Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.

37° 4' N, 114° 30' E
21 March 2010, 14:00

Lale Chinezen

We zijn nu alweer bijna een week in China en dat het een ander volk is valt wel op. Hieron­der een paar opval­lend­he­den (voor ons dan) over Chinezen en Beijing.

  • Ik dacht dat Chinezen alle­maal erg klein waren, maar hoewel de gemid­delde lengte miss­chien niet hoog is zijn ze toch nog steeds langer dan mij.
  • De tafel­manieren van Chinezen zijn anders. Chinezen kun­nen zon­der meer beter met stok­jes over­weg dan ik ooit zal leren (al ging het best goed), maar stel je eens voor een bak noo­dles of spaghetti met een glib­berige saus op te eten met stok­jes. Dat gaat dus niet. Van­daag had­den wij iets soort­gelijks en ik keek om mij heen om te zien hoe de anderen dat deden. Het is sim­pel, je pakt een homp noo­dles en stopt die in je  mond (die dus vlak boven je bord zweeft) en ver­vol­gens bijt je de noo­dles af of je slurpt ze naar bin­nen. Tij­dens het eten in restau­ran­t­jes of food courts is ons al opgevallen dat ze graag de stilte van het eten door­breken met heer­lijke smak gelu­iden. Ik ben nog niet inge­burg­erd, sterker nog, Michiel en ik kon­den het niet eens al zouden we willen. Toch ergens nog iets opgepikt van de opvoeding.
  • Het toi­let­ge­bruik is hier meer als in Frankrijk, met van die wc’s die in de grond zit­ten en waar je over­heen staat (mod­erne ver­sie van het Mon­goolse toi­let). Dat is alle­maal logisch en goed, maar als je bij een groot waren­huis oid naar toi­let gaat sta je toch even raar te kijken als de toi­let­ten in zijn geheel geen deuren hebben. Je kon gewoon bij iedereen meek­ijken, niet echt mijn ding. Oh en nog iets, ze spoe­len het wc papier niet door (jakkie bah!)
  • Chinezen zijn echt dol op kinderen, als er een baby­wa­gen langskomt veran­deren mensen en als je kinderen wat ouder zijn pakken ze ze zo op om mee te spe­len. Net als alle andere kinderen vind ik ze volledig vert­ed­erend. Mij is echter opgevallen dat de kled­ing van de kleine kids (laten we zeggen tot 4 jaar ofzo) soms anders is. De kids hebben een broek aan met een soort van gat bij het kruis, nor­maal zie je dat niet behalve als je ze bijv. op je nek zet en de kont hangt naar bene­den. Dan komen daar bil­let­jes uitzetten. Ik denk dat het super prak­tisch is, makke­lijk te ver­scho­nen en als een kind moet hoeft het alleen maar op de hurken te gaan zit­ten. Zo heb ik al heel wat baby­bil­let­jes gezien.
  • Waar ik in Moskou/ Rus­land en Mon­golië vooral opmerkin­gen maakte over de schoe­nen en kled­ing van vrouwen, het is hier hele­maal anders. Uit­er­aard geldt het niet voor iedereen maar schat­tige kled­ing is hier hele­maal hip. Beert­jes op je hand­schoe­nen, strik­jes in je haar, op je schoe­nen, kit­tens op je rugzak het maakt niet uit als het maar op een kinder­lijke manier schat­tig is wordt het gedra­gen door vrouwen. Ik vond het al moeil­ijk om de leeftijd in te schat­ten, maar op deze manier heb ik het idee dat de helft vavnde bevolk­ing 12–15 jaar oud is.
  • Het met­rosys­teem in Bei­jing was ook weer zo heer­lijk goed geor­gan­iseerd. Er werd bij elke halte in het Engels verteld waar we waren en we kon­den de weg dan ook goed vin­den. Er hangen lcd scher­men in de metro en op alle sta­tions, alle lussen/ hand­grepen waren voorzien van reclame en het meest opval­lende: Bij som­mige tra­jecten was er in de metro­tun­nel ook reclame buiten/ op de tun­nel­muur. We weten niet of het gepro­jecteerd werd of dat er een scherm was wat mee­be­woog op de muur maar ik heb nog nooit zoi­ets gezien, hart­stikke hip!
  • Als een van de laat­ste acties van­daag ben ik los­ge­gaan in een snoep­winkel. Snoep geeft meestal wel iets van de cul­tuur weg en ik vond het wel span­nend. We kon­den niets lezen en hebben gewoon lukraak din­gen in een tas gegooid. De meeste din­gen die we hebben gekocht, zijn we nu achter. zijn gecon­fijt of gedroogd fruit. Er is eigen­lijk bijna geen chocola oid te vin­den. Het verk­laard wel waarom de kids hier niet zoveel overgewicht hebben en het is super lekker.
  • Michiel was opgevallen dat ze een soort van open­bare sport­speel­tu­inen hebben. Van­daag liepen we toe­val­lig langs zo een speel­tuin en daar staan dan (wel sim­pele) uitvo­erin­gen van een groot aan­tal fit­nesstoestellen. Een soort van loop­trainer (de NLse crosstrainer zon­der armen), voor buik­spieroe­fenin­gen, voor arm­spieren etc. Hart­stikke goed en voor iedereen toegankelijk.
  • Chinezen zijn dol op tokens, bon­net­jes etc. In som­mige winkels pak je iets wat je wilt kopen, dan krijg je eerst een bon­netje van een medew­erker, dat bon­netje reken je dan af en wordt gestem­peld, met dat gestem­pelde bon­netje ga je dan weer terug naar de medew­erker en kri­jgt je aankoop. Het is natu­urlijk ontzettend cor­rect maar soms gaat het wat ver. Op sta­tion daar­net heeft iemand ons geholpen met de tassen. Het was offi­cieel en we moesten er 10 yuan (ong 1 euro) voor betalen, ver­vol­gens kre­gen we beide een plas­tic plaatje met num­mertje. Niet dat onze tas ergens was gemerkt maar goed, Ver­vol­gens liepen we sowieso met hem mee en 5 minuten later kon­den we het dingetje weer inlev­eren. Hier­bij keek hij ook nog con­trol­erend naar het ding. Eigen­lijk volledig nut­teloos zou je kun­nen zeggen.
  • Last but not least, de chinezen die wij hebben ont­moet nemen het niet altijd zo nauw met de waarheid. We waren niet opge­haald omdat de auto op die dag niet mocht rij­den (ver­vol­gens kre­gen we een mail dat een andere medew­erker het was ver­geten door te geven). In de winkelt­jes waar je af kunt din­gen is het nog erger maar daar is het dan ook onderdeel van het spel. Zo wor­den type­num­mers opeens de óor­spronke­lijke’ pri­jzen en doen ze je bijna geloven dat als jij niet koopt ze verhongeren.

