วิธีการที่สะดวกสบายทางหลวงยังสามารถ (นี้ยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน) เราเลือกที่จะผจญภัยในวันนี้ ไมเคิลมีการเดินทางที่ยอดเยี่ยมให้กับเราในวันหนึ่งของ Gia Nghia ไป Buon Mo Thuot แล้วจะนำกลับไปตามถนนและทะเลสาบ
สิ้นสุดวันที่เมื่อวานนั่งค่อนข้าง omstuimig ฝุ่นและหิน วันนี้เริ่มต้นขึ้นนั่งบนถนนเดียวกันและไมเคิลทำให้เราได้อย่างรวดเร็วเพื่อทิศทางที่ถูกต้อง นี้แทบจะชื่อถนน หลังจากที่ 2 กม. Judica บ่นว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้จริงๆ droomrit เธอ มันเป็นแบบไม่ลาดยาง แต่ที่นี่และมีจริงๆดูเหมือนมากขึ้นเช่นการทำงานเจ้าพ่อ หลังจากครึ่งชั่วโมงหรือชั่วโมง kwamenn เราที่เข้าสู่ระบบแรกของชีวิต แผงขายของเล็ก ๆ ที่เราซื้อเครื่องดื่มบางอย่างทันที ผู้หญิงที่นี่บอกกับเราว่าอย่างน้อยเราได้ในการติดตามขวา วิญญาณที่ดีที่เราไป แต่ก็ถูกทิ้งร้าง และถนนที่นี่มีสิ่งสกปรกได้ดีกว่าทางหลวงอยู่ที่นั่นมันถูกแบนสวย บางครั้งมันเป็นเพียงแค่เส้นทางจักรยาน off - road และคุณโชคดีถ้าคุณไปข้างหน้า ธรรมชาติ, เวียดนามจำนวนมากขับรถเราด้วยรอยยิ้มขนาดใหญ่ที่มากกว่าความเร็ว
ที่หมู่บ้านถัดไปคือส้อมเราทราบที่จะไปและโล่งใจที่มียางมะตอยถูก ถนนที่สวยงามและจะให้เราป้อนหมู่บ้านหมาก Dak ที่เราจะนั่งในสำรอง ยืดของถนนสายนี้คือการรวมกันของถนนคดเคี้ยวที่ว่างเปล่า (ในเวลา 2 ชั่วโมง, เราไม่ได้เจอรถและเพียงทุกๆ 10 นาที moped อื่น) พร้อมวิวที่สวยงามและความแตกต่างสูงมาก ถนนดังต่อไปนี้เราได้มากขึ้นและรู้สึกยินดีกับสภาพแวดล้อมที่ ว่าพวกเขาจะให้ที่ดินของพันเนินเขาที่สามารถเรียก We bleven het asfalt volgen totdat deze ook weer overging in een grote onverharde weg.
Opeens zagen we weer een mini dorp alleen was de sfeer hier anders. De kinderen droegen meer geweven kleding en waren wat donkerder. Een stukje verderop zagen we echt bamboo huizen zoals we die in het openlucht museum hadden gezien en wisten het zeker. Dit was een van de Cham stammen die in het gebied wonen. Net zozeer als dat wij werden aangegaapt keken we terug. Er was een klein stroompje waar kinderen naakt in speelden, baby's werden op de rug gedragen in een doek en zware last werd getilt met een doek op het voorhoofd en de last op de rug. Dit is beter dan Sapa, het is echt en authentiek, en dan niet zoals de Lonely Planet het omschrijft. We hebben op afstand wat foto's van de huisjes gemaakt maar wilden de mensen niet teveel in verlegenheid brengen. We reden verder op de goede onverharde weg, er stonden verkeersborden en we waren dan ook verbaast dat één kilometer buiten het dorp de weg in zijn geheel niet meer bestond. Er was nog een klein jungle paadje. Omdat het best kon dat we al in het natuurreservaat waren hebben we het jungle paadje nog even gevolgd maar toen er na 1 km nog geen verbetering was hebben we het opgegeven en zijn omgekeerd.
In het dorpje wilden we vragen waar we waren. Uiteraard werden we direct binnen gevraagd (schoenen uit!) en mochten op de mat plaatsnemen en mee genieten van het lokale 'happy water'. Het was nog geen lunchtijd en we moesten nog rijden, maar afslaan kan/ mag niet. Een klein slokje dan maar. Deze locals vertelden ons dat we ergens in een mini dorpje zaten en dat we ipv noordelijk oostelijk waren gereden. Dus weer terug.
