit deel van Azie zijn ze gek op donuts, zoete brood­jes etc. We hebben van­mor­gen dus bij een winkelt­je­heer­lijke brood­jes gehaald en op een stoepje bij een park­tje ver­oberd. Er was niet veel tijd en we komen nog terug in Sin­ga­pore dus hebben we ons op lit­tle India gericht. De curry geuren kwa­men ons tege­moet, sari’s waren weer nor­male kled­ing en eten met je han­den (waar­bij je je tong ver uit­steeks om te zor­gen dat het eten je mond ook bereikt) maakte ons weer gepast onpasselijk.

Ontspan­nen zijn we naar het vliegveld gegaan toen we ons realiseer­den dat het groot­ste gedelte van de reis er nu echt op zit. We waren al over de helft, maar vliegen betekent dat we de droom om van Moskou tot Sin­ga­pore over­land te reizen daad­w­erke­lijk hebben waargemaakt.

Het inchecken zorgde nog voor een hartverza­kking. Helaas zijn onze tassen niet meer de 16 kilo waar we mee vertrokken. We had­den al voor­zorgs­maa­trege­len genomen en onze wan­delschoe­nen aangedaan maar Michiel had 23,8 kilo en ik 19.5. Gelukkig hoef­den we niet om te ruimen, waarom weet ik niet maar ik ben blij toe. Betekent dat we op Bali toch ergens nog gewicht moeten ver­liezen (al is dit makke­lijker dan de kilo’s aan mijn lijf… wat moeten we achterlaten/opsturen?)

De piloot roept net om dan we over ongeveer 1,5 uur lan­den. Voor het eerst sinds 6 maan­den weer vertrouwde gezichten en bek­ende ver­halen. Het laat­ste nieuws van Bali was dat er nog geen slaap­plek gevon­den was, daarna radios­tilte dus ik ben benieuwd waar we vanavond ons hoofd laten rusten. We hebben zelfs nog niet eens nagedacht over hoe we de komende 12 dagen door gaan bren­gen. Lekker luieren kun­nen we niet echt meer, maar de ste­den hoef ik voor­lopig even niet meer te zien. In een stad kun je ongeveer 4 din­gen doen…wandelen, gebouwen bek­ijken, musea bezoeken of winke­len (en met ons overgewicht en bud­get betekent dat kijken naar andere mensen die winke­len, frus­tr­erend!). Op Bali gaan we als het meezit sur­fen, duiken en actieve din­gen doen! Dat is het vliegen wel weer even waard (ook al van­wege de wagen­t­jes voor de tassen!)(2–2)!