Er zijn vast nog tien­tallen andere din­gen die ons zijn opgevallen, maar die even niet naar boven komen. Chinezen zijn een vrien­delijk volk, ze zijn niet bang je aan te raken en willen graag helpen. Ik geloof dat ze ons zo hier en daar ook grap­pig von­den en ons hartelijk hebben uit­gelachen. Ondanks de leuke din­gen is het toch nog niet hele­maal mijn land maar genoten heb ik zeker.

juutsel | Tags: , , , , , ,
Posted in China | No Comments »


47° 55' N, 106° 54' E
11 March 2010, 13:38

Het leven in een Ger (hoe gaat dat dan?)

Wij samen, groepsfoto in de Ger

Goed, jul­lie hebben het alle­maal kun­nen lezen, voor twee nachten slapen we in een Ger en het is een hele beleve­nis. Er staan al wat foto’s op de site, maar hier komt nu het hele verhaal.

Nadat we gis­ter­mid­dag bij onze gas­theer in de bib­lio­theek zijn langs­ge­gaan nadat we nog wat meer door Ulaan­Baatar zijn rondgelopen hebben onze  gastkinderen ons naar ons tijdelijke ‘huis’ begeleid. Michiel heeft al geschreven over hoe ‘plezant’deze reis was. Grrr… Gelukkig keek ik blijk­baar zo moeil­ijk dat mij op een gegeven moment werd aange­bo­den dat ik de grote rugzak op de wilkast mocht leggen. Kleine rugzak erbij… maar daarna kwa­men er nog ongeveer 30 mensen bij en kon ik de rugza­kken niet meer zien. Ik kreeg het hele­maal benauwd maar de man die vlak­bij d tas zat verzek­erde mij met vrien­delijke knikjes dat hij op de tassen lette. Toen er naast hem een plek vrijk­wam werd ik gegrepen, door de massa heeen gescheurd en zorgde hij ervoor dat ik kon zit­ten. Ik wilde hem bedanken dus heb mijn peper­munt­jes met hem gedeeld.

