舒适的公路也可能会（也有仍值得商榷），今天我们选择了冒险。 迈克尔概述我们在1 GIA Nghia一天，莫Thuot奔带动道路和一个美丽的湖泊，然后有一个美丽的路线。
昨天结束搭omstuimig灰尘和石块。 今天开始同样的道路上行驶和迈克尔带领我们在朝着正确的方向迅速。 然而，这是只有一个方法来调用。 judica抱怨2公里后，你这不是她的真droomrit。 它是未铺砌的，但这里真的有似乎更像是一个大人物运行。 一个半小时或一小时后kwamenn我们在人生的第一个迹象。 一个小摊位，在那里我们买了东西，立即饮用。 这里的女士告诉我们，至少我们是在正确的轨道上。 充分良好的勇气，我们去了，但它被遗弃了。 这里是土路比高速公路更好，这是相当平坦的。 有时，它只是一个越野摩托车的线索，你是幸福的，如果你继续。 当然，许多越南开车超过微笑相当大的势头。
在一个村庄分裂，我们已经通知到哪里，并带来了一口气，有沥青。 道路是美丽的，我们将采取安达麦运行的村庄，我们会骑在自然保护区。 该路段是一个空的蜿蜒曲折的道路结合的壮丽景色和大量的高度差（在2个小时的时间，我们没有一辆车，每10分钟才遇到另一个助力车）。 我们后，越来越多的道路环境迷住了。 他们如果千山国家可以调用。 我们继续按照沥青，直到它再次打开成一个大的土路。
突然，我们看到了一个小村庄，不仅是这里的气氛是不同的。 孩子们穿梭织服装，均较深。 远在我们看到了真正的竹房子，因为我们已经看到在露天博物馆，知道肯定。 这是居住在该地区的湛部落之一。 尽可能多，因为我们正在盯着，我们回头一看。 有一条小溪，其中赤裸裸的孩子玩耍，婴儿背面布，并用布背面的额头和负载沉重的负担getilt。 这是比萨帕更好，它是真实的，真实的，不喜欢孤独星球介绍。 我们所取得的房屋的距离有一些照片，但不会有太多人想羞辱。 我们驱车良好的泥路上，有迹象显示，我们也感到惊讶，在村外一公里全部道路不再存在。 有一个小丛林路径。 我们是最好的，我们可以在储备丛林路径已经遵循了一点，但然后在1公里后仍然没有改善，我们放弃了和扭转。
在村里，我们要问我们在哪儿。 当然，我们立即要求内（鞋脱下来！）在垫子上坐下来，享受与当地的“幸福水”。 它甚至没有吃午饭时间，我们不得不开车，但反过来可以/不可以。 小抿了一口，然后。 当地人告诉我们，我们坐的地方，我们乘坐的北东部，而不是在一个小村庄。 所以回来。
一路上，当我们再次研究了地图，拦住了男子，麦安达（我不能听的名字）是（我们在朝着正确的方向去后，我们已经扭转）。 但是，当我们驱车返回到以前的'大'城市省的第一场雨之前采取在一个小咖啡厅暂避。 既然我们再次问路，她说，屋顶麦的方向是，我们今天刚刚。 绝望的开始。 我们呼吁Chuong（redder!），并问他是否可以转换。 在那里人的一个好方法，总结屋顶麦，或高速公路将表明谁的耳朵。 不幸的是，在下雨，的价格vervierdubbelde和距离被称为。 Nog 30 km (slechte weg) tot de snelweg en dan nog 160 km naar BMT. De wanhoop groeide.
Er waren nog twee opties. Of we zouden een slaapplek proberen te zoeken in het mini dorp of proberen terug te komen naar de slaapplek van de vorige nacht om morgen dan op de snelweg richting BMT te gaan. We besloten om terug te rijden, dan hadden we morgen minder voor de boeg (uit elk gehucht moet je ook weer wegkomen). Terwijl we terugreden maakten we ons op voor de rotweg van het begin van de dag. Ondertussen regende het niet meer hard maar miezerde het, dus regenjassen aan. Na 1 km op de weg terug zei Michiel dat het niet zo een goed idee was, Judica wilde echter toch verder. Een kilometer verder begon het een stuk te dalen. De weg was nat en modderig en de moed zakte ons in de schoenen. Nog even een stukje proberen zei Judica, Michiel benoemde dat hij het een erg slecht idee vond. Vijfitg meter de helling af besloten we maar op te keren. Het was niet te doen en dit was echt nog niet het ergste stuk.
Omdraaien bleek makkelijker gezegd dan gedaan, nadat we de brommers hadden omgedraaid liepen ze direct vast in de modder. Met veel moeite kregen we ze weer terug het heuveltje op, mede dankzij hulp van lokale Vietnmesen. Daar stonden een aantal vrachtwagens te wachten die ook niet verder konden. De tip was om de tassen eraf te halen, zo was er minder gewicht op het achterste wiel. We stopten even en kregen een stok om de modder mee uit de brommers te peuteren. De brommers deden het niet omdat geen profiel meer was maar een gladde klei achtige modderlaag op de banden en vooral ook tussen spatbord en wiel waardoor de wielen niet eens meer konden draaien.
Na een korte pauze om de regen wat weg te laten zakken (het zonnetje scheen weer) begonnen we aan de terugweg naar het dorpje. Alle opties waren weggevallen dus maar op zoek naar ene hotel. Het dorp heeft een hotel, ik zit er nu op bed. Voor een schamele 4,80 overnachten wij hier met zijn tweeen. Voordat we naar binnen mochten moesten we ons eerst ontmodderen, we gleden over straat zo glad waren onze schoenen. Geen airco en geen internet, geen handdoekken (naja, van die mini handdoeken die ook echt alleen voor je handen werken) en geen lakens. Nadat we waren ingcheckt hebben we getankt waarbij een vriendelijke man ons erop wees dat we de motoren beter konden laten afspoelen en ons de weg wees. Daar waren ze 20 minuten bezig om onze motoren moddervrij te maken zodat de wielen weer ruimte hebben.
Ondertussen had zich een grote groep kinderen verzameld voor de spuiterij en waren wij de attractie van de dag. Toen we wilden gaan eten was er een meisje dat goed Engels sprak en ons uitnodigd in haar huis, we hadden zelfs mogen blijven slapen. Prachtig huis overigens en het meisje zelf was ook leuk. Mensen zijn hier zo behulpzaam en vriendelijk dat we ons verbaasd hebben en vereerd voelden. Na het eten wilden we deze post nog schrijven in het lokale internet cafe maar het moment dat we inlogden viel de stroom uit. Nu typ ik dit terwijl we onder onze klamboe op bed zitten. Ondanks de klamboe voelden we toch geprik en we vrezen voor vlooien.
Het was een geweldige dag en we hebben dingen gezien die maar weinig mensen in Vietnam zien. We hebben de gastvrijheid mogen ervaren en zijn onder de indruk van het land… maar het liefst had ik toch in een iets schoner/ luxer bed gelegen.
。 