Onderweg toen we de kaart nog een keer bestudeerden stopte een man die zijn dat Dak Mak (ik kan de naam niet meer horen) verder terug was ( we gingen dus de goede kant op nadat we waren omgekeerd). Zo reden we maar weer terug naar de vorige 'grote' provinciestad om net voor de eerste regenbui te schuilen bij een klein café. Daar vroegen we nogmaals de weg en ze zei dat dak Mak in de richting lag waar we net vandaag kwamen. Het wanhopen begon. We hebben Chuong gebeld (redder!) en hem gevraagd of hij kon vertalen. Was er iemand die ons oor een bedrag de goede weg naar Dak Mak of de snelweg wilde wijzen. Helaas, het regende, de prijs vervierdubbelde en de afstanden werden genoemd. Nog 30 km (slechte weg) tot de snelweg en dan nog 160 km naar BMT. De wanhoop groeide.
Er waren nog twee opties. Of we zouden een slaapplek proberen te zoeken in het mini dorp of proberen terug te komen naar de slaapplek van de vorige nacht om morgen dan op de snelweg richting BMT te gaan. We besloten om terug te rijden, dan hadden we morgen minder voor de boeg (uit elk gehucht moet je ook weer wegkomen). Terwijl we terugreden maakten we ons op voor de rotweg van het begin van de dag. Ondertussen regende het niet meer hard maar miezerde het, dus regenjassen aan. Na 1 km op de weg terug zei Michiel dat het niet zo een goed idee was, Judica wilde echter toch verder. Een kilometer verder begon het een stuk te dalen. De weg was nat en modderig en de moed zakte ons in de schoenen. Nog even een stukje proberen zei Judica, Michiel benoemde dat hij het een erg slecht idee vond. Vijfitg meter de helling af besloten we maar op te keren. Het was niet te doen en dit was echt nog niet het ergste stuk.
Omdraaien bleek makkelijker gezegd dan gedaan, nadat we de brommers hadden omgedraaid liepen ze direct vast in de modder. Met veel moeite kregen we ze weer terug het heuveltje op, mede dankzij hulp van lokale Vietnmesen. Daar stonden een aantal vrachtwagens te wachten die ook niet verder konden. De tip was om de tassen eraf te halen, zo was er minder gewicht op het achterste wiel. We stopten even en kregen een stok om de modder mee uit de brommers te peuteren. De brommers deden het niet omdat geen profiel meer was maar een gladde klei achtige modderlaag op de banden en vooral ook tussen spatbord en wiel waardoor de wielen niet eens meer konden draaien.
Na een korte pauze om de regen wat weg te laten zakken (het zonnetje scheen weer) begonnen we aan de terugweg naar het dorpje. Alle opties waren weggevallen dus maar op zoek naar ene hotel. Het dorp heeft een hotel, ik zit er nu op bed. Voor een schamele 4,80 overnachten wij hier met zijn tweeen. Voordat we naar binnen mochten moesten we ons eerst ontmodderen, we gleden over straat zo glad waren onze schoenen. Geen airco en geen internet, geen handdoekken (naja, van die mini handdoeken die ook echt alleen voor je handen werken) en geen lakens. Nadat we waren ingcheckt hebben we getankt waarbij een vriendelijke man ons erop wees dat we de motoren beter konden laten afspoelen en ons de weg wees. Daar waren ze 20 minuten bezig om onze motoren moddervrij te maken zodat de wielen weer ruimte hebben.
Ondertussen had zich een grote groep kinderen verzameld voor de spuiterij en waren wij de attractie van de dag. Toen we wilden gaan eten was er een meisje dat goed Engels sprak en ons uitnodigd in haar huis, we hadden zelfs mogen blijven slapen. Prachtig huis overigens en het meisje zelf was ook leuk. Mensen zijn hier zo behulpzaam en vriendelijk dat we ons verbaasd hebben en vereerd voelden. Na het eten wilden we deze post nog schrijven in het lokale internet cafe maar het moment dat we inlogden viel de stroom uit. Nu typ ik dit terwijl we onder onze klamboe op bed zitten. Ondanks de klamboe voelden we toch geprik en we vrezen voor vlooien.
Het was een geweldige dag en we hebben dingen gezien die maar weinig mensen in Vietnam zien. We hebben de gastvrijheid mogen ervaren en zijn onder de indruk van het land… maar het liefst had ik toch in een iets schoner/ luxer bed gelegen.