Bij de bushalte zagen we de kinderen ergens lang­glip­pen en moesten proberen met alle tassen er weer uit. Phoe, gedoe… maar daar waren we dan. Mijn eerste idee was dat we in een soort van slop­pen­wijk terecht waren gekomen. Niet dat wat ik me had voorgesteld. Onze gieche­lende gid­sjes lei­den ons naar boven. We zagen afval op de grond, en over­hal houten schut­tin­gen waar opeens een num­mer oph­ing. of ze hier dan ook post bezor­gen?  Ik begreep dat het groot­ste gedeelte van Mon­golië niet in eigen­dom is. Vol­gens mij is het dus zo sim­pel om een stuk leeg land op te zoeken, je nGer er neer te zetten en er een hek om te bouwen, en dan is dat jouw land.

De kids open­den een voor mij onzicht­bare deur en … tadaaa… daar waren we. Het schemerde en ik kon het niet goed zien, ik zag een houten huisje, met daarachter een Ger. Het leek zo klein maar een­maal bin­nen was de warmte zo ver­welkomend en fijn. Er staat zelfs een com­puter en er is elec­triciteit. Alle Gers in de omgev­ing blijken op een bepaald punt energie te kri­j­gen. Water wordt elke dag of elke 2 dagen gehaald bij een door het Rode Kruis geplaat­ste pomp/ verza­melpunt. Dit water wordt dan ge3bruikt, drinkwa­ter gaat nog een keer door een fil­ter en er staat con­stant water naast het vuur/ de kachel om ver­warmd te worden.

Als je bin­nenkomt is er een soort van ‘bak’ waar je in staat, een Mon­goolse ver­sie van onze mat waar je direct je schoe­nen op uit­trekt. Verder vin­den ze hygiene in deze fam­i­lie erg belan­girjk, dus je moet ook je han­den 3 keer wassen. Hier­voor hebben ze een plas­tic bak met water erin, onder­aan zit een soort ‘stop’. Als je de stop omhoog duwt (de water­bak in) komt er water uit en kun je je han­den wassen. Het water wordt bene­den opgevan­gen in een gieti­jz­eren bak met onderin een roost­ertje. Onder die gieti­jz­eren bak staat achter een deurtje een emmer waarin het water wordt opgevan­gen. Dat water gaat dan later weer in de beerput.

De was machtine kri­jgt water toegevoegd en werkt op stroom, het droog gedeelte werkt en het water wat vrijkomt wordt opgevangn in een grote bak.

Er zijn twee tafelt­jes, een tafeltje is denk ik 80 cm hoog en daar zijn kruk­jes bij van 40–50 cm hoog. Daar­naast is er nog een klein tafeltje, deze is 40 cm hoog en daar kun­nen twee grote sni­j­planken op, dit wordt gebruikt in de keuken. De tafelt­jes wor­den makke­lijk ver­plaatst en dienen voor huiswerk maken, eten, spel­let­jes en koken.

Tra­di­tion­eel is een Ger in twee gedeeltes opgedeelt, omdat zij zo vaak gas­ten kri­j­gen is de tra­di­tionele indel­ing niet aange­houden en kun­nen we ook bij elkaar slapen. Anders had ik aan de ‘keuken’ kant moeten slapen en Michiel aan de jaag/ paardij kant. Als het tijd is om te gaan slapen dan wor­den de tafels aan de kant gezet en wordt het bed klaar gemaakt. Overdag is dit een grote bun­dle met een paar dikke vil­ten dekens/matrassen eron­der. ‘s Nachts slaapt de hele fam­i­lie samen in een groot bed. Voor ons wordt er dan een laken opge­hangen zodat we iets meer pri­vacy hebben (who are they kid­ding). Dat is ontzettend lief, want het geeft wel een gevoel van privé zijn.

