Ourwalkabout.nl is a blog about the world trip Michiel de Wit and Judica Wondergem are making in 2010.


10° 6' N, 99° 50' E
22 June 2010, 9:35

Hop Hop Hop

5. babe ofwel Avery

Op de dag af zijn we van­daag alweer 3 weken op het eiland. De dagen wor­den al langzaam een blur en rij­gen langzaam aaneen. Gis­ter­avond is onze favori­ete Dive­mas­ter Avery vertrokken. Het was een ontzettend leuke meid en we hebben haar van­daag op de boot ook gemist.

Als je DMT bent werk je in principe mee, maar daar­naast wordt je ook nog veel geleerd. Een voor­beeld is dat je bij andere klanten helpt met de tas inpakken of hun spullen installeren op de boot. Daar­naast mag je assis­teren bij cur­sussen. Zo heb ik gis­teren geholpen bij de eerste Open Water oefens­essie. Hart­stikke leuk om met mensen mee te gaan die voor het eerst in lange tijd onder water gaan en de oefenin­gen met ze mee­doen. Sinds gis­teren hebben we ook een nieuwe instruc­trice, ze heet Kris­tine en is een Vlaamse. Ofwel, ik leer duiken met een zachte g.

Gis­ter­mid­dag hebben we met alle DMT’s een ‘skill circuit’gedaan. Daar­bij oefen je onder water hoe je andere mensen oefenin­gen uit kunt leggen. Alle oefenin­gen die je dus 2 weken gele­den ehbt geleerd moet je nu leren demon­str­eren. Op dit moment zijn we op de duikschool emt 5 DMT’s; Glo­ria (27) en die is bijna klaar, Misha (19)en die is net 2 weken langer bezig, Michiel, ik en…. Jan…

Jan houdt de gemoed­eren flink bezig. Als eerste valt hij door zijn leeftijd al iets buiten de boot (hij is eind 60) daar­naast storen wij ons als DMT’s mateloos aan zijn excuses waarom din­gen niet lukken. Het is altijd de schuld van een ander. Er zijn nog andere ergenis­sen maar inter­net is niet de plek om daarover uit te wij­den. Ofwel, de rest is onder­tussen een hechte groep maar hij valt erbuiten. Nu is het zo dat hij een week bli­jft en dat weer terug­gaat om later zijn DMT af te maken. Het valt dus best mee want hij gaat weer weg.

Van­mor­gen hebben we nog een fun­duik gemaakt met Ed waar­bij we op zoek gin­gen naar de zeep­aard­jes die daar wel eens zijn. Deze zeep­aard­jes zwem­men niet echt maar hangen meer op de bodem en zijn zwart, ofwel, erg goed zoeken. We had­den mazzel want we hebben er één gevon­den. Won­der boven won­der was ik diegene die hem heeft gespot. In ieder geval een duik om niet te vergeten.

Van­mid­dag hebben we een van de fithei­d­stesten gedaan. 800 meter zwem­men met vin­nen en masker met snorkel. Het ging super goed, maar later hoor­den we dat we onze armen niet had­den mogen gebruiken. Alsnog zaten we zo ruim bin­nen de tijd dat we alsnog de hoog­ste score kri­j­gen. Het is nu half drie en we zijn alweer aan land. the­o­rie moet ook gedaan wor­den en van­mid­dag staat een sessie met uitrust­ing op het programma.

Als het alle­maal lukt zet ik nog een kaart van Koh Tao op de web­site, dan is iets duidelijker hoe het er hier ongeveer uitziet. Het eiland is max 3 km van noord naar zuid en 1,5 km breed.