如何舒适的公路也可以（这仍然是值得商榷），今天我们选择了冒险。 迈克尔曾在一嘉义每天奔莫Thuot给我们精彩的行程会带来回公路和湖然后。
昨天结束了骑而omstuimig灰尘和石块。 今天开始了同一条道路上骑，迈克尔带领我们迅速向正确的方向。 这是几乎没有路名。 经过2公里Judica抱怨说，这一切是不是真的她droomrit。 这是未铺砌的，但这里真的更像一个大人物似乎运行。 经过半小时或每小时kwamenn在我们生活的第一个迹象。 一个小摊位，我们买了一些饮料立即。 这里的女士告诉我们，至少我们是在正确的轨道。 精神状态很好，我们去了，但它被抛弃了。 在这里和有土路比高速公路更好，这是相当持平。 有时只是一个越野自行车道，你是幸运的，如果你说干就干。 当然，许多越南开车带着灿烂的笑容比我们的速度。
在下村是一个叉，我们已告知去哪里和被解除，有沥青。 道路是美丽的，将我们进入麦安达村庄，我们将搭在储备。 这一路段是一个空盘山公路组合（在2小时的时间，我们还没有碰到过一辆车，只有每10分钟另一轻便摩托车）与美丽的景色和巨大的高度差。 我们以下的道路越来越多的环境感到高兴。 他们会如此的千山土地可以调用。 We bleven het asfalt volgen totdat deze ook weer overging in een grote onverharde weg.
Opeens zagen we weer een mini dorp alleen was de sfeer hier anders. De kinderen droegen meer geweven kleding en waren wat donkerder. Een stukje verderop zagen we echt bamboo huizen zoals we die in het openlucht museum hadden gezien en wisten het zeker. Dit was een van de Cham stammen die in het gebied wonen. Net zozeer als dat wij werden aangegaapt keken we terug. Er was een klein stroompje waar kinderen naakt in speelden, baby's werden op de rug gedragen in een doek en zware last werd getilt met een doek op het voorhoofd en de last op de rug. Dit is beter dan Sapa, het is echt en authentiek, en dan niet zoals de Lonely Planet het omschrijft. We hebben op afstand wat foto's van de huisjes gemaakt maar wilden de mensen niet teveel in verlegenheid brengen. We reden verder op de goede onverharde weg, er stonden verkeersborden en we waren dan ook verbaast dat één kilometer buiten het dorp de weg in zijn geheel niet meer bestond. Er was nog een klein jungle paadje. Omdat het best kon dat we al in het natuurreservaat waren hebben we het jungle paadje nog even gevolgd maar toen er na 1 km nog geen verbetering was hebben we het opgegeven en zijn omgekeerd.
In het dorpje wilden we vragen waar we waren. Uiteraard werden we direct binnen gevraagd (schoenen uit!) en mochten op de mat plaatsnemen en mee genieten van het lokale 'happy water'. Het was nog geen lunchtijd en we moesten nog rijden, maar afslaan kan/ mag niet. Een klein slokje dan maar. Deze locals vertelden ons dat we ergens in een mini dorpje zaten en dat we ipv noordelijk oostelijk waren gereden. Dus weer terug.
Onderweg toen we de kaart nog een keer bestudeerden stopte een man die zijn dat Dak Mak (ik kan de naam niet meer horen) verder terug was ( we gingen dus de goede kant op nadat we waren omgekeerd). Zo reden we maar weer terug naar de vorige 'grote' provinciestad om net voor de eerste regenbui te schuilen bij een klein café. Daar vroegen we nogmaals de weg en ze zei dat dak Mak in de richting lag waar we net vandaag kwamen. Het wanhopen begon. We hebben Chuong gebeld (redder!) en hem gevraagd of hij kon vertalen. Was er iemand die ons oor een bedrag de goede weg naar Dak Mak of de snelweg wilde wijzen. Helaas, het regende, de prijs vervierdubbelde en de afstanden werden genoemd. Nog 30 km (slechte weg) tot de snelweg en dan nog 160 km naar BMT. De wanhoop groeide.
Er waren nog twee opties. Of we zouden een slaapplek proberen te zoeken in het mini dorp of proberen terug te komen naar de slaapplek van de vorige nacht om morgen dan op de snelweg richting BMT te gaan. We besloten om terug te rijden, dan hadden we morgen minder voor de boeg (uit elk gehucht moet je ook weer wegkomen). Terwijl we terugreden maakten we ons op voor de rotweg van het begin van de dag. Ondertussen regende het niet meer hard maar miezerde het, dus regenjassen aan. Na 1 km op de weg terug zei Michiel dat het niet zo een goed idee was, Judica wilde echter toch verder. Een kilometer verder begon het een stuk te dalen. De weg was nat en modderig en de moed zakte ons in de schoenen. Nog even een stukje proberen zei Judica, Michiel benoemde dat hij het een erg slecht idee vond. Vijfitg meter de helling af besloten we maar op te keren. Het was niet te doen en dit was echt nog niet het ergste stuk.
Omdraaien bleek makkelijker gezegd dan gedaan, nadat we de brommers hadden omgedraaid liepen ze direct vast in de modder. Met veel moeite kregen we ze weer terug het heuveltje op, mede dankzij hulp van lokale Vietnmesen. Daar stonden een aantal vrachtwagens te wachten die ook niet verder konden. De tip was om de tassen eraf te halen, zo was er minder gewicht op het achterste wiel. We stopten even en kregen een stok om de modder mee uit de brommers te peuteren. De brommers deden het niet omdat geen profiel meer was maar een gladde klei achtige modderlaag op de banden en vooral ook tussen spatbord en wiel waardoor de wielen niet eens meer konden draaien.
Na een korte pauze om de regen wat weg te laten zakken (het zonnetje scheen weer) begonnen we aan de terugweg naar het dorpje. Alle opties waren weggevallen dus maar op zoek naar ene hotel. Het dorp heeft een hotel, ik zit er nu op bed. Voor een schamele 4,80 overnachten wij hier met zijn tweeen. Voordat we naar binnen mochten moesten we ons eerst ontmodderen, we gleden over straat zo glad waren onze schoenen. Geen airco en geen internet, geen handdoekken (naja, van die mini handdoeken die ook echt alleen voor je handen werken) en geen lakens. Nadat we waren ingcheckt hebben we getankt waarbij een vriendelijke man ons erop wees dat we de motoren beter konden laten afspoelen en ons de weg wees. Daar waren ze 20 minuten bezig om onze motoren moddervrij te maken zodat de wielen weer ruimte hebben.
Ondertussen had zich een grote groep kinderen verzameld voor de spuiterij en waren wij de attractie van de dag. Toen we wilden gaan eten was er een meisje dat goed Engels sprak en ons uitnodigd in haar huis, we hadden zelfs mogen blijven slapen. Prachtig huis overigens en het meisje zelf was ook leuk. Mensen zijn hier zo behulpzaam en vriendelijk dat we ons verbaasd hebben en vereerd voelden. Na het eten wilden we deze post nog schrijven in het lokale internet cafe maar het moment dat we inlogden viel de stroom uit. Nu typ ik dit terwijl we onder onze klamboe op bed zitten. Ondanks de klamboe voelden we toch geprik en we vrezen voor vlooien.
Het was een geweldige dag en we hebben dingen gezien die maar weinig mensen in Vietnam zien. We hebben de gastvrijheid mogen ervaren en zijn onder de indruk van het land… maar het liefst had ik toch in een iets schoner/ luxer bed gelegen.