Over privé gespro­ken. Één van de meest per­soon­lijke din­gen is toch wel het toi­let­be­zoek. Michiel heeft al een foto opd e site gezet waar je mij ziet tussen de beer­put en het wc huisje. Houdt even in gedachten dat het hier nog steeds vri­est en dat er gelukkig geen sprake is van stank. De wc is en gam­mel huisje waar je met moeite het deurtje dicht kan kri­j­gen. Ik zou graag willen dat ik een man was, maar ik ben blij dat ik vroeger tij­dens het buiten­spe­len zo vaak ‘tussen de bosjes’ ben gegaan, het fenomeen is gelukkig niet hele­maal nieuw. Dus daar zit je dan, –15 graden, donker met een lam­pje op je hoofd en niet naar bene­den kijken want daar hebben zich sta­lagni­eten van uitwerpse­len. De stoom komt van je huid af van­wege het tem­per­atu­ursver­schil en je moet nog steeds richten. Ik waarschuw alvast voor de foto’s. Dit is wel echt diehard op reis vind ik…

Nog even terug naar de Ger, het koken gebeurt alle­maal bin­nen. De kachel is het mid­delpunt van de Ger en er is een schoorsteen zodat je bin­nen niets ruikt van wat er gestookt wordt (gedroogd koeien­poep). kolen zijn duur dus gebruiken ze dat wat het snelst voorhan­den is en je ruikt er niets van. Ale­len ligt er dus mid­den in je huis een stapel poep te dro­gen. Op de kachel staat een enorme Wok, of schaal, afhanke­lijk van wat er wordt gemaakt. Verder heeft Seyumba (moeder) een tweep­its elec­triswch kook­s­tel (ik heb het haar nog niet zien gebruiken) en het oven­tje waar Michiel ook al over schreef. Hierin wordt elke nacht het brood gebakken.Er is een klein kastje met spullen voor de keuken. Op dit moment wordt er deeg gemaakt, uit­ger­rold en gevuld met een soort vleesvulling. Het wordt dicht­gevouwen en gefritu­urd in de wok bovenop de kachel. Hmm… het ruikt lekker!

Op de vloer ligt trouwens gewoon vinyl bovenop tapijt, om even andere beelden te ver­dri­jven, gewoon prak­tisch, het wordt elke dag hele­maal schoonge­maakt. Tegen de muren hangt langs de hele  zijkant een prachtig soort van bloemet­jes gordijn, ik dat dit ook de kou buitenhoudt.

Hoe gaat het eigen­lijk met ons? Ik vind het gezin geweldig maar merk dat ik moe ben (heb al een week niet meer goed ges­lapen, mede schuld hier­aan is wodka) en dat we het mis­sen dat we niet een ruimte hebben om ons in terug te trekken. Mor­ge­navond slapen we in het hos­tel, een heer­lijke kamer met een tweep­er­soons bed, met zijn tweeën. Van­daag kwam er een mail met ongeveer 10 din­gen die we moesten rege­len in Ned­er­land (bezwaar maken emailen, brieven sturen, betalen etc.)

Oeh, het eten wordt geserveerd, fried dumplings… lekker, ik ga nog evne geni­eten, want het leven in een Ger is anders, maar het is gezel­lig, rustiek en vooral erg lekker.

juutsel | Tags: , , ,
Posted in Mongolië | 2 Comments »


50° 14' N, 106° 12' E
9 March 2010, 14:50

De trein rijdt, de trein stopt… en wij wachten

Van­daag de enige ‘hele’ dag in de trein, de tweede klas. Het was op zich hart­stikke gezel­lig met onze Ned­er­landse coupé genoten maar wat een gedoe! Van­mor­gen wer­den we al vroeg wakker, het zou een dag zijn waar­bij we de grens over gin­gen. Zoals bij de andere trein ook was wordt de wc hier op slot gedan bij de stops. De trein waar we in zit­ten is een langzame trein, en hij stopt ongeveer elk kwartier voor een min­uut. Over het alge­meen een stuk min­der relaxed dus.

De grensover­gang met Mon­golie is niet zoals we gewend zijn in Europa, ik kan me al bijna niet meer herin­neren hoe het was toen je bij elke grens gecon­troleerd moest wor­den. Het begon rond een uurtje of 1. De trein stond stil bij een klein sta­tion­netje en de petro­vnika (trein­beambte) kwam langs om proberen uit te leggen dat we op het per­ron naar de wc kon­den en dat de trein 2,5 uur zou bli­jven wachten, daarna paspoort­con­t­role en dat er een klein mark­tje was.

Blij gin­gen we met zijn vieren de trein uit en op naar de wc.  Het waren van die Franse sta wc’s, maar beter dan niets en we moesten ook betalen, maar goed, de wc bewoog dan niet en dat heeft ook zijn voorde­len. Mar­jorie en ik gin­gen weer bij de trein staan (ze wachten hier echt niet) en Tij­men en Michiel gin­gen even naar het mark­tje. Er was een man bij de trein die druk stond te zwaaien en gebaren dat we naar bin­nen moesten dus wij hele­maal in de stress want we kon­den de jon­gens niet zien. Ik heb op mijn aller­hardst geroepen en die man bleef gebaren… Tafer­e­len zon­der Michiel in de trein speelden zich al op mijn netvlies af. Toen ik weer hard riep kwam de petro­vnika die me aan­keek alsof if gek was en zei dat de trein echt nog niet weg­ging. Michiel en Tij­men kwa­men net aan­gerend en ik schaamde me natu­urlijk kapot. We hebben op het mark­tje nog wat lekkers gekocht en omdat het zou koud was zijn we snel weer in de coupé gaan zit­ten. Na 10 minuten begon de trein te rij­den. Blijk­baar moet er heel veel gerangeerd wor­den, we zijn denk ik wel 20 keer op en neer gere­den op dat sta­tion. In de tussen­tijd zijn we denk ik ook wel 4 keer naar de wc geweest buiten. Je kent het wel, als je niet kunt… dan moet je constant.

Tegen 5 uur kwa­men de Rus­siche dien­ders om alle paspoorten in te nemen en alles te con­trol­eren. Je moet dan echt de coupé uit zodat ze kun­nen checken of je niet iemand mee smokkelt. Uitein­delijk zijn we om 19:00 verder gere­den. Het uitzicht was wel grandioos, een soort enorme wijde vlakte tussen bergen. Hier en daar liepen paar­den en koeien op de vlakte. De mensen zien er ook direct heel anders uit dan de Rus­sis­che bevolk­ing, een stuk vrien­delijker en meer open gezicht. Na 20 minuten gere­den te hebben werd ons verteld dat de wc 10 minuten openg­ing en daarna weer op slot tot we voor­bij het vol­gende sta­tion waren. Alle­maal in de rij dus, want wie weet hoe lang de vol­gende stop duurt.

Het vol­gende sta­tion was dan de Mon­goolse grens waar we weer hebben gerangeerd en nog­maals de hele trein (met hond) werd nagekeken. Alle paspoorten weer innemen etc. De eerste ont­moet­ing met de Mon­goolse mensen was op zich wel goed, ze spraken Engels, waren beleefd en zagen er ook wat char­man­ter uit. Hier en daar werd er zelfs een grapje gemaakt over de uit­spraak van onze namen. Om kwart over 9 zijn we daar weer vertrokken, in die tussen­tijd dus geen wc. Ter­wijl we wegre­den hoor­den we van buiten de trein geschreeuw met daarna een hart­grondig ‘get the f*ck out of my way’ wat kwam van iemand die har drende en probeerde de trein in te halen… Ik vrees dat er iemand is die de trein gemist heeft en wiens spullen nu wel naar Ulaan Baatar gaan… maar hijzelf niet.

Het is gezel­lig in de coupé, we lezen veel en kaarten met onze med­ereizigers, maar toch merken we dat het voor ons een beetje te krap is, we zijn nu wat ruimer gewend. Het is nu iets over 10 uur en alles is weer ingepakt. Morgenocht­end om half 7 komen we aan in de hoofd­stad van Ulaan Baatar. Hopelijk kun­nen we in de bib­lio­theek gebruik maken van het inter­net en zo de berichten posten. Als het alle­maal gaat zoals bedoeld slapen we dan ‘s avonds in een tra­di­tionele Ger. Weer zo vroeg opstaan… bweh.. ik ga nu nog even geni­eten van een lekker kopje thee, mor­gen krijg ik miss­chien wel Yak melk of eits dergelijks te drinken. Mon­go­lia, here we come.

juutsel | Tags: , , ,
Posted in Transmongolie Express (Deel 2) | 2 Comments